Dat kan je toch best zelf?
Vanochtend zijn de schilders vertrokken. Ik zit nu thuis aan de achter tafel aan dit verhaal te werken omdat ik de deur niet uit kan. Alle deuren staan wijd open en moeten nog drogen. Deze schilderklus heeft me aan het denken gezet over zelf doen, geld uitgeven en investeren in jezelf.
Ik ken niemand die graag teveel geld uitgeeft. Altijd een lastige, want wat is teveel geld?
Wat vind je veel? En voor wat?
Al een hele tijd heb ik aangehikt tegen de buitenschilderbeurt van mijn huis. Was eigenlijk al lang hard nodig. Ik schoof het maar voor me uit. Alweer een zomer voorbij. Zal ik nou wel of niet. Ik had weer eens twee kampen in mijn hoofd. Misschien herken je ze wel.
Het “nee- kamp” zei:
– Best een flink bedrag, zo’n schilder
– Kan je ook zelf
– Je moet gewoon tijd maken
– Er zijn vast mensen die je willen helpen.
– Het kan nog wel even wachten, eerst andere dingen.
Het “ja-kamp” riep me toe:
– Je wilt het al zó lang en je begint er nooit aan
– Een vakman weet precies wat er nodig is. Ook voor de plekjes die jij niet ziet.
– Hij kan het efficiënter dan jij, met betere kwaliteit, heeft ervoor geleerd.
– Het kost jou veel meer tijd (die ook kostbaar is)
– Het is het behoud van de kwaliteit van je huis en je kan er weer voor jaren tegen.
Vorige maand heb ik de knoop doorgehakt en een schilder gebeld. Natuurlijk wel iemand die bij een bekende al goed werk verricht had.
Ik wist niet dat ik zó blij zou zijn met dit besluit! De kozijnen en deuren glanzen me tegemoet, de rotte plekjes zijn vervangen, afgesleten drempels weer gerepareerd. Ik kan er weer voor jaren tegenaan. Duur? Ik vond het best een heel bedrag, maar ik had het apart gezet en zie het liever als investering in mijn huis en woonplezier. En als ik zag hoe hard en met zorg er aan mijn huis gewerkt is, realiseer je je weer dat kwaliteit een waarde heeft. Dit had ik zelf niet gekund.
En weet je wat me is opgevallen? Bij de mensen bij mij aan tafel loopt het heel vaak op dezelfde manier als bij mij met mijn schilderavontuur.
Mensen komen niet voor niets langs, ze worstelen met een knagend gevoel van onvrede. Soms zeurend, soms keihard aan de oppervlakte. We onderzoeken wat hun situatie is en kijken wat er echt nodig is. Heel vaak is dat ook “achterstallig onderhoud.”
Hoe gaat het met hen verder?
1. De mensen die geïnvesteerd hebben in mijn hulp zijn er stuk voor stuk enorm blij mee. Ze hebben weer grip, stralen, hebben soms zelfs al een nieuwe horizon binnen handbereik. En vooral: ze kunnen er weer voor jaren tegen aan. Zelf!
2. En er zijn ook altijd mensen na één gesprek zelf hun weg weer kunnen vinden. Kan ik ook heel blij van worden
3. Maar sommigen hebben dezelfde stemmetjes in hun hoofd als ik: Moet ik hier wel in investeren? Ik kan het net zo goed zelf. Mijn partner heeft ook twijfels. Ik ken wel mensen die me willen helpen en dat is veel goedkoper. Het kan nog wel even wachten, nu nog even niet. Misschien later nog eens.
4. En er zijn mensen die echt nu (nog niet) de ruimte kunnen vinden om te investeren in zichzelf.
Alle varianten komen voor. Ik herken ze stuk voor stuk.
Misschien helpen deze vragen je in jouw situatie:
– Wat heb ik echt nodig?
– Ga ik een vakman zoeken?
– Of kan ik het beter zelf doen?
Ik wens iedereen de wijsheid om een goed besluit te nemen voor zichzelf. Als ik je kan helpen, laat het me weten.
Werk ze!
