Author Archives: Heleen Florusse

  • 0
Diversiteit

Seminar Rhythm of Life. Over diversiteit.

Tags : 

Met Jitske Kramer en Typhoon.

Diversiteit

Alweer de kans gekregen om een wervelend seminar bij te wonen! Dit keer in Eindhoven, georganiseerd voor werknemers en relaties van Philips die geïnteresseerd zijn in mensen en loopbanen.
Het is nu de ochtend erna, the day after, en ik probeer altijd vast te houden wat zo’n spetterende middag mij eigenlijk heeft gebracht.

 

Diversiteit en Rhythm of Life

De middag wordt gevuld door Jitske Kramer en Glenn/Typhoon.
Jitske Kramer is een vakvrouw. Als antropologe heeft ze veel gezien van hoe groepen mensen in de wereld samenleven, verschillen overbruggen, oplossingen moeten bedenken. Ritme van een groep, een tribe. En die inzichten geeft ze door aan organisaties. Ze heeft het talent om een middagvullend verhaal te presenteren. Met verhalen. Snelheid. Prikkelingen. Kleur. Beeld. Geluid. Dans.
En Glenn. Die verhaalt over zijn levenservaring als Surinaamse stotterende jongen in Zwolle. Zijn behoefte om zich te uiten met taal en muziek, zijn plek te verwerven en zijn mooie en minder mooie ervaringen. Die ons trakteert op zijn muziek.

 

Diversiteit of toch geconformeerd?

Ik had een mooie middag, veel gehoord waar ik me helemaal in kan vinden. Maar ik voelde ook ongemakkelijkheid. Ik voel me een beetje de “Harrie” uit het verhaal van Jitske. (die ene vogel die als enige in de rij ondersteboven aan de draad hangt). Ik heb vragen bij de aannames van Jitske. Zou graag willen toetsen of het ook anders kan zijn. Of waar ik zelf mis zit met mijn eigen aannames. Ik ben gek genoeg ook afgeleid door de kledingkeuze van Jitske. Een wervelend betoog over diversity, en dan zie ik een kleurrijke, sprankelende vrouw staan in een streng “mannenpak”: zwart jasje, brede schouders, biezen langs revers en broek. Voor mij geconformeerd aan de groep invloedrijke witte mannen die ze zo graag wil verrijken met diversiteit. Dat houdt mij dan bezig.

Wat waren voor mij de drie dingen die het meest zijn bijgebleven van de dag?
1. Me gerealiseerd dat ik niet heel actief zoek naar verschillen en diversiteit. Waar zou ik dat meer kunnen doen?
2. Vooraf een leuke vrouw, collega, ontmoet die in een ander segment van de maatschappij werkt dan ik. Dat zet mijn werk weer in een ander perspectief.
3. Heel kort een aantal collega’s gezien uit de tijd dat ik nog bij het Philips Loopbaan Centrum werkte. Te kort om hun verhalen te horen, maar toch benieuwd hoe het met hen is gelopen.

Een mooie middag, met stof tot nadenken over de waarde van diversiteit.

Heb jij behoefte aan het vinden van jouw ritme? Je eigen geluid? Diversiteit?
Mail me als je denkt dat ik je kan helpen. Wie weet kunnen we elkaar verrijken.

Werk ze!

handtekening


  • 0
baan

Van baan naar baan naar baan

 

Hoe kan het dat ik nooit lang in een baan kan blijven, terwijl de kwaliteit van mijn werk eigenlijk nooit het probleem is?

 

Hoogbegaafd en steeds opnieuw niet lang in een baan kunnen blijven

Afgelopen maand sprak ik weer twee mensen bij mij aan tafel met een zelfde vraag: “Hoe kan het dat ik nooit lang in een baan kan blijven, terwijl de kwaliteit van mijn werk eigenlijk nooit het probleem is?“
Eén van de twee had een indrukwekkend lange lijst met werkgevers. Ze had eigenlijk nooit moeite met aan een baan komen, maar het was steeds maar voor korte tijd. Ze kon maar twee werkplekken aanwijzen waar ze langere tijd had gewerkt. En ook met plezier.

Ze had al in zoveel verschillende richtingen geleerd en gewerkt. Opgeleid tot HBO informaticus. Maar ook tuinontwerp, webdesign, toelatingsexamen gedaan voor politieacademie, ondernemer, defensie, sales, planning. Zo vaak met goede moed opnieuw begonnen. Bewonderenswaardig.
En oh, ja, ze had ook stevige zorgtaken op haar bordje gekregen in de afgelopen jaren.

Ze had nu via het UWV weer de zoveelste baan in het vizier. Volgende week beginnen. Op zich wel aardig werk, maar de eerste weken moest ze daarvoor dagelijks ver rijden om intern opgeleid te worden en daar zag ze als een berg tegenop. Dat kost haar zoveel energie dat ze het liefst zou willen afbellen. Maar ja, het UWV……

 

Is er een verband met hoogbegaafdheid?

En waarom ze bij mij aan tafel zat? Ze was heel recentelijk op het spoor van hoogbegaafdheid gekomen. Zou er een verband zijn? En hoe kan ze wel met plezier ergens blijven werken?

We hebben dat uitvoerig besproken. Dit waren de belangrijkste conclusies:

• Ze was erg snel van begrip. Had het werk overal snel door, deed het vaak ook heel goed, maar zag ook direct hoe het anders of beter kon. En liet dat ook merken.
• Ze stelde hoge eisen aan haar eigen werk, maar ook aan dat van anderen.
• Ze had grote behoefte aan autonomie.
• Grote behoefte aan “even met rust gelaten worden”,
• Ze kon heel erg lang doorgaan voor ze opgaf.
• Ze is erg principieel.

En dit waren nu net de dingen waar collega’s of chefs weinig oog, of zelfs begrip, voor hadden En haar functies waren altijd op zo’n niveau in de organisatie dat ze dicht op elkaars lip werkten en er weinig ruimte was voor eigen ruimte.
Behalve dus op die plekken waar ze langere tijd met veel plezier gewerkt had.

Of ze daadwerkelijk hoogbegaafd is gaat ze nog laten onderzoeken. Maar haar verhaal, haar ervaringen, haar kenmerken, haar bovengemiddelde toets scores op testen, een hoogbegaafde broer, geven mij het gevoel dat het heel waarschijnlijk is.

 

Toch een leuke plek gevonden, met bespreking van hoogbegaafdheid!

We hebben gesproken over wat zij nodig heeft om wel goed te gedijen. En hoe je dat kan zoeken, of bespreekbaar kan maken op je werk.

Een week later belde ze me op vrijdagavond. De eerste week in de nieuwe baan was bepaald niet meegevallen. Maar in de tussentijd was ze met een ander bedrijf in gesprek geraakt. En daar had ze zicht op een baan die veel beter bij haar paste. Wat betreft inhoud, rustige werkplek, regelmaat. En oh ja, ze had meteen maar gemeld dat ze vermoedelijk hoogbegaafd is, En dat dat voordelen maar soms ook nadelen heeft. En weet je wat? Ze heeft die baan gekregen! Ik wens haar van harte weer een fijne periode van lekker werken met plezier toe!

Vermoed jij dat hoogbegaafdheid je in de weg zit? Wil jij ook graag dat je werk bij jou past? Mail me gerust, dan onderzoeken we hoe ik jou kan helpen.

handtekening


  • 0
toekomst

Zoeken naar evenwicht voor een gezonde toekomst

 

Zoeken naar evenwicht.
Wat is jouw bijdrage?
Misschien wel meer dan je denkt.
 

Toekomstvisie

Afgelopen weken heb ik in mijn wereld het werk en visie van Ruud Veltenaar onder de aandacht gebracht. De noodzaak om anders met de wereld om te gaan dan we nu doen is zo overduidelijk. Vorig weekend kwam daar voor mij een helder verhaal bij. Over de donut economie. Kate Raworth, Brits econome. Wederom raad ik je van harte aan haar te volgen!
 

Een persoonlijke zoektocht naar je toekomst

Hoe kwam haar verhaal bij mij?
Ik begeleid een leuke vrouw, opgeleid als chemisch technologe aan de TU/e, al de nodige jaren werkervaring in diverse technische omgevingen. Projecten begeleid in binnen en buitenland. Aan den lijve ervaren hoe het als (technisch)hoogopgeleide vrouw in een mannenbedrijf kan lopen. En wij hebben sprankelende gesprekken. Zij heeft behoefte aan heroriëntatie. Hoe wil ik verder in het leven? Met werk, met privé vragen, met bijdragen aan de maatschappij. En ze had een plaatje bij zich. Over een evenwichtige samenleving. Een cirkel. Als een donut.

En dit weekend zag ik dat plaatje opeens voorbij komen. Bleek een model van Kate Raworth, een econome die een heel andere kijk op onze economie geeft . De donut economie. Na enig speurwerk zag ik dat VPRO Tegenlicht een uitzending aan haar had gewijd. Ga dat bekijken!
https://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2017-2018/de-donut-economie.html
 

Kern van toekomst visie van Kate Raworth

We kunnen zo niet doorleven, we putten de planeet uit.
Ze stelt de basis van ons huidig economisch denken ter discussie: Waarom kijken we niet beter naar levende organismes in de natuur? Waarom vinden we dat alles moet blijven groeien? Dat is in de natuur ook niet zo. Groei is nodig om tot bloei te komen. En dan kan er weer opnieuw groei ontstaan. Maar niets kan oneindig doorgroeien. Ook de economie niet.

Zij pleit voor het zoeken naar nieuw evenwicht. Hoe kunnen we voorzien in de basisbehoeften van alle mensen, zonder de planeet uit te putten. Waar zijn de grenzen van belastbaarheid. Wanneer is genoeg genoeg? Kunnen we meer doen met hergebruik in plaats van steeds maar nieuwe grondstoffen gebruiken?
Circulair leven.
Praktische voorbeelden zijn er.
 

Wat kan ik zelf bijdragen aan een gezonde toekomst?

En net als bij Ruud Veltenaar vraag ik me af: wat ik kan eigenlijk nu al bijdragen? Ik leid geen bedrijf, ben niet politiek actief. Kan geen sommen geld investeren in baanbrekende initiatieven. Dit is wat ik wel kan doen:

In mijn werk:
Ik help mensen met bovengemiddelde capaciteiten om hun weg te vinden in werk en leven. Als ik kan bijdragen aan hun welzijn kunnen zij hun energie en kennis weer goed doorgeven. Ze kunnen een plek vinden waar zij met hun capaciteiten, kennis en ervaring weer een bijdrage kunnen leveren aan onze wereld en aan anderen.
Hergebruik van talent. Een domino effect.

Persoonlijk: Ik heb drie kinderen mogen grootbrengen. Ook alle drie met bovengemiddelde capaciteiten. Ik heb kunnen meegeven dat ze daar iets mee doen. Dat ze keuzes durven maken waar ze blij van worden. Want vanuit plezier kan je meer bereiken. Ze geholpen om met tegenslag te leren omgaan. Zich te kunnen bewegen tussen anderen. Zich ook in te spannen om iets te bereiken. Een moreel kompas te ontwikkelen. En ook zij gaan weer verder in hun leven. Doen hopelijk goede dingen en geven weer door.

Rondom huis: energieverbruik terugdringen, zonnecellen op het dak, afval, meer hergebruik, minder kopen. Langer doen met mijn mobieltje. Kritisch zijn in waar ik mijn geld in stop.

Kan ik meer doen? Zeker, ben ik van overtuigd. Maar ondanks dat kan ik in ieder geval elke dag op kleine schaal al proberen bij te dragen wat ik kan.

Heb jij je al eens afgevraagd waar jouw bijdrage in kan zitten? Misschien is het meer dan je denkt. En als je nieuwe wegen wilt inslaan kan ik je zeker helpen te ontdekken welke wegen dat zouden kunnen zijn.

Mail me gerust!

handtekening


  • 0
flow

Flow. Het loopt zoals het loopt.

Flow. Het loopt zoals het loopt.

Flow

We kennen het woord allemaal. En hopelijk ken je het gevoel ook. Dat alles moeiteloos lijkt te gaan. Dat je met plezier doet wat je doet. Dat tijdbesef vervaagt, je haast niet door hebt hoeveel tijd er al verstreken is. Ik heb Mihaly Csikszentmihalyi, “de weg naar Flow”, terwijl ik met dit stukje bezig ben, toch weer even van de plank gehaald. Eigenlijk zou ik het opnieuw moeten lezen. Ik leg het nog maar even op mijn stapeltje.

En je kent vast ook een ander gevoel. Dat het helemaal niet zo lekker gaat. Dat er genoeg te doen is, maar dat het stroef gaat. Je er eigenlijk ook niet zoveel energie voor op kunt brengen. Je te moe bent voor alles. En wat dan?
Ik heb weer uit eigen praktijk ervaren dat dingen lopen zoals ze lopen. Dat je niet altijd hoeft te forceren om in het flowgevoel te komen. Dat er soms meer tijd nodig is dan je als ongeduldige  zou willen, maar dat je ook vertrouwen mag hebben dat er altijd weer een nieuwe fase komt. Of een oplossing.

 

Flowgevoel terugvinden

Ik ervaar een flowgevoel als ik iets schrijf. Mijn gedachten kan delen. Ideeën kan doorgeven.
Dat gevoel was de afgelopen paar maanden ver te zoeken. Ik had geen rust, geen ideeën, geen enkele behoefte om iets te delen. En dat terwijl ik genoeg te doen had. De afspraken met de mensen aan tafel liepen gewoon door. Alleen was er iets anders. Iets wat veel meer aandacht opslokte dan ik door had.  We hebben een flinke verbouwing van vier maanden achter de rug. Gekampeerd op de bovenverdieping, 5 weken geen keuken. Allemaal gelukt… Maar ook: beneden en in de tuin één grote bouwput,  continu mensen in je huis. Overal stand by  zijn om te zorgen dat het wordt zoals je het wil hebben.
En ik vond het gek dat ik geen ruimte meer had in mijn hoofd. Terwijl ik wel tijd had.

Nu is het zo goed als klaar. En als vanzelf komen er weer nieuwe dingen op mij pad.
Alsof het heeft gewacht tot ik er weer ruimte voor had.
Ik blijf me verwonderen hoe het kan lopen zonder dat ik bewust aan het sturen ben.

 

Weer terug in de flow

Nog twee van zulke voorbeelden.

1.      Ik kreeg een mail van iemand die ik twee jaar geleden weer op weg had geholpen met zijn leven en werk. Hij zat er toen aangeslagen bij, op alle fronten. Vervelende scheiding, nog geen evenwicht met de kinderen, alleen op een flatje, op een vervelende manier weg op zijn werk. En een hardloper die niet meer hardliep.  Na een periode ging het privé beter en vond hij een nieuwe werkomgeving. Lesgeven in het vak waar hij uit kwam.
Deze week dus,  twee jaar later, mailde hij me spontaan hoe goed het nu met hem ging. Het onderwijs was nieuw, maar erg leuk. Hij was een bedrijfje begonnen in sportartikelen en dat ziet er kansrijk uit. Privé gaat het goed met relatie en kinderen. En hij heeft zich weer opgegeven voor een marathon. Geweldig.

2.      Nog iemand vroeg mijn raad. Onvoldoende uitdaging in de opdrachten in haar werk. Zorgen over een dierbaar iemand. Ze was moe, had veel op haar bordje maar dat kon ze op zich wel hebben. Maar toch elke nacht te vroeg wakker. Een paar weken later waren als vanzelf twee problemen opgelost. Ze is op het werk onverwacht gevraagd om iets nieuws op te gaan starten wat heel goed bij haar past. De privé zorgen zijn onverwacht minder. En het slapen gaat langzaamaan beter. Maar vooral: ze voelt zich beter. Heeft het niet rustiger, maar gaat met meer energie door de dag. Een wereld van verschil.

 

Hard aan werken

Soms is ergens ”hard aan werken” niet de beste optie. Maar is het beter om:
·         je te blijven concentreren op de dingen die voor jou goed zijn,
·         vertrouwen te durven hebben in dat het goed komt en
·         ondertussen niet af te glijden in moedeloosheid of neerslachtigheid.

Ben jij jouw flow even kwijt? Mail me gerust, ik kan je helpen!

Werk ze!

handtekening


  • 0
Curriculum Vitae

Wat is een goed Curriculum Vitae?

Tags : 

 

Een goed Curriculum Vitae voldoet wat mij betreft op zijn minst aan de volgende criteria.

1. Het klopt.
Vanzelfsprekend toch? Jokken mag niet.
2. Het geeft een goed beeld van wat je in huis hebt.
Ook logisch. De vacaturehouder wil graag kunnen zien of je de gevraagde ervaring of kwalificaties in huis hebt.
3. Het geeft ook persoonlijke informatie
Denk bijvoorbeeld aan wensen en ambities, persoonlijke kenmerken en interesses, goede foto.

 

Je persoonlijke Curriculum Vitae maken. Eerst het voorwerk.

Met de mensen bij mij aan tafel onderzoeken we altijd eerst hun persoonlijke situatie. Pas dan kan je een goed en kloppend CV maken.
Wat voor iemand ben je?
Waar word je blij van?
Wanneer was je in je element?
Wat wil je weer terugzien op je volgende werkplek?
Waar wil je nu echt vanaf?
Wat heb je al in huis?
Waar kan je nog bijleren?

Extra belangrijk voor hoogbegaafden
Altijd extra belangrijk voor hoogbegaafden:
Waar kom jij tot je recht? Hoe zorg je dat het interessant voor je blijft en je niet te snel onderbelast  of verveeld raakt?

 

En hoe zorg je nou dat je Curriculum Vitae ook echt bij jóu past?

Dat de lezer een goed beeld van je krijgt. En dat een recruiter jouw Curriculum Vitae eruit pikt.
Ik las onlangs een artikel bij PW Nieuws over een Europees onderzoek van Page Personnel naar de perceptie van een Curriculum Vitae door recruiters en kandidaten. En de verschillen daarin.

Belangrijkste tips die mij opvielen:
– Laat al je functies zien, ook binnen één bedrijf. Dat geeft je ontwikkeling aan.
– Een beetje mooier maken mag best, maar niet overdrijven en het moet nog steeds herkenbaar zijn.
– Een gat in je Curriculum Vitae is niet meer problematisch. Kunnen heel veel redenen voor zijn tegenwoordig.
– Niet langer dan twee pagina’s.
– Aan vrijwilligerswerk wordt niet zoveel aandacht geschonken.

Je kan overal tips, formats en vuistregels vinden. Iedereen vindt wel wat van een Curriculum Vitae.
Ik leer mensen een CV te maken dat werkt én dat bij ze past.
Meer weten over moderne Curriculum Vitae’s? Kijk dan ook eens bij Aaltje Vincent. Zij is een expert in het volgen van trends op het gebied van Curriculum Vitae, solliciteren en social media.

Als je hulp kunt gebruiken bij een het maken van werkend Curriculum Vitae dat past bij jóu, mail me gerust. Ik kan je helpen.

 


  • 0
talent

Talent; hoe kom je er verder mee?

Tags : 

 
 

Talent hebben is geweldig.

Talent hebben is geweldig. Een cadeau. Ik heb het geluk dat ik dagelijks werk met mensen met veel talenten.  Research talent. Schilderstalent. Topsporttalent. Studietalent. Ondernemers talent. Schrijftalent.
Toch komt niet ieder talent goed uit de verf.

Tijl Koenderink is zo iemand die een lange route heeft afgelegd om zijn talent te kunnen gebruiken en ontwikkelen. Hij adviseert scholen die zich bezig houden met onderwijs aan hoogbegaafde kinderen. Op YouTube vind je een hele lijst met interessante lezingen en verhalen van Tijl.
Hij beschrijft onder andere de 7 uitdagingen voor hoogbegaafde leerlingen.  Allemaal uitdagingen die talentvolle kinderen net zo goed moeten leren en ontwikkelen. Dingen die niet vanzelf gaan, ook niet als je slim bent.

 

Hiaten in je ontwikkeling.

Eén van de uitdagingen voor getalenteerde mensen is het voorkomen van hiaten.
Dit is wat ik vaak tegenkom, misschien herken je het bij jezelf of bij mensen in je omgeving.

– Als je een talent hebt meegekregen ben je snel goed in iets. Je steekt al snel boven het gemiddelde uit, zonder dat je er hard voor hebt gewerkt. Je geniet er van, mensen kijken tegen je op of zijn zelfs een beetje jaloers.

– Omdat je er niet extreem hard voor hebt moeten werken, weet je ook niet precies hoe het komt dat je die resultaten behaalt. Je kunt het gewoon.

– Je hebt daardoor geen ervaring in het “leren” van deze vaardigheid. Het was er al.

– Na verloop van tijd merk je dat anderen, door hard te werken, te leren, te oefenen, op het hetzelfde niveau aanbelanden als jij. Zij hadden dat talent niet van nature, maar hebben geleerd het te leren. Ze hebben ervaring met mislukkingen, met opnieuw proberen, met zoeken naar verbeteringen. Zij kunnen oefenen, oefenen oefenen. En zichzelf steeds weer proberen te verbeteren. Ze kunnen je zelfs passeren.

 

Als je gewend bent dat je het zelf al weet

Met je talent ben je misschien onbewust wat gemakkelijk geworden. Je hoeft niet op te letten, je weet het al. Je hebt geen leermeester nodig, je hebt het zelf al snel door. Dat is een geweldig gevoel, maar heeft ook een keerzijde.

Je hebt daardoor  bijvoorbeeld geen ervaring met.

– Oefenen tot je iets kan.
– Ploeteren om iets te bereiken wat je graag wilt.
– Lang moeten wachten op je beloning
– Je herpakken, opnieuw beginnen, als het niet meteen goed gaat.
– Je afvragen wat je eigenlijk wil

Talentvolle mensen hebben de valkuil dat heel veel onbewust, vanzelf gaat. Je bent gewend aan goede resultaten.  Maar als het niet meer lukt, je iets anders wilt, of anderen verder komen dan jij, dan heb je niet geleerd wat je moet doen. Je bent namelijk niet gewend om te leren.
Het kan je een achterstand opleveren. Of onzekerheid.

Bij mij aan tafel zitten vaak mensen die veel mee hebben in hun leven. School, studie, eerste baan, tweede baan, derde baan. Voor het geluk geboren, lijkt het wel in de ogen van anderen.  Zondagskinderen Tot het mis loopt.
Onvrede op het werk, motivatieproblemen, conflicten met collega’s of bazen. Privé drukte.
En juist dan kunnen die getalenteerde mensen niet terugvallen op leerpatronen. En kunnen ze juist wel wat hulp gebruiken om die kanten van zichzelf te ontwikkelen die ze nog niet vaak nodig hebben gehad.
Dan wordt het tijd om hun hiaten op te sporen en te gaan vullen.

Herkenbaar? Ik kan je helpen. Met het waarderen van je talenten, het opsporen van jouw hiaten en je je weg weer laten vinden.

Hoe? Dat laat ik je met plezier zien bij mij aan tafel.

handtekening

 

 

Meer van mijn blogs lezen over talent? Klik hier.


  • 0

Zit jij op je plek?

Waar woon jij? Bevalt het je? Of zou je jezelf liever ergens anders zien? Kan je je nog herinneren hoe je in je huis terecht bent gekomen? Hoe je hebt gezocht?
Als je weet wat bij je past is het gemakkelijker om kansen te herkennen en een besluit te nemen.

Deze week viel me weer eens op hoeveel overeenkomst er zit tussen op zoek gaan naar met plezier wonen en  met plezier werken. Wat geldt voor een huis zoeken, geldt eigenlijk ook voor een werkplek zoeken.
Ik vertel je hier een mooi praktijkverhaal, vers van de pers.

Mijn oudste heeft vorig week een huis gekocht. Een mijlpaal! En spannend. Een groot besluit. Eén waar ze op haar jonge leeftijd al goed over heeft nagedacht, samen met haar vriend. Ze huren nu nog van studentenhuisvesting, maar dat loopt af omdat ze allebei dit jaar zijn afgestudeerd. Tot mijn geluk vertelt ze me nog steeds veel en hebben ze me regelmatig deelgenoot gemaakt van hun zoektocht en overwegingen. Bij hen ging het zo:

·         Ze hebben eerst zorgvuldig de woonplaats afgewogen waar ze graag willen wonen. Afstand naar werk, regio, voorzieningen in de plaats. Wegen, station. Liever kopen dan huren.
·         Vervolgens hebben ze hun financiën besproken. Wat is er mogelijk, wat zijn boven en ondergrens. Waar moeten ze allemaal rekening mee houden?
·         Ze hebben hun wensen onderzocht. Waarbij voelen ze zich prettig? Ruimte in het huis, een tuin, omgeving, voorzieningen. Hun wens om zelf het huis nog naar hun zin te kunnen maken. Dus liefst geen “helemaal kant en klaar instap” huis.

Zijn ze al een poosje mee bezig. En toen: speuren maar. Makelaars. Funda. Foto’s kijken. Aanbod, prijzen. Tot dat ene huis voorbij kwam. Mam, kijk deze eens!
In de wijk die ze graag  wilden, voldoet prima aan hun eisen, financieel passend.

Lang verhaal kort: bezichtigen, door de wijk gelopen, nog een keer bezichtigen, vriend met bouwkennis meegenomen. En afgelopen vrijdag belde ze.
Bod geaccepteerd! Gekocht!

“Ja mam, nu lijkt het net of we het eerste beste huis dat we hebben bekeken meteen maar gekocht hebben, zonder verder rond  te kijken“

Maar zo ligt het natuurlijk niet. Als je goed weet
·         wat je zoekt,
·         wat je nodig hebt om je fijn te voelen,
·         wat je wensen zijn
·         wat je grenzen zijn
·         waar je water bij de wijn wil/kan doen
·         wat je zelf nog kan invullen

Dan herken je de gouden kans als die voorbij komt!  Al het onderzoekswerk heb je al gedaan voordat je de reële mogelijkheid voorbij ziet komen.
Toeval? Ik denk het niet. Pas appte ze weer, oh ja mam, we hebben ook al een keuken uitgezocht. Zelfde verhaal.

Als je weet wat bij je past is het gemakkelijker om kansen te herkennen en een besluit te nemen.

Weet je dat het met een fijne werkplek zoeken vaak precies hetzelfde loopt? Het is het verhaal van alle mensen die ik aan tafel heb en die, als bij toeval,  hun kans “opeens” voorbij zien komen.

Dat toeval kan je absoluut een handje helpen. Hoe?
·         Onderzoek wat je het liefste wilt
·         Wat je nodig hebt, wat je al meebrengt, waar je in wil groeien
·         Wat je grenzen zijn

Ik help je graag als je op zoek bent naar jouw gouden kans. Vanaf oktober weer van harte welkom voor een eerste gesprek. Ik laat je dan met plezier zien hoe ik jou kan helpen. Mail me gerust.

Werk ze!

handtekening


  • 0

Van de oude stempel?

Heb jij deze berichten deze zomer ook voorbij zien komen?

> Jongens spelen te weinig buiten. Meisjes ook.
> Kinderen kunnen niet meer leesbaar schrijven.
> Schoolkinderen krijgen nek- en rugklachten door verkeerde zithouding en niet passend meubilair. Er is ook te weinig aandacht en kennis.
> Er verdrinken vaker mensen omdat ze niet goed hebben leren zwemmen.
> Steeds meer ouders laten hun kinderen niet inenten.
> En eerder dit jaar: een deel van mensen met dyslectie leest stukken beter als ze een periode beter lees onderwijs krijgen.

 

Waarom zijn zoveel zaken niet meer vanzelfsprekend?
Is het de onderwijsvernieuwing? Zijn het de volle klassen en overbelaste leerkrachten? Is het het uit het oog verliezen van basisvaardigheden die gewoon geoefend en ingeslepen moeten worden? Is het de angst dat we kinderen onvoldoende klaarstomen voor de technologische toekomst?
Laten we ons gek maken door alle blogs en vlogs die we volgen?
Is het de smartphone? Zijn het de digiborden en IPad scholen?
Is het de angst om suf en ouderwets te zijn? Of zijn het de ouders die steeds  minder tijd maken om met hun kinderen bezig te zijn?
Is het misschien ons eigen voorbeeldgedrag?

 

En wat zouden oplossingen kunnen zijn?
Daar heb natuurlijk best mijn gedachten over. Als onderwijskundige, als moeder van drie kinderen (die hun weg, vol voetangels en klemmen naar studies en werk inmiddels hebben weten te vinden) en als professionele loopbaancoach voor hoog opgeleide en bovengemiddeld intelligente professionals.

We leven in de tijd waarin we leven. Dat kiezen we niet. Maar we hebben wel andere keuzes.

> Hoe druk we zijn, en hoe we al onze tijd volplannen met van alles.
> Hoeveel tijd we maken voor belangrijke basisvaardigheden in het leven.
> Hoeveel tijd we nemen om dingen echt te leren. Te oefenen. In te slijpen.
> Te leren volharden.
> Hoe we leren te kiezen dingen te doen waar we blij van worden i.p.v. wat anderen doen, of van ons verwachten.
> Op welke bronnen we wel en niet kunnen vertrouwen.
> Hoe we teleurstellingen incasseren.
> Ons af en toe durven vervelen.
> “Schoolse” zaken serieus nemen.

Als ik zo deze opsomming zie van dingen die bij mij naar boven borrelen, (waar ik  moeiteloos nog een waslijst aan kan toevoegen), dan komt dat op mij behoorlijk “ouderwets” over. Van de oude stempel. Het zou mij niet verbazen als we daar wel meer behoefte aan hebben dan we denken. Dat het één van de sleutels is voor een evenwichtige ontwikkeling.  Fysiek, emotioneel, sociaal, intellectueel.

Ik zie bij mijn kinderen waar ze hun evenwicht, zelfvertrouwen, ontwikkeling, vriendschappen, prestaties aan te danken hebben. In hun geval zeker niet door de waan van de dag, prestatiedrang of -dwang. Misschien wel juist door buitenspelen, tekenen, taarten bakken, fantaseren, af en toe vervelen, gamen, net zo lang oefenen tot je iets kan, gewoon samen aan tafel eten, fietsen, naar het bos, leren omgaan met frustraties en verdriet, dingen samen met ons doen, met elkaar praten, dingen leren die niet vanzelf gaan.

Ik zie ook bij de mensen bij mij aan tafel

> Waar ze succes in hebben.
> Welke waardevolle basisbagage ze hebben meegekregen.
> Wat zij hebben gemist in hun ontwikkeling.
> En waar ze behoefte aan hebben. Of op terug zouden willen kunnen vallen als ze vastlopen.

 

Ik ben ervan overtuigd dat met een goede basis in:
motoriek, je kunnen en durven bewegen,  letterlijk én figuurlijk,
(h)echte relaties,
waarden en normen
,
basisvaardigheden in brede zin,
sociale vaardigheden,
je talenten veel beter tot bloei kunnen komen in je volwassen leven.

Dus misschien is dit stukje toch een pleidooi voor een beetje meer aandacht en waardering voor “de oude stempel”. Voor de schoolkinderen van nu, mijn grote kinderen, voor mezelf én voor mijn gasten aan tafel.

Als jij ook behoefte hebt aan meer evenwicht tussen onze snelle, competitieve, veeleisende  wereld en “de oude stempel”, laat het me weten via heleenflorusse@florusseotc.nl. Ik kan je helpen.

Werk ze!

handtekening


  • 0
Hoeveel tijd heb je? Hoeveel tijd heb je nodig?

Hoeveel tijd heb je? Hoeveel tijd heb je nodig?

Tijd

Hoeveel tijd heb je? Hoeveel tijd heb je nodig? Hoe lang gaat het duren? Tijd is ons kostbaarste bezit. We willen er de baas over zijn. De regie hebben. Onze tijd goed en nuttig besteden. Tegelijk mag het allemaal niet veel tijd kosten. Hoe neem jij tijd?
Tijd was één van de terugkerende thema’s bij mij in de afgelopen week.

Dit voorjaar klopte een man bij mij aan voor hulp bij zijn zoektocht. Voor in de dertig, energiek, net vader geworden, Hij werkte nu zo’n 10 jaar bij de organisatie waar hij na zijn studie was begonnen en wilde eigenlijk door. Iets anders. Maar wat? Waar? En hoe? En binnen of buiten zijn huidige organisatie? Hij had nog geen idee.
Kortgeleden belde hij me enthousiast dat, compleet onverwacht, een hele leuke kans zich had aangediend. Hij had onze gesprekken, verzamelde inzichten perfect kunnen gebruiken. Ging met zelfvertrouwen de gesprekken in en gisterenavond kreeg ik een appje dat alles rond was en dat de wensen die hij had uitgesproken waren gehonoreerd. Zomaar, onverwacht. In een paar weken tijd. En dat allemaal voordat ons programma is afgerond.

Soms gaan dingen veel sneller dan je had verwacht. Of inschat.

Vorige week kreeg ik een mail van een vrouw die ik in 2009 heb begeleid in haar zoektocht. Ze werkte toen bij Philips en zou graag een andere invulling aan haar leven geven. Ik kan me haar kleurrijke levenspanorama nog zo voor de geest halen. Nu, juli 2017, berichtte ze dat ze de stap gezet had naar een eigen praktijk. 8 jaar later! En volgens mij was dat één van de wensen die ze toen al had.
Ze komt me binnenkort vertellen hoe haar weg gelopen is.

En deze week ontving ik van een iemand de eerste opdrachten voor ons programma. Een jaar nadat ze voor het eerst bij mij had aangeklopt en we onze eerste afspraak hadden. Al die tijd had ze nodig om zover te komen.
En die tijd heeft zij genomen. Gelukkig.

Als ik iets heb geleerd in mijn leven en werk is het dat

veel dingen de tijd nodig hebben die het nodig heeft.

Pas als je je dat realiseert, kan je bewust met jouw tijd omgaan.

Vind een goed evenwicht tussen

> Processen de tijd gunnen die nodig is ( en daar ook vrede mee hebben).
> Je tijd niet op een “energie slurpende” manier blijven besteden.
> Beslissingen durven nemen als het daar tijd voor is.

Kan jij hulp gebruiken bij onderzoeken hoe jij jouw kostbare tijd wilt gebruiken?
Laat het me weten. Met plezier neem ik ook voor jou de tijd die nodig is.

Werk ze!

handtekening


  • 0

Rapporttaart en andere rituelen

Gisteren heb ik de tweede appeltaart van deze week gebakken. En niet zomaar een taart, maar de bij ons welbekende “rapporttaart”.

Zolang mijn kinderen naar school gaan, vanaf groep 1, besteden we op gepaste wijze aandacht aan elk rapport waar ze mee thuis komen.

Het ging ons daarbij nooit om de hoogte van cijfers of resultaten.

Ik heb kinderen die gezegend zijn met veel capaciteiten. Die moeiteloos de hoogste cijfers binnen konden slepen maar dat lang niet altijd deden. Gemotiveerd blijven en doen wat er wat er gevraagd wordt, bleek best een opgave. Maar wel een belangrijke vaardigheid die we altijd hebben geprobeerd te stimuleren en te ontwikkelen. Door hoge cijfers voor dingen die ze niet moeilijk vonden of competitie, raakten ze geen van drieën erg gemotiveerd, dus we hebben nooit de behaalde cijfers beloond met klinkende munt. Geen rapportgeld bij ons.

Maar dus wel taart. Om te vieren dat ze weer een periode hadden afgerond. Dat ze mochten uitrusten. En weer aan de volgende etappe konden beginnen. Ik denk dat we in al die schooljaren geen rapport hebben overgeslagen.

Mijn kinderen zijn nu 22, 21 en 18. Eén is er al afgestudeerd en bakt met veel plezier haar eigen taarten. De andere twee hebben hun eerste studiejaar met goed gevolg afgesloten. De één heeft in één keer zijn propedeuse behaald. (wie had daar nou op gerekend?) En de ander heeft, ondanks een gemiste periode, meer dan voldoende studiepunten gehaald voor zijn BSA, bindend studieadvies. Genoeg om volgend jaar door te mogen met zijn studie. Waar hij heel erg blij mee is. Geen hertentamens in augustus.

En hoewel ze allebei op kamers wonen, vonden ze allebei dat ze wel rapporttaart hebben verdiend.  Dus heb ik eerst een taart gebakken voor de een. En de ander (ze mogen de taart altijd kiezen) wilde er ook zo één.

We eten dus al de hele week appeltaart, nu ter ere van de tentamens. Rapporttaart!

Rapporttaart is één van onze gezinsrituelen. We hebben er behoorlijk wat. Ook met eigen woorden en aanduidingen. Zoals in zo veel gezinnen, denk ik zo. Ik las pas een mooi artikel over de waarde van rituelen in een gezin (zomernummer Psychologie-magazine), rondom eten, slapen, verjaardagen, vakanties.

> Rituelen komen meer voor in gezinnen die op elkaar gericht zijn, dan in “los zand” gezinnen.
> Rituelen geven we graag door. Ze geven een gevoel van identiteit en verbondenheid, houden de geschiedenis levend en we voelen ons steviger geworteld.
> Het maakt ons speciaal.

Weten waar je vandaan komt.
Ergens bij horen.
Aandacht voor momenten en dingen die belangrijk zijn.
Waardering, niet alleen in geld.

Dit zijn de dingen die je kracht geven. Een goede basis. Die je met vertrouwen keuzes laten maken. Daar heb je je hele leven plezier van, ook als je al lang geen kind meer bent.

Ik weet zeker dat mijn kinderen daar in ieder geval veel van mee hebben gekregen.

Werk ze!

handtekening


Beoordeling door klanten: 8.5/10 - 7 beoordelingen
Ontvang GRATIS het praktische E-book
“In 5 stappen weer fluitend naar je werk!”
Met diverse tips waar je direct iets aan hebt.
Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld. Natuurlijk kun je je altijd weer afmelden.
Bedankt voor uw aanmelding!
We moeten uw e-mailadres nog bevestigen.
Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld. Natuurlijk kun je je altijd weer afmelden.
We hebben u zojuist een email gestuurd met daarin de link.
Klik op de link om het aanmeldproces te voltooien.
En ontvang per direct mijn gratis E-Book.
Florusse Ontwikkeling-Training-Coaching
Paradijslaan 32a
5611 KN Eindhoven