Ik vertrek
Ben jij wel eens blijven hangen bij het televisie programma Ik vertrek? Of ben je misschien een trouwe kijker? Mij overkwam het laatst weer eens. Ik ben stiekem gefascineerd door mensen die alles achter zich laten om ergens een onzeker avontuur aan te gaan. Vaak vanuit onvrede, een drang, de wens om uit hun tredmolen te stappen.
Maar vaak zo slecht voorbereid. De taal niet machtig, weinig kennis van plaatselijke bureaucratie. Mensen wonen maandenlang in bouwvallen, overal klusprojecten, lekkages, grondwerkzaamheden. Tegenslag op tegenslag. Steeds smallere koppies. De beelden vind ik persoonlijk tenenkrommend.
Nog schrijnender vind ik het als er kinderen mee gaan die dat niet willen. Of juist achtergelaten worden.
En toch, drie kwartier later, zie je dat die mensen het gered hebben. Meestal toch heel gelukkig zijn met de keuzes die ze hebben gemaakt. De bouwval hebben omgetoverd tot gezellige B&B, een restaurantje draaiend hebben. Gasten.
Daar heb ik bewondering voor. Jaloersmakend.
Heb jij wel eens op dat punt gestaan dat je het liefst alles om zou willen gooien?
Opnieuw zou willen beginnen? Wel eens geroepen dat je liever een camping gaat beginnen?
Heb je wel eens een rigoureus besluit genomen? Of willen nemen?
Ik wel, ik weet hoe dat voelt. Ik heb ooit in twee weken tijd het deurtje van mijn gouden kooitje open gezet en ontslag genomen uit een baan waar ik alles had. Geen spannend campingavontuur aangegaan, maar wel vanaf toen met mijn eigen werk begonnen. Met nul klanten en nul netwerk. Inmiddels ben ik jaren verder, werk ik met heel veel plezier en voldoening in een bloeiende praktijk. Met geweldige mensen die ik weer verder help met hun onrust. Ondanks alle tegenslag en onzekerheid ben ik heel blij dat ik die stap toen heb gezet.
Ik sprak er met één van mijn deelnemers over dat hij een aantal jaren geleden ook zelf was weggegaan bij zijn bedrijf, ASML. Hij wilde toen niet blijven hangen, wilde zicht door ontwikkelen. Als hij toen wel was gebleven was hij nu één van die werknemers geweest die maximaal had geprofiteerd van de groei en financieel nooit meer zorgen zou hoeven hebben. Maar dan had hij ook niet meegemaakt wat hij nu wel heeft meegemaakt.
Moraal van dit verhaal: Je weet nooit hoe ingrijpende keuzes uit gaan pakken. Maar neem je knagende gevoel altijd serieus.
Mijn tips als je iets wilt doen met je onrust of onvrede:
1. Neem je gevoel serieus
2. Onderzoek jezelf en je situatie
3. Luister naar je binnenste stemmetjes, je drijfveren
4. Durf te kiezen, ook al kan je de gevolgen nooit precies overzien.
5. Struisvogelgedrag helpt niet.
Kan je hulp gebruiken bij het onderzoeken van je onrust en het maken van keuzes?
Mail me gerust, ik kan je verder helpen.
Werk ze!
