Blog

  • 0
bore-out

Bore-out? Eigen schuld dikke bult!

Tags : 

Het begrip bore-out duikt steeds vaker op. Het wordt gebruikt als je psychische klachten ervaart die lijken op burn-out klachten. Alleen worden die  klachten niet door stress door overbelasting veroorzaakt, maar door stress door onderbelasting.

Deze beschrijving vond ik op Wikipedia:

Een bore-out is een vorm van extreme verveling op het werk. Een bore-out zou worden veroorzaakt door routinematig werk, of werk onder het niveau van de medewerker. De symptomen zouden vergelijkbaar zijn met die van een burn-out: vermoeidheid en depressiviteit. Volgens op Amerikaanse data gebaseerd onderzoek van de Zwitserse organisatieadviseurs Philippe Rothlin en Peter Werder zou zo’n 15% van de werknemers bore-outverschijnselen vertonen. “Bore-out” is een door Rothlin en Werder geïntroduceerde nieuwe term voor een oud verschijnsel, namelijk gebrek aan motivatie voor en verveling op het werk. Vermoedelijk gaat het daarbij om een gevolg van onderbelasting: werknemers hebben te weinig te doen (kwantitatieve onderbelasting) dan wel te weinig uitdagende werkzaamheden (kwalitatieve onderbelasting).

Een bore-out kan ontstaan doordat een werknemer door met de jaren toegenomen ervaring en kennis “uit zijn baan groeit”. De mate waarin werknemers zich vervelen op het werk kan worden gemeten met een vragenlijst, bijvoorbeeld de Nederlandstalige DUBS. Of er sprake is van een bore-out en de ernst daarvan is moeilijk vast te stellen: bore-out is geen klinische diagnose volgens de ICD-10  classificatie en dus ook geen reden om thuis te blijven. Evenmin is er sprake van een behandeling. De beste oplossing voor een bore-out is vermoedelijk tijdig ofwel het huidige werk interessanter te maken (door bijvoorbeeld aanvullende cursussen te volgen), ofwel een andere, meer uitdagende baan te zoeken

Ik krijg regelmatig mensen bij mij aan tafel die bore out verschijnselen bij zichzelf herkennen.

 

Eigen schuld dikke bult?

Nu zag ik laatst in mijn ooghoeken een commentaar van iemand voorbijkomen die stelde dat bore-out een typisch gevalletje van eigen schuld was. (Helaas kan ik de bron niet meer terugvinden.) Maar die opmerking hield me wel bezig.

Overkomt bore-out je, zonder dat je het door hebt? Of waren er al langer signalen en heb je die te weinig serieus genomen?

En had je eerder kunnen bijsturen zodat het zo ver niet komt?

 

Herken de signalen.

Ik ben niet zo snel van eigen schuld dikke bult. En toch zit er ook een kern van waarheid in. Als je je al een tijdje niet (meer) uitgedaagd voelt op je werk, je je verveelt, het gevoel hebt dat je stilstaat en je voor jou te veel repeterend werk doet (en dat kan ook op hoog niveau en in een complexe omgeving) en geen perspectief op ontwikkeling ziet kunnen die klachten er in sluipen.

En als je maar lang genoeg wacht, kan je er ziek van worden, of uitvallen. Kwestie van tijd.

 

Wees geen struisvogel.

Tegen al die mensen die zich onderbelast voelen zou ik willen zeggen: wees geen struisvogel. Neem de signalen serieus.

Onderzoek of je nog voldoende energie terugkrijgt voor de energie die je er in stopt, onderzoek wat jij nodig hebt. Kijk waar je zelf kunt bijsturen, bespreek het op je werk, misschien is er meer mogelijk dan je denkt.

Of zoek een goede coach die met je meezoekt hoe je weer met plezier en energie kan werken.

En wees bore-out vóór.

Laat het me weten als je mijn hulp kunt gebruiken.

Werk ze!

 

 

 

 

 

 


Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book automatisch in je Inbox.

 

https://www.florusseotc.nl/tag/bore-out/

 

Wikipedia: https://nl.wikipedia.org/wiki/Bore-out
Afbeelding: https://pixabay.com/nl/photos/struisvogel-nieuw-vogels-730858/


  • 0
winst

De winst van een eerste gesprek. Hoe kom jij uit de startblokken?

Tags : 

“Weet ze al of ze je hulp kan gebruiken?”

Vroeg mijn dochter, toen we de afgelopen week voor het eerst sinds tijden weer eens samen in het dorp liepen.

Ze had een poosje geleden gesproken met iemand uit haar wereldje die vol ongemak zat en daar niet zelf uit kwam. En ook niet wist waar ze moest beginnen. Mijn dochter had haar aangeraden om eens met mij te praten. 

Altijd bijzonder als ik iemand uit de bekendenkring van mijn gezin aan mijn werktafel spreek, want daar praten we dan vanzelfsprekend niet over. Maar ik schrijf er vandaag toch iets over.  Omdat dit veel vaker voorkomt.

 

Een eerste kennismaking.

Deze jonge vrouw had inderdaad de stoute schoenen aangetrokken en contact met mij opgenomen. We hebben elkaar ook uitgebreid gesproken. Ze vertelde over het bedrijf waar ze werkte. Hoe ze er terecht was gekomen, wat ze er leuk vond en ook waar ze het moeilijk mee had. Maar ook dat haar energie weglekt. Dat ze steeds vermoeider en futlozer werd.

Dat haar vriend haar graag wilde helpen, maar ook niet goed wist hoe. Dat ze zelf iemand was die het liefst alles in haar eentje overdacht. En overdacht…. En overdacht..…

En dat ze geen idee had hoe ze verder moest komen.

 

Veel keuzes te maken.

Ze vond het moeilijk om te vertellen waar het hem nu in zat. Ze sprak sowieso niet gemakkelijk over wat haar bezighield. Ze heeft jarenlang een paard gehad waar ze veel mee trainde en grootse plannen mee had. Maar dat was plotseling afgelopen en dat liet een gat achter dat nog niet was opgevuld.

Ze wist ook niet zeker of ze wel het juiste werk deed. En het was ook onzeker of ze konden blijven wonen waar ze wonen vanwege het werk van haar vriend. Ze kon mijn hulp best goed gebruiken. Maar de investering die dat vraagt was nu eigenlijk buiten haar bereik.

 

De mogelijkheden onderzoeken

We bespraken de mogelijkheden die ze had. Ze overlegde thuis met haar vriend. Besprak op het werk of ze haar wilden ondersteunen in dit proces. En dat leverde haar op dat ze  in ieder geval over zichzelf ging praten met anderen.

Het programma dat ze graag wil doen, zit er voor nu even niet in. Maar mijn alternatieve route wellicht wel. Ze mailde me onlangs dat ze er nog niet uit was.

 

Wat is haar winst?

Of ik haar nu wel of niet verder ga helpen is nog onduidelijk. Maar ik zie al winst, ook al spreken we elkaar nooit meer.

Ze nam haar onrust serieus en ze heeft de moed gevonden om een afspraak met mij te maken. Dat heeft haar gebracht dat ze serieus thuis en op het werk is gaan praten over wat haar bezig houdt. Ze denkt na over wat ze nu nodig heeft en ze heeft tips gekregen wat ze zelf al kan doen om niet meer alleen in haar hoofd rond te malen.

Haar proces om zichzelf serieus te nemen en om zich uit te spreken is al lang begonnen. Ik weet zeker dat onze ontmoeting daar ook aan  heeft bijgedragen.

Dat is de grootste winst.

En daar krijg ik ook energie van.

Zij komt er wel.

 

Hoe kom jij uit de startblokken?

Kan jij ook een zetje gebruiken om op gang te komen? En niet alleen maar in je hoofd te blijven rondmalen?

Je bent welkom voor één van de eerste gratis gesprekken. Dan kan jij ook ervaren wat dat wellicht al voor jou op gang brengt.

Werk ze!


  • 0
hoogbegaafd

“Ik zag hoogbegaafd staan, en dat is niks voor mij…..”

Tags : 

Is hoogbegaafd voor jou een jeukwoord?

 

“Ik zag hoogbegaafd staan, en dat is niks voor mij…..”

Deze reactie kreeg ik onlangs van één mijn gasten. Hij had mijn gegevens gekregen van zijn manager. Misschien dat mijn hulp hem verder kan brengen. Hij werkt al een aantal jaren in een software omgeving bij een snel groeiend high tech bedrijf in de buurt. Maar hij weet eigenlijk niet of hij op zijn plek zit. En dat is gelukkig in zijn bedrijf goed bespreekbaar. Dus op aanraden van zijn manager was  hij maar eens wat gaan speuren op mijn website.
Al die aandacht voor hoogbegaafdheid……, dat paste hem niet echt. En dit hoor ik veel vaker.

Inmiddels hebben we al een deel van ons programma gevolgd en hij ziet reikhalzend uit naar de rest van onze route, Wat fijn om eens zo naar zichzelf te kunnen kijken. Naar wat hij nodig heeft, binnen en buiten zijn werk.
Maar ja, dat hoogbegaafd….

 

Is hoogbegaafd voor jou een jeukwoord?

Het begrip hoogbegaafdheid roept niet bij iedereen positieve gevoelens op. En bij anderen juist weer wel, zorgt het juist voor herkenning en erkenning. Over beschrijvingen van hoogbegaafdheid kan je van alles vinden. Over IQ scores, nerdgehalte, buitenbeentjesgevoel, sociale ongemakkelijkheid, creativiteit, opvoeding (van jezelf of die van je kinderen).
Er doen ook veel verhalen en ervaringen de ronde. Dat hoogbegaafden altijd succesvol zijn en goede resultaten behalen. Dat ze wandelende Wikipedia ‘s zijn. Dat school en werkomgeving onvoldoende op hen afgestemd zijn. Wederzijds onbegrip.

Mij helpt nog steeds deze definitie, die tot stand is gekomen door het werk van Maud van Thiel (en waar ik destijds zelf ook aan mee mocht werken):

Een hoogbegaafde is een snelle en slimme denker, die complexe zaken aankan. Autonoom, nieuwsgierig en gedreven van aard. Een sensitief en emotioneel mens. Intens levend. Hij of zij schept plezier in creëren.

En met deze definitie kunnen ook opeens mijn gasten uit de voeten die zichzelf helemaal niet graag bestempelen als hoogbegaafd.

 

Ontkennen helpt niet

Als je uitgerust bent met kenmerken van hoogbegaafdheid kleurt dat je bestaan. Het kleurt je zelfbeeld, je (leer)ervaringen, je contacten met anderen, je dromen en ontwikkeling. Positief en negatief, alles komt voor.
Hoogbegaafdheid gaat ook nooit weg, het is er altijd.
In mijn werk is het belangrijk dat je weet wat bij je hoort, Zodat je je ervaringen beter kunt plaatsen. En wellicht keuzes kan gaan maken die je meer recht doen. Je zelfvertrouwen kan laten groeien. Weten dat je niet gek bent. Dus als het bij jou speelt, moeten we het meenemen in ons proces.
En daar heb ik weer verstand van en daarom benoem ik dat expliciet.
Als je niet hoogbegaafd bent ben je net zo welkom. Dan doorlopen we hetzelfde proces, maar zal de aandacht juist naar andere kenmerken uitgaan.

 

Hoogbegaafdheid gaat niet om slim, knap, superieur of elitair

Het gaat om weten hoe je bedraad bent en wat jij nodig hebt. Hoe je kunt zorgen dat je mensen of omgevingen zoekt die goed zijn voor jou.
Dus of je je nu wel of niet comfortabel voelt met het woord hoogbegaafdheid, het is altijd de moeite waard om te onderzoeken óf en hóe het bij jou een rol speelt.

Ik wil graag dat je weet dat ik één van de mensen ben die je daar professioneel mee kunnen helpen. En daarom krijgt het die aandacht op mijn website.

 

Welkom aan hoogbegaafden, niet hoogbegaafden, vermoedelijk hoogbegaafden.

Laat het me weten als je wilt onderzoeken hoe ik jou kan helpen in je zoektocht om verder te komen en weer met plezier te leven en werken.

Werk ze!

 

 

 


  • 0
keuze

Waarom een positieve keuze negatief kan aanvoelen.

Tags : 


Heleen, ik heb gereageerd op deze vacature en heb volgende week een tweede gesprek. Maar ik weet gewoon niet of ik het nu wel of niet moet doen. Kunnen we er even over bellen?


Deze vraag kreeg ik vorige week van één van de mensen die ik help bij het maken van keuzes. En ik krijg die vraag vaker.


Waar ben je naar op zoek?

Alle mensen bij mij aan tafel willen heel graag weer verder in hun leven, met werk dat bij ze past. De uitgangssituatie kan heel verschillend zijn:

Soms gaat het om mensen van wie de baan ophoudt of bij wie verveling of demotivatie, is toegeslagen.
Willen mensen weer aan het werk na een periode van niet werken.
Soms hebben ze moeite met de veranderingen die gaan komen of weten ze niet goed waarom ze zo vaak botsen met anderen.


Wat heb jij nodig?

Natuurlijk werken we eerst aan het onderzoeken van je zelfbeeld. Wat kenmerkt jou? Wat zou je willen? Wat heb je nodig? Waar wordt jij door gedreven?
Met die inzichten gaan mensen op pad. Op zoek naar een werkplek die bij hen past.


Te veel keuzes

En dan komt er een mogelijkheid…….., en dan slaat de twijfel toe.
Is dit het wel? Moet ik dit wel doen? Kan ik niet beter nog verder kijken?

In haar boek “twintigerstwijfels en dertigersdilemma’s” beschrijft Nienke Wijnants op een heldere manier waarom kiezen zo moeilijk is (en dat geldt echt niet alleen voor mensen in die leeftijdsgroepen).

Wij leven in een tijd van overvloed. Waarin er oneindig veel keuzes mogelijk zijn. Op alle mogelijke terreinen. En waarin we al die mogelijkheden ook allemaal kunnen zien, door de stortvloed aan informatie die er dagelijks op ons af komt. Dus als we een keuze maken, weten we meteen ook wat we allemaal NIET kiezen. En dat veroorzaakt die twijfel.

Want wat loop je allemaal mis, als je je keuze hebt gemaakt?


Waar kies je niet voor?

Soms bestaat het leren om een keuze te durven maken niet alleen uit onderzoeken wat WEL bij je past, maar juist uit leren omgaan met wat je NIET kiest.

Best ingewikkeld.

Ik hoop dat mijn gaste met een goed gevoel een keuze kan maken. En dat ze zich realiseert dat je altijd opnieuw kunt kiezen als het anders loopt dan je hoopte.


Kan ik jou ook helpen?

Geldt dit ook voor jou? En kan je wel wat hulp gebruiken in dit oerwoud van keuzemogelijkheden? Ik kan je er nog veel meer over vertellen.

Maak gerust een afspraak bij mij aan tafel voor één van de gratis eerste gesprekken.

Dan onderzoeken we samen hoe ik jou het beste verder kan helpen.

Werk ze!

 

 

 


  • 0
helen

Geduld is een schone zaak

I want it all. I want it all. I want it all….And I want it now!”

Herken je dit? Ik word thuis bestempeld als ongeduldig, terwijl ik het zelf reuze mee vind vallen. Maar waar ik eindeloos begrip voor en best veel geduld met anderen heb, ben ik voor mezelf een stuk minder gemakkelijk. Dat klopt dan weer wel.

Laat dat nou net voor heel veel gasten bij mij aan tafel ook gelden.

 

Patronen

Patronen die ik regelmatig tegen kom bij mij aan tafel, hebben te maken met een enorme hoeveelheid energie en capaciteiten die mijn gasten hebben. Veel kunnen, veel willen, verantwoordelijkheid voelen, voor veel mensen zorgen. Voor man, vrouw, kinderen, voor collega’s, bazen en klanten.

Die inzet, inspanning, vooruitdenken, bedenken van kwalitatief goede oplossingen, zit in hun natuur. Je kunt het allemaal, dus waarom zou je je inhouden? Je hebt de denkkracht, de logica, inzicht, snelheid, kwaliteit. Je bent er zelf aan gewend. En je omgeving ook. Dus wie houdt je tegen? Jijzelf zeker niet. Komt niet in je op.

 

Totdat het spaak loopt…

Doordat er iets op je pad komt dat je helemaal niet kunt gebruiken. Je zolang bezig bent geweest hard te lopen in je eigen tredmolen, dat je niet door hebt hoe het je uitgeput heeft. Of gewoon omdat je geen twintig meer bent.

Zomaar drie voorbeelden in mijn wereld de afgelopen tijd waar dit het geval is.

Een slimme, hardwerkende,  loyale professional die wel weet dat hij al veel te lang overbelast is. Dat ook heeft geuit bij zijn leidinggevende, maar vanwege zijn unieke kennis toch steeds weer overal ingezet wordt. Waardoor, alweer weken lang, ook zijn avonden en weekenden opgeslokt worden door werk.

Een moeder van 4 bovengemiddeld slimme kinderen, die al lang niet meer het werk doet waar ze energie van krijgt, maar dat niet echt kan doorbreken omdat al haar energie hard nodig is voor en in haar gezin.

Een vader die zijn leven lang hard werkt, daarnaast met liefde heel veel energie stopt in het onafgebroken halen en brengen van twee getalenteerde  kinderen. Die altijd van de partij is als er iets georganiseerd moet worden, (want daar is hij goed in en vindt hij ook leuk). Maar die het afgelopen jaar op een vervelende manier weg is moeten gaan bij zijn organisatie. En nu dat opgelost lijkt, stort hij zelf in en heeft hij ernstige klachten die volgens de dokter geen lichamelijke oorzaak hebben.

 

Wees ook zuinig op je jezelf.

Wat is dat toch. Dat we jarenlang zo goed voor alles en iedereen zorgen en dat we niet doorhebben dat we ook zuinig op onszelf moeten zijn? Dat we onszelf vergeten. En als we voelen dat er iets niet goed gaat, dat negeren. Of zo snel mogelijk weggeruimd willen hebben, zodat we door kunnen met wat we altijd al deden.

En als we dan eindelijk moeten toegeven dat er serieus ingegrepen moet worden, dan hebben we niet door dat dat tijd kost. En aandacht.

Dat de goede raad: “ga eens iets leuks doen voor jezelf” op zich wel klopt, maar dat je daar waarschijnlijk nog helemaal geen energie voor hebt.

 

Helen kost tijd. En geduld. En aandacht.

Ik vergelijk het vaak met een ernstige blessure. Natuurlijk is het goed voor je om aan je conditie te werken en spieren te trainen, maar als je zwaar geblesseerd bent moet je eerst voldoende helen. Pas daarna kan je voorzichtig opbouwen. En helen kost tijd. En daar heb je weer dat geduld voor nodig. Wat je vast in overvloed hebt voor anderen, maar te weinig voor jezelf.

Terwijl ik dit schrijf heb ik al kunnen genieten van een paar heerlijk ontspannen vakantieweken. Waar ik alvast maar aan begonnen ben vóór dat ik hijgend over de eindstreep van dit werk/ school/ studie jaar ben gekropen.

Ik wens jou ook een periode toe waarin je de rust vindt om goed voor jezelf te zorgen. Met mensen om je heen die je daarbij kunnen helpen als het je zelf niet zo goed lukt en met meer geduld met jezelf als het erger misgelopen is dan je wilt.

 

Kan je hulp gebruiken?

Mail me gerust als je denkt dat je hulp van mij kunt gebruiken om te onderzoeken hoe je meer geduld, aandacht en begrip voor jezelf kunt ontwikkelen en op tijd die dingen gaat doen die jou daarbij helpen.

Ik help je het graag onderzoeken met één van de gratis eerste gesprekken.

Je bent welkom. Deze zomerperiode of daarna!

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is handtekening-300x148.png

  • 0

Tachtig is prachtig

Hoe je je leven lang plezier kunt hebben van een goede basis. Welke kaarten heeft jouw leven je gegeven?

 

Wat heb jij te vieren?

Mijn moeder is dit jaar tachtig geworden. Het was haar plan om dat nu eens een keer uitgebreid te vieren. En tegelijk deze mijlpaal aan te wenden om alle familie de gelegenheid te geven elkaar te zien bij een feestelijke gebeurtenis.

En dat is geweldig gelukt!

Alle broers en zussen van haarzelf en mijn vader (ze komen beiden uit een gezin van vijf), met hun kinderen en kleinkinderen, waren uitgenodigd.

Natuurlijk zijn de families niet meer compleet, maar er waren uiteindelijk zo’n 100 gasten. De oudste 88, de jongste 6 weken. Uit alle windstreken, van Groningen tot Zeeland, Noord-Holland tot Brabant, Van Schotland tot België.

Het was een prachtige middag. Het weer, de locatie en vooral de blijdschap om elkaar te zien.

 

Deel uitmaken van een geheel.

Bijna al mijn neven en nichten waren er. Ik begroette een neef die ik voor mijn gevoel zeker al een aantal jaren niet meer had gezien. Ja, zei hij, dat is denk ik bijna 30 jaar geleden. Wat?? 30 jaar?? Ja, zei hij,  ik denk toen ik in Eindhoven studeerde, en ik ben nu 47.

We hebben veel nagepraat, Wat maakte dat iedereen zich zo verbonden voelde met elkaar? En dat we, hoewel we elkaar dus nauwelijks zien en spreken, ons toch zo vertrouwd met elkaar voelen?

De basis ligt in mijn kindertijd, bij mijn oma. Daar kwamen we altijd samen op haar verjaardag. Logeren met alle kinderen. Bij mijn vader en moeder, die altijd goed zijn geweest met hun broers en zussen. Elkaar met rust hebben gelaten, maar er altijd voor elkaar waren in goede en in slechte tijden.

En dat levert dus uiteindelijk een band op die zo hecht aanvoelt dat het een rijkdom is om deel uit te maken van zo’n familie. Inmiddels vier generaties.

 

Je moet het doen met de kaarten die je krijgt.

Ik zag deze week ook Marc de Hond op televisie, bij M. Theatermaker, programmamaker, zoon van Maurice de Hond. Zijn moeder overleed toen hij 3 was. Hij heeft als twintiger een dwarslaesie overgehouden aan een medische fout. Heeft nu een gezin met jonge kinderen. En hij zat aan tafel omdat hij gevolgd is met een camera nu er blaaskanker bij hem is geconstateerd.

Hij is één en al optimisme. En realist tegelijk.

Hij dankt dat onder andere aan zijn grootouders die in de Holocaust een concentratiekamp hebben overleefd, alle familie hebben verloren en na de oorlog positief in het leven zijn kunnen blijven staan. Dat geeft Marc zijn levenshouding mee. Als mijn grootouders dat kunnen, wat mag ik dan klagen?

Zoals hij zei: Je moet het doen met de kaarten die het leven je toebedeelt.

 

En dat geldt voor mijn moeder ook.

Ze woont alweer 17 jaar alleen. Mijn vader, met wie ze was vanaf haar 15e , is veel te jong overleden. Ze heeft te kampen gehad met akelige ziektes en behandelingen. En met leeftijdsongemakken. Maar ze woont nog steeds in haar huis met twee verdiepingen. Met fijne buren. Doet alles zelf, behalve het grote tuinwerk. Heeft ons gezin met drie kinderen (en alle drie met bijzondere kenmerken) opgevoed, en jaren voor de klas gestaan. Is een vraagbaak en uitlaatklep voor mij en anderen in haar kringetje,  leeft mee met haar kleinkinderen, is helemaal ‘bij’ in de wereld.  En is een positief mens.

En dat krijg ik allemaal ook mee. En mijn kinderen. Een groot goed. Het geeft ons de solide basis en zelfvertrouwen om onze moeilijkheden het hoofd te bieden. Want die komen toch. Bij iedereen.

 

Hoe zit dit bij jou?

Wat is jou toebedeeld in je leven?
Heb jij ook het geluk dat jouw basis solide is?
Dat je, ondanks tegenslag (die iedereen overkomt), met een positief gevoel je leven kan leven?
Of liep het bij jou heel anders?

In mijn werk, waarin mensen meestal  op zoek zijn naar nieuw evenwicht in hun werk, onderzoek ik onder andere met mijn gasten hoe hun levenspad er uit heeft gezien.

Wat heb je meekregen en heb je veel plezier van? En wat was er niet? Wat is heel anders gelopen dan je had gewenst?

Welke kaarten in het leven zijn jou gegeven? En wat kan je er nu mee doen?

Sta jij op een bijzonder moment in je leven of werk? En wil je onderzoeken welke levensbagage je helpt en welke je wellicht in de weg zit?

Ik onderzoek het graag met je. Mail me gerust voor een eerste gesprek en dan bespreken we wat jij nu het beste kan gebruiken.

Werk ze!


  • 0
Gids

De waarde van een goede gids.

Over hoe je mensen anders kan leren kijken dan ze al deden.


Wat ga ik bij jou leren?

Veel van mijn gasten kunnen zich vooraf niet goed voorstellen wat ze precies gaan ontdekken. En dat snap ik ook wel. Dat moet je ervaren, kan ik je niet vooraf exact uitleggen en kwantificeerbaar laten zien.
Vorige week ontving ik weer iemand aan tafel die wilde onderzoeken of hij mijn hulp kon gebruiken. Ik vraag mensen na onze eerste ontmoeting altijd de tijd te nemen om thuis alles wat we hebben besproken nog eens goed te laten bezinken en te overdenken. Na een poosje ontving ik een mail van hem. Hij had een heel goed gevoel bij mij, mijn kennis en mijn manier van werken. Maar hoe kon hij weten wat het hem ging opleveren? En kon ik hem ook helpen voor een aangepast tarief?

Ik moest daar weer over nadenken. Ik wil hem graag helpen en weet bijna zeker dat hij heel veel inzichten en handvatten gaat vinden. Dat vertrouwen heb ik vanwege mijn eindeloze ervaring door de jaren heen met al mijn gasten. Omdat ik weet dat hij dingen gaat ontdekken die hij nu nog niet kan zien.

Zelf vindt hij dat hij al veel weet over zichzelf. En dat vinden heel veel van mijn gasten. Niet gek, ik werk meestal met ervaren mensen die binnen en buiten hun werk al veel over zichzelf geleerd hebben. En soms ook al coachtrajecten of therapie hebben gevolgd. Dus: of ik daar wel rekening mee hield?


Wat leerde ik dit Paasweekend van één van mijn kinderen?

Eén van mijn zonen studeert met veel enthousiasme biologie in Nijmegen. Geen van mijn kinderen woont nog thuis, maar hij kwam, net als zijn broer en zus, nog steeds graag naar huis voor ons geheel eigen jaarlijkse PaasOntbijtRitueel. Hij stelde voor om ’s middags even naar de Strabrechtse Heide te gaan, bij ons om de hoek. Goed idee!

Daar liet hij ons van alles zien. Vlindertjes, plantjes, spinnetje met krabscharen, groene torretjes. Juffers en libellen. Gaatjes in het zandpad van de zandbij. Een bij met stuifmeelzakjes aan zijn pootjes. Afgevallen eikels die inmiddels bewoond werden door insecten. Ik heb daar al heel vaak gelopen, maar nog nooit zoveel gezien! Ik wist niet dat als je zo kan kijken, je zoveel meer ziet. En omdat hij aanstekelijk kan vertellen en uitleggen, werden we gewoon opnieuw enthousiast van al die bekende stukjes natuur.

Mijn wandelingen op de hei zijn vanaf nu dus nooit meer hetzelfde. Ik heb alweer anders leren kijken terwijl ik dacht dat het voor mij al heel bekend terrein was.


Met een gids op pad.

Heb je wel eens het verschil ervaren tussen door een museum lopen met een plattegrondje, of met uitleg van een deskundige gids? Of zelf een wandeling maken, of met iemand die het gebied goed kent en je er alles over vertelt?
Een bijzondere vakantiebestemming bezoeken met een handig reisgidsje als informatiebron, of met een ervaren reisleider die het land kent en de taal spreekt?
Meer over jezelf te weten komen met behulp van een zelfhulpvragenlijst, of een aantal gesprekken gevoerd met een deskundig iemand die betekenis kan geven aan je bevindingen?


Alleen of met een gids op pad?

Dwaal jij graag zelf rond? Of ga je met een gids mee, die je zoveel meer laat zien dan je vooraf kan vermoeden. Verbanden legt waar jij het bestaan niet van wist.

In mijn werk ben ik zo’n gids. Laat ik je dingen die zien die je misschien in grote lijnen al wel zag. Maar waar in een ander perspectief soms weer een heel ander licht op wordt geworpen.


De waarde van een goede gids

De werkelijke waarde van een goede gids zit in zijn of haar vakkennis, enthousiasme, verbinding en samenhang en in diepgang en perspectief. Zoals ik dat zelf weer eens heb ervaren bij de wandeling op de hei met onze bioloog in wording.

Heb jij behoefte aan het in een ander perspectief zien van alle zelfkennis die je al hebt? Mail me gerust. Met plezier ben ik voor een tijdje jouw gids.

Werk ze! 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is handtekening-300x148.png



  • 0
voorbeeld

“Ze doen niet wat je zégt, ze doen wat je dóet.”

Ben jij je bewust van jouw voorbeeldgedrag? 

Deze zin is me altijd bijgebleven. Ik hoorde deze van Gitty Feddema, een zeer ervaren gezinstherapeute en schrijfster van diverse opvoedboeken. Alweer jaren geleden heb ik haar mogen helpen bij het schrijven van één haar boeken, “Gouden Regels van de opvoeding.” Ik was kritische meelezer, meedenker en mocht stukken aanvullen of redigeren vanuit mijn theoretische en praktische achtergrond, kritische kijk én als moeder van drie (toen nog schoolgaande) kinderen. 
Ik merk dat deze zin ook vaak opborrelt in mijn werk, waarin ik aan tafel zit met zeer ervaren en slimme professionals. Vandaag weer zo’n moment, en daarom schrijf ik er graag iets over.  

Zomaar wat recente voorbeelden uit mijn dagelijkse praktijk. 


Verjaardagen vieren.  

Ik sprak met iemand die weer aan het terugkomen was na een periode van uitval. Hij wilde uitzoeken hoe hij een beter balans kon vinden tussen interessant werk en zijn rol als vader. Hij wil graag zijn kinderen waardevolle dingen meegeven. We kwamen te spreken over kinderfeestjes en vakanties. Hoe belangrijk zulke momenten zijn voor kinderen, nu ze kind zijn en ook om later met plezier en goed gevoel op terug te kunnen kijken. 
Hij vertelde dat hij zelf zijn verjaardag nooit vierde. Toen gaf ik hem terug dat, door het niet vieren van zijn verjaardag, hij ook een signaal geeft naar zijn kinderen. Namelijk dat je, als je groot bent, vieren van bijzondere dingen met vrienden of familie niet meer belangrijk vindt. Had hij zo nog nooit bekeken. 


Begeleiding van afstudeerders 

Eerder die week sprak ik iemand die nergens meer tijd voor had. Hij begeleidde ook afstudeerders en dat werden er steeds meer. Waardoor hij voor niemand meer echt tijd had om diepgaande vragen te bespreken.
Los van zijn eigen tijd die zo helemaal volloopt, geef je daarmee ook onbedoeld het voorbeeld dat afstudeervragen niet belangrijk genoeg zijn om tijd voor te reserveren. En dat, als je eenmaal werkt, het normaal is dat je zoveel werk op je bordje hebt dat je weinig tijd meer hebt voor begeleiding, diepgang of moeilijke vragen.
Zo gaf hij onbewust een voorbeeld aan jonge mensen dat hij helemaal niet wilde geven.  


De was niet meer doen. 

Een creatieve ondernemer met een eigen designbureau, waarin hij ZZP’er is, kreeg niet voldoende betalende opdrachten. Daardoor was hij veel tijd thuis en werkte zijn vrouw meer buitenshuis. 
Het thuis zijn viel hem niet mee. Liever was hij meer aan het werk. In het begin deed hij nog vaak de was, maar daar zat ook niet veel uitdaging in. Dus daar was hij mee gestopt. Ik vroeg hem wat dat betekende voor zijn vrouw. En welke boodschap hij zo af gaf. Over samen verantwoordelijk zijn voor een huishouden runnen, voor je kind zorgen en betaald werk doen. En over wie de interessante en minder interessante werkjes moest doen in hun huishouden. Die vraag verraste hem nogal.  


Telefoon en lijnen. 

We lezen allemaal genoeg over hoe onmogelijk het is om van je kinderen te verwachten dat ze niet constant op hun telefoon zitten, terwijl je je telefoon als ouder ook de hele tijd in de gaten houdt.
Of de zorg die ouders hebben om meisjes die op jonge leeftijd problemen krijgen met hun zelfbeeld, gewicht of lijnpogingen, terwijl ze zelf de hele dag bezig zijn met eten, lijnen, calorieën tellen en hun eigen onvrede met hun lichaam. 


Je bent ook een voorbeeld voor anderen  

Jouw gedrag is van invloed op jezelf, maar ook op je omgeving.  
Als je dingen bij jezelf wilt veranderen, is dat niet alleen goed voor jou. Je geeft er ook een voorbeeld mee aan je collega’s, je teamleden, je studenten, je man, je vrouw, je kinderen.
De impact van jouw gedrag reikt veel verder dan je je vaak bewust bent. Dit geldt thuis én op je werk.
Dat geeft ook een verantwoordelijkheid


Ze doen niet wat je zégt, ze doen wat je dóet. 

Kan ik jou helpen bij het onderzoeken van jouw gedrag? En de impact die dat heeft op jouw omgeving? 

Je bent van harte welkom voor één van de eerste gratis gesprekken bij mij aan tafel en dan onderzoeken we samen wat jij zou willen veranderen en hoe ik je daarbij kan helpen. 

Werk ze! 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is handtekening-300x148.png


  • 2
hersteltijd

Hoeveel hersteltijd gun jij jezelf? En hoe slim is dat?

“De Tour win je in bed.”

We hebben deze klassieke quote van Joop Zoetemelk allemaal al wel eens voorbij zien komen. En hij werd opnieuw aangehaald in de column van psycholoog Thijs Launspach van deze week, “Presteren door rust”.  |
Meteen schoten de voorbeelden uit mijn dagelijkse praktijk kriskras voorbij. 
Ik begeleid dagelijks mensen met bovengemiddelde capaciteiten. Goed in hun vak. Harde werkers. Bevlogen. Hoog opgeleid. Veel energie. Hoge standaard. Groot verantwoordelijkheidsgevoel. Betrokken. Lange dagen. 
Daar ligt het allemaal niet aan. Maar als ze zo doorgaan vallen ze om. Krijgen ze klachten. Gaan ze inleveren op ontspanning. Blijven ze maar doorstomen, met groeiende tegenzin. Soms ligt  burn – out al op de loer. 


Geen nee kunnen zeggen 

Enige maanden geleden werd ik gebeld door een manager van een High Techbedrijf. Of ik tijd had om met één van zijn medewerkers aan de slag te gaan omdat hij zich zorgen maakte over hem. Het ging om een hele slimme, deskundige, ervaren en loyale medewerker die veel meer uren maakte dan gezond was, maar die ook overal bij gevraagd werd vanwege zijn kennis en ervaring. En deze man zei niet snel nee. 


Van workaholic naar fijnere collega.  

Nu had ik al eerder iemand vanuit dit bedrijf begeleid met ongeveer hetzelfde probleem. Deze man werkte zich ook over de kop. Voelde zich overal verantwoordelijk voor. Kon het eigenlijk allemaal niet meer behappen maar wist niet hoe hij moest bijsturen. Het resultaat van ons werk was dat deze man zijn werk beter kon verdelen. Werk leerde afhouden wat een ander ook kon doen.  
Maar meer dan dat: hij had geleerd hoe belangrijk het was om genoeg te ontspannen en plezier te hebben. Gezond te eten. Buiten te zijn. Tijd te maken voor gezin en vrienden.  
Zijn omgeving  zag deze man transformeren van een wat stugge workaholic in een zeer ervaren en gedreven en vooral aardiger collega.  


Geen tijd kunnen maken voor jezelf.  

Maar nu dus de nieuwe vraag. Eind vorig jaar was het eerste contact. Het duurde ongeveer een maand voor we een eerste afspraak konden maken om zijn situatie te onderzoeken.  Na het groene licht zouden we snel de eerste afspraak plannen om van start te gaan. En die kwam maar niet. Hij had het erg druk en zou zelf aangeven wanneer hij een gaatje zag. Niet dus. Na een paar weken heb ik gevraagd hoe het ging. Druk, maar hij ging me snel bellen. Na weer een maand heb ik zelf maar weer contact gezocht en toen belde hij direct dezelfde dag. Na drie maanden zaten we eindelijk weer aan tafel.

Hij zag zelf wel in dat er iets niet klopte. Na ons allereerste gesprek had hij direct al ingezien dat er iets moest gebeuren met zijn werkuren. Dat hij iets moest veranderen. Maar in praktijk gingen er weken, maanden voorbij voor hij weer tijd kon maken voor een afspraak bij mij. Voor zichzelf.
Hij voelt steeds meer tegenzin om overal voor ingezet in te worden. En toch kan hij niets afhouden. 

Hij had behoefte aan elke dag even hardlopen, maar dat schoot er al maanden bij in. Koken deed hij steeds minder. En afspraken met zijn vrienden zegde hij steeds vaker af. Voor hij naar zijn werk ging had hij er al twee uur opzitten, thuis op zijn laptop. Want dan kon hij lekker ongestoord doorwerken.

Hij had ook een week vakantie geboekt, maar al geprobeerd die af te zeggen. Was niet gelukt, dus hij ging toch maar. 
En dat vliegbrevet halen waar hij aan begonnen was, zag hij er niet van komen.  


Hersteltijd is nodig om te presteren  

Kortom: van hersteltijd, rust of ontspanning is in het geheel geen sprake. Dus we hebben veel werk aan de winkel.  

Mijn ervaring is dat mensen eerst de noodzaak echt moeten inzien of ervaren, dat we dan moeten zoeken naar haalbare stappen en dat je je moet realiseren dat een ingesleten patroon veranderen, tijd en inspanning vraagt. 
En dat dat echt geen makkie is. 
Maar het is een absolute vereiste om met plezier te blijven werken en leven. En tot grootse prestaties te komen. 


Ook de Tour win je in bed.  

Ik heb eens een onderzoek gelezen naar hoe 80+’ers vitaal blijven. De belangrijkste verschillen bleken niet zozeer voeding of gezondheid, maar genoeg sociale netwerken en voldoende hersteltijd. 


Herken je iets?  

Heb jij ook moeite met het vinden van voldoende hersteltijd? Maak gerust een afspraak bij mij aan tafel en we onderzoeken hoe ik jou ook kan helpen.   

Werk ze! 


Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is handtekening-300x148.png




  • 0
vooroordelen

Over onverwachte vooroordelen.


Weet jij welke indruk je maakt? En waar je op beoordeeld wordt?

Twee berichten die mij deze week bezig houden. Hoe is het mogelijk, denk ik dan.  Zomaar twee voorbeelden over hoe moeilijk het kan te zijn om beoordeeld en gewaardeerd te worden op wat je te bieden hebt.  
Wat zijn de overeenkomsten en de verschillen in deze voorbeelden?  
En wat kan je er aan doen? 


“Wie wil er een man met een paardenstaart aannemen?” 

Het voorbeeld van de man met paardenstaart las ik in een bijdrage op LinkedIn van Els Ackerman, een zeer ervaren loopbaanadviseur. Aan haar werd de vraag gesteld of zij denkt dat het hebben van een paardenstaart een reden kan zijn om niet verder te komen in sollicitatieprocedures voor functies van technisch manager. Haar antwoord is goed afgewogen. (Lees het artikel helemaal op haar profiel.) 
Je kan je afvragen wat belangrijker is, je kwalificaties of je goed verzorgde paardenstaart, passend bij je nette en passende sollicitatiekleding.  En je kan je ook afvragen of je wel wil werken bij een bedrijf dat niet gediend is van afwijkende kapsels.  

Mensen die andere mensen uitkiezen zullen altijd moeten kijken naar verifieerbare bagage. Maar ze ontkomen ook niet aan een eerste indruk. En die ontstaat al in een miniseconde, of je dat nou wil of niet. Je moet best moeite doen om je eerste indruk te onderkennen en verder te kijken dan dat. Dat doet niet iedereen, ook al mag je dat, zeker in een professionele omgeving, wel verwachten  

Als jij een man bent die houdt van zijn paardenstaart heb je een keuze.
1. Je paardenstaart koesteren en je bewust zijn dat niet alle andere mensen daardoor een goed beeld van je hebben. 
2. Of afscheid nemen van je paardenstaart en dan een grotere kans hebben dat je op andere kenmerken dan je haardracht wordt beoordeeld.  


“Vrouwen blijken baat te hebben bij gemiddelde prestaties.”  

Dit voorbeeld vind ik nog schokkender. Ik wist het ook niet. Ik las het in een column van Irene van den Berg in mijn krant. Uit onderzoek van de Amerikaanse sociologe Natasha Quadlin blijkt dat meisjes en vrouwen met hoge cijfers minder vaak worden uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek.  Mannen met hoge cijfers en vrouwen met gemiddelde cijfers worden vaker uitgenodigd. Juist ook in wetenschap en techniek. In één van haar interviews om te achterhalen waardoor dat komt, zei een werkgever dat hij geen behoefte had aan “een overgekwalificeerde vrouw met teveel zelfvertrouwen en van wie hij de indruk kreeg dat ze arrogant is en geen warme persoonlijkheid.“ Had hij geconcludeerd uit alleen het lezen van het CV.  

Wat is, met deze wetenschap, dan de keuze voor slimme vrouwen?  
1. Geen hoge cijfers halen?  
2. Jezelf gemiddelder en onbeduidender voordoen?  
Dat lijkt me niet. Maar wat dan wel?  


Vooroordelen

Zomaar twee voorbeelden waaruit blijkt dat veel mensen te kampen hebben met vooroordelen. Ook op terreinen waar ik geen idee van had. En ik heb ook geen idee hoe we het voor elkaar gaan krijgen om dat effect te verkleinen.  


Wat nu?

Ik wens iedereen toe dat vacaturehouders  sollicitanten kunnen zien zoals ze zijn en hun energie, motivatie, kwaliteiten, wapenfeiten én bijzonderheden waarderen maar ook moeite doen om verder te kijken dan een eerste indruk.  

En als je als kandidaat vermoedt dat er bij jou wellicht ook sprake kan zijn van vooroordelen probeer ze dan vooraf te herkennen en te benoemen, beslis of het iets is waar jij in wil of kan opschuiven.
Bekwaam je in het goed zichtbaar maken van jezelf. Laat zien wat je in huis hebt, wat je graag wil doen en welke vooroordelen je graag uit de weg wilt ruimen. 

Laat het me weten als ik je kan helpen.
Bij het komen van waar je wilt zijn en het onderzoeken van mogelijke vooroordelen.
Van jou én van de ander.  

Mail me gerust voor één van de gratis eerste gesprekken bij mij aan tafel. 

Werk ze! 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-attribuut; de bestandsnaam is handtekening-300x148.png

Beoordeling door klanten: 8.8/10 - 13 beoordelingen
Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book
vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen.
Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld. Onder elke E-zine staat een afmeldlink zodat jij je weer heel eenvoudig uit kunt afschrijven. Door dit formulier in te vullen geef je Florusse Ontwikkeling Training Coaching toestemming je gegevens te gebruiken voor het toesturen van E-zines en om je op de hoogte te houden van blogs, artikelen en andere relevante informatie.
Schrijf je nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book automatisch in je Inbox.
Bedankt voor uw aanmelding!
We moeten uw e-mailadres nog bevestigen.
Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld. Natuurlijk kun je je altijd weer afmelden.
We hebben u zojuist een email gestuurd met daarin de link.
Klik op de link om het aanmeldproces te voltooien.
En ontvang per direct mijn gratis E-Book.
Florusse Ontwikkeling-Training-Coaching
Paradijslaan 32a
5611 KN Eindhoven