Tag Archives: HSP

  • 0

Breinbehoefte. Wat heb jij nodig?

Tags : 

Hoe vind jij evenwicht tussen wat je brein nodig heeft en wat je aan prikkels kunt hebben?


Steeds vollere wereld.

Zoveel prikkels. Licht en geluid, mensenmassa’s, media, mobieltjes, successen en mooie plaatjes op socials, Instagram en TikTok,  ‘must reads’, FOMO, overal reclames. Wie voelt zich niet overspoeld.

De wereld was in mijn jeugd zo anders dan die van mijn studerende en werkende kinderen. En de kinderen van nu groeien al weer zo anders op dan mijn twintigers.

Hoe blijf je overeind en mentaal gezond? Wat heb jij nodig?


Ik weet best wat van hoogbegaafdheid

Ik ben mijn leven lang vertrouwd met hoogbegaafdheid. Eerst als gegeven, we weten niet anders in het gezin waar ik uitkom, en later in mijn eigen gezin.  En nu, (inmiddels ook al weer ruim 25 jaar, time flies) als vakkundig en geschoolde  professional in de werkwereld. 

Eén van de kenmerken die de boventoon voert bij hoogbegaafden is vaak de intense waarneming en beleving van alles wat er om je heen op je afkomt. Alles komt met kracht binnen, ervaar je bewust, roept direct gedachten en gevoelens bij je op. Niks gaat achteloos voorbij. Bij alles ervaar je de impact, stel je je vragen, denk je alweer twee stappen verder. Vermoeiend voor je omgeving, soms ook voor jezelf.

Een ander kenmerk is dat je hoofd niet stil lijkt te kunnen staan. Zo veel breinverkeer, bewust en onbewust. Zelfs in je slaap. Domino Day in je hoofd en dat dan de hele dag. Geen uitknop.

In positieve zin is dat geweldig: mooie plannen, ideeën, hoog energieniveau, creativiteit. Maar soms ook leidend tot piekeren en somberheid, zorgen, apathie of inertie.

Herstel- of ontspantijd nemen valt nog niet mee


Neurodiversiteit.

Inmiddels vind ik de scheidslijn niet meer zo helder. Wat veel hoogbegaafden ervaren kan ook gelden voor mensen met autisme, of hoog gevoeligheid. Of mensen met NAH, niet aangeboren hersenschade. Ik vind het plakkertje niet zo relevant. Wel de kennis over en begrip van diversiteit. Gelukkig weten we daar steeds meer over.


Autisme

Wie mij en ons gezin langer volgt, weet vast dat we ook een gezin vol autisten blijken te zijn. Met en zonder diagnose.(autisten diploma, zoals mijn middelste dat noemt).

Wij lange tijd maar denken dat het bij de jongens zit, blijken de meisjes er net zoveel van te hebben. Bij mijn oudste dochter zijn we autisme pas op het spoor gekomen toen we een artikel lazen van Annelies Spek over autisme bij meisjes. Zij was toen al een studerende twintiger. Bij één van de jongens vermoedden we het al wat eerder.

Dit najaar was ik naar het jubileum congres van FANN *, een onderzoeks- en ervaringsnetwerk van en voor vrouwen met autisme.

Annelies Spek hield haar verhaal over zingeving. Wat is voor jou belangrijk in het leven. En daar kwam de spanning tussen enerzijds sensorisch overprikkeld zijn en anderzijds  een brein hebben dat uitdaging nodig heeft nog eens ter sprake.


In je werk

Interessant en uitdagend werk, waar je brein naar snakt, gaat vaak gepaard met grotere verantwoordelijkheid, meer interactie, meer druk, meer ballen in de lucht houden, meer managen en leidinggeven. Dat is vaak te veel tegelijk voor prikkelgevoeligen.

Minder prikkels in je werkomgeving is vaak alleen haalbaar bij minder interessant en breinuitdagend werk. En te weinig breinuitdaging leidt weer tot verveling, minderwaardigheid, gevoel van zinloosheid en vermoeidheid.

Best een puzzel.


Onderzoek je breinbehoefte en prikkelverwerking

Met mijn gasten aan tafel (en ook met mijn studerende en werkende kinderen) is dit een vaak terugkomend thema.

Breng in kaart wat jouw brein nodig heeft en waar jouw grenzen liggen in prikkelverwerking. En onderzoek wat er wel kan. Dat  helpt echt.  

En dat is beter voor jou zelf én voor je werk.


Laat het me weten als ik jou hierbij kan helpen.

Je kunt bij mij terecht voor één coachingsgesprek, het Vliegwielgesprek of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma

Werk ze!

 Heleen

 

 

 

* FANN is een landelijk interdisciplinair netwerk voor professionals die zich inzetten voor de verbetering van diagnostiek en behandeling van meisjes en vrouwen met een autisme spectrum stoornis (ASS).Doelstellingen van FANN zijn het stimuleren van uitwisseling van kennis, het bevorderen van samenwerkingen binnen wetenschappelijk onderzoek en het bevorderen van implementatie van wetenschappelijke kennis in de praktijk. 
https://www.fann-autisme.nl/

 

Afbeelding van David Bruyland via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Wat ik kan leren van een hond en een geboortebord.

Tags : 

Automatismen.

Wij zorgen een poosje voor een leuke, mooie hond, waarvoor een nieuw thuis gezocht moet worden. Wij kennen de hond heel goed en het is een plezier om haar in huis te hebben. Er is wel een maar…ze is heel waaks, zit in haar herdersbloed, en ze kan nogal hard aanslaan bij onverwacht bezoek.

Om ons te helpen kregen we bezoek van een heel prettige en deskundige hondengedragsprofessional. Zij wist precies aan te geven waarom de hond doet wat ze doet. Wat leerzaam.

Ze gaf aan dat de hond zich gedraagt zoals te verwachten is met haar kenmerken. Dat je haar dat nooit kan afleren, maar wel kan aanleren hoe daar op een goede manier mee om te gaan. En dat de hond een reden heeft om haar natuurlijk gedrag te laten zien, hard blaffen bijvoorbeeld, ook al zouden wij het graag zo snel mogelijk willen stoppen. Zo logisch.

Op de fiets.

Een dag later fietste ik ergens waar ik vaker fiets. Langs die bosweg staan grote villa’s en daar in een tuin stond een naambord voor een pasgeboren kindje. Het was een niet Nederlandse jongensnaam die mij meteen deed denken aan een film. Ik betrapte mezelf er op dat me dat opviel. Wie zouden daar wonen. Blijkbaar heb ik een automatische nieuwsgierigheid als ik een onverwachte combinatie bespeur. Ik moest denken aan de automatismen van de hond. Hoe zit dat eigenlijk met mijn eigen automatismen? Zou ik hetzelfde hebben gedacht als ik zo’n babybord met een voor mij gewonere naam had gezien? Interessante vraag.

Hoe erg is het om automatismen te hebben?

Onze hond heeft haar automatismen, ik heb de mijne. In onze wereld barsten we van de automatismen en aannames. Die bedenken we niet bewust ter plekke, maar ploppen op uit ons onderbewuste. Het is er al voor je erover nagedacht hebt. Dat is soms functioneel, maar soms ook hinderlijk en confronterend. Of arrogant. Of zelfs discriminerend. Van de hond vind ik het heel begrijpelijk, zit in het ras.. Van mezelf, en mensen in het algemeen, kan ik het ook wel begrijpen, maar ik zou willen dat we er alerter op waren.

Aannames kunnen je in de weg zitten.

Aannames zijn ook automatismen. En nogal eens onterecht. Aannames over jezelf én over anderen. Voorkomen lukt niet altijd, je kan wel leren ze te herkennen en te onderzoeken. Je realiseren dat het heel anders kan zijn. Ook al weet je waar ze vandaan komen, aannames kunnen belemmerend werken. Beletten om iets te doen. Of iets niet te doen. Je automatismen en aannames onderzoeken is  aan te leren.  

Voor de hond is het lastig, ik kan nog best veel leren.

Hoe zit het met jouw automatismen en aannames?

Waar zitten ze jou in de weg om te doen wat je zou willen doen?

Ik kan je helpen. Mail of bel me gerust. Ik vertel je er met plezier meer over.

Je kunt bij mij terecht voor één coaching gesprek, het Vliegwielgesprek of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma.  

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Agata via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Balanceren. Leven op de evenwichtsbalk.

Tags : 

 

Labels

Wij hebben in ons gezin nogal wat labels aan onze fiets hangen. En we houden niet van labels. Labels jeuken. Letterlijk en figuurlijk.

Vanaf de komst van mijn eerste werden we dagelijks geconfronteerd met alertheid, nieuwsgierigheid, snelheid, traagheid, gevoeligheid, eigengereidheid. Maar ook met behoefte aan rust, overzicht, structuur, voorspelbaarheid, eigen ruimte en autonomie. En niet te vergeten humor, nieuwe dingen opzuigen, heftige emoties.

En fysieke ongemakken als we over grenzen zijn gegaan. Over onze eigen, of anderen over de onze. Migraine, buikkrampen, misselijk, moe en uitgeput, paniekaanvallen.

Voor een aantal van onze persoonlijke kanten zijn er labels. En dat helpt soms. Voor meer kennis en begrip. Van jezelf, of van anderen.  Hoogbegaafdheid en autisme zijn geconstateerd. Maar niet iedereen van ons heeft de behoefte aan meer diagnoses. We helpen elkaar. Het blijft voor elk van ons een constante zoektocht naar balans.

 

Wat kan er wel.

Inmiddels heb ik ze alle drie uit weten te zwaaien. Middelbare schooldiploma’s zijn gehaald, passende studies gevonden. Ze wonen op zichzelf, hebben vrienden en relaties. Leven. Emotionele klappen zijn onderweg helaas ook opgelopen, we zijn noodgedwongen geoefend in veerkracht. En worden steeds beter in ‘erover praten’.

 

Evenwichtsbalk.

Met mijn kinderen en mijn gasten bespreek ik vaak dat het voelt alsof je leven zich afspeelt op de evenwichtsbalk. 10 cm breed,  een stukje boven de grond. Op  een brede stoep kan je vallen, maar er nooit af. Van de balk wel.

Het is een kunst om in balans te blijven. Zolang  je stevig en stabiel staat, loopt, of je pirouetje draait, gaat het super. Maar er is maar heel weinig nodig om uit balans te zijn en dan val je ernaast.  Dan moet je er weer op klauteren. En dat kost elke keer opnieuw veel energie en veerkracht. Fysiek en mentaal.

Met bovengemiddelde capaciteiten kan je ook bovengemiddelde dingen doen. Als je er tenminste voor geoefend hebt. En dat zien anderen ook.

Maar eenmaal op die balk ben je zo uit balans, hoe getraind je ook bent.

Het vergt continue aandacht, zodra je verslapt lig je eraf. Ontspannen zonder te vallen is dan ook een uitdaging.

 

Minder doen helpt niet.

Minder doen helpt niet. Op school en werk wil je uitdaging, en niet nog meer van hetzelfde. Met vriendjes in de buurt wil je spelen, maar wel af en toe dingen doen die jij ook leuk vindt. Naar feestjes en festivals wil jij net zo goed, maar  je bent snel overspoeld. Werken wil je ook graag, maar het vaste dagritme is niet elke dag haalbaar. Je hebt meer tijd nodig om intensiteit te verwerken, en dat snappen anderen niet altijd. Prikkelarm leven is niet de oplossing.

Je wil juist leven, op die balk lopen en je kunstjes doen. Voelen, proberen, en laten zien wat je kan. Je kan wel steeds alles vermijden of gemakkelijker maken, maar dan leef je niet zoals je zou willen.

 

Zo moe

Mensen met bijzondere labels zijn soms gewoon zo moe. Niet omdat ze beperkt zijn, maar omdat ze zo intens leven. En omdat de wereld geplaveid is met stoepen, en niet handig is ingericht is voor al die mensen op evenwichtsbalken.

Leven op die balk kost veel meer energie dan op de brede stoep. Maar als je niet anders kan, moet je steeds maar weer alert zijn op wat (en hoe) je het aan het doen bent. En leren te genieten van je sprongen (en op tijd uitrusten.)

Leren om uit te leggen hoe het bij jou werkt.
Leren om hulp te vragen als dat je helpt.
Balanceren blijft het altijd.  

Wil jij beter leren balanceren?
Mail of bel me gerust. Ik kan je vast helpen.

Je kunt bij mij terecht voor

 – één coaching gesprek, het Vliegwielgesprek,
 – of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van wal_172619 via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Wanneer heb jij een streep gezet door grootse plannen?

Tags : 

 

Over iets opgeven.

“Ken je die mop van die enthousiasteling die ook een boek ging schrijven? Precies! Die deed het niet.” .

Ja inderdaad. Dit gaat over mij. Ik heb het opgegeven. Terwijl ik er al best lang mee bezig ben. Als een harmonica schrijf ik in korte tijd verwoed en enthousiast hele stukken bij elkaar die er zeker in moeten komen. En dan weer een tijdje niet.

Vorig jaar in de coronatijd wist ik het zeker: dit is het moment. Ik had tijd, de werkplek, de rust in mijn hoofd, weinig op pad of bezoek, ideaal. Ik was er zelfs van overtuigd dat als ik het hardop uit zou spreken dat ik het dan ook tot een goed einde zou brengen. En toch heb ik het gestaakt. Ik, die het zo belangrijk vindt om af te maken waar je aan begint.  En ik moet het toch kunnen? Waarom doe ik het dan niet?

Waarom ben ik er aan begonnen?

Ten eerste. Ik deel graag wat ik heb verzameld in mijn virtuele boekenkast, ideeën bank en ervaringenvijver. Over mijn werk, vakkennis en bijzondere gasten. Over mijn leven, kinderen, inzichten.

Maar vooral ook over wat je nodig hebt om je weg te vinden, keuzes te maken in werk en leven. Wat je kan doen als je bijzonder bedraad bent, door hoogbegaafdheid, ASS of andere bijzondere bagage. 
Waar ik veel van weet, wil ik ook anderen mee helpen. Zodat zij er hun voordeel mee kunnen doen. Zo jammer als alle verzamelde kennis en ervaring niet verder komt dan mij. Dat mag de wereld in. Voor wie het kan gebruiken. Ik wil doorgeven.

Ten tweede. Ik kreeg heel vaak de vraag waarom ik mijn kennis en ervaringen niet groter deel dan alleen aan tafel.

En dan vooral je weg vinden in de werkwereld met al deze combinaties: In loondienst of op jezelf. Met al je bijzondere bagage. Met alle kenmerken van hoogbegaafdheid, autisme, AD(H)D en HSP in je gezin. Hoe vrede leren sluiten met je jeugd- en schoolervaringen, positief en negatief. Omgaan met tegenslag en veerkracht en komen waar je wil zijn. Met je relatie of gezin van nu, de opvoeding en organisatie van een gezin met bijzonder bedrade schoolkinderen, pubers of studenten.

En ten derde, natuurlijk ook gewoon omdat het me geweldig lijkt je eigen boek vast te houden. Waar van alles in staat wat ik belangrijk vind om te vertellen. 
In de vorm, kleuren en taalgebruik die ik zelf heb gekozen.
Best stoer.

Hoe ver ben ik?

Best al een eind. Rode draad. Hele  hoofdstukken teksten geschreven. Naar schrijfdagen geweest. Geleerd wat er komt kijken bij een boek uitgeven. In eigen beheer, of via een uitgever. Redactie, kaft, flaptekst. Boeken van anderen bekeken. Wat zou ik ook willen en wat niet. Zelfs zelf ooit een workshop begeleid voor mensen die vast zaten bij hun schrijfproces, en daardoor weer verder konden komen.

En toch…. komt het er niet.

Nu niet. Misschien later, maar dat weet ik nog niet. Er blijft toch iets kriebelen. Maar hoe langer het duurt, hoe meer ik zie wat me weerhoudt. Niet een gebrek aan drive om te delen. Die is onverminderd groot. Niet het verwoorden en opschrijven van wat me bezielt. Praat met me en je hoort het direct.

Wel de uren die het kost om het daadwerkelijk tot stand te laten komen. Ik blijk niet zo geschikt voor de tweede helft van het werk. Redactie, herschrijven, weglaten, indeling, stijl, vormgeven. Ik zie om me heen veel collega’s, professionals, mensen met specifieke kennis en ervaring, die het wél tot het uitgeven hebben gebracht. Ik kijk er met bewondering naar. Wat goed. Soms denk ik ook: jammer dat ik dat niet opgeschreven heb, want het raakt ook aan mijn werk en wereld.

Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik er te weinig energie van krijg. Een boek schrijf je voor jezelf, maar ook omdat je hoopt dat anderen het lezen. En er iets uit kunnen halen. Je wilt dat je boek zichtbaar wordt. Uiterlijk, het moet er mooi uitzien, maar ook via mediakanalen. Je wilt er over vertellen, het in de etalage kunnen toelichten. Wat fijn als je daar podia voor kunt vinden. Online, en in het wild. Ik zie dat mezelf niet doen.

Is het erg?

Nee. Uiteindelijk niet. Ik heb na enige tijd toch af weten te rekenen met het gevoel dat ik ‘heb opgegeven’. Faal. Ik heb mijn energie en behoefte om iets tot stand te brengen voor nu omgezet in andere dingen. In mijn werk, de zoektochten met mijn gasten, die behoorlijk ingewikkeld kunnen zijn. Gedachten en ervaringen opschrijven en delen in kleinere stukjes. Fietsreizen.

En vooral mijn opleiding waar ik heel ander dingen leer dan ik ooit gewend was. Materialen, gereedschappen, technieken. Ontwerpen, tekenen, maken. Er gaat een heel nieuwe wereld voor me open. Ik begin aan het tweede jaar en ben heel benieuwd wat ik nog allemaal ga leren.

Soms voelt het goed te besluiten iets niet meer te doen.

Wanneer was jouw laatste keer dat je besloot op te geven? Heb je hulp nodig bij het herwaarderen van je grootste plannen?
Mail me gerust, ik spreek uit ervaring.

Je kunt bij mij terecht voor

 > één coaching gesprek, het Vliegwielgesprek,
 > of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Van wielweb naar vliegwiel. Kun jij een vliegwiel gebruiken?

Tags : 


Tijden veranderen

Nu is het dan toch eindelijk zover. Buien en druilweer. Nu de wereld en de natuur zo schrikbarend duidelijk veranderen, ben ik toch ook weer blij als het regent.
Mijn zomer zit er zo’n beetje op. En ik heb weer plannen gemaakt voor het komende jaar.
Ik heb teruggekeken en geconstateerd waar ik heel graag mee door wil gaan. En me gerealiseerd waar ik eigenlijk afscheid van wil nemen.
En dan heb ik nog een mandje over met ‘misschien wel, misschien niet, ik kijk het nog een poosje aan en dan neem ik een besluit’.

 

Wielweb als vliegwiel

Het is alsof er dagelijks dingen gebeuren die me daarop attent maken. Zo liep ik laatst naar de brievenbus om een kaartje te posten en ik besloot spontaan om het natuurgebied in te lopen naast ons huis. Het was nog mistig en dat heeft altijd iets magisch.
Ik zag onderweg een prachtig wielweb. Terwijl ik er een foto van maakte liepen twee mensen me tegemoet die ik al jarenlang ken, maar niet vaak spreek. Zij hadden dat spinnenweb ook gezien. We bleven even staan en dankzij het spinnenweb ontspon zich een heel leuk en wervelend gesprek over van alles. Natuur, werk, leven, wonen, ouders, studerende kinderen. De impact van hoogbegaafdheid voor scholieren, studenten en in je werkleven. Van het één naar het ander. Wat onverwacht. Weer stof tot nadenken en bezinning.

 

Afscheid nemen van werk.

In dezelfde week kreeg ik een berichtje van één van mijn collega’s van het eerste uur. Ze gaat stoppen met een deel van haar werk en gaat zich concentreren op het werken in hun houtwerkplaats, waar ze politiemensen begeleiden met PTSS of andere zorgen, die een weg terug zoeken. Ik ken haar al heel lang, vanaf de eerste jaren van mijn loopbaan bij Philips. Ik wilde graag van haar horen hoe ze naar dit besluit is toegerold. Ze zei dat ze daar al jaren naar toe heeft gewerkt en dat het moment nu daar is om afscheid te nemen van een deel van haar werk wat ze zo lang gedaan heeft.

Het was fijn haar als te collega te weten.

 

Eén gesprek kan je weer vaart geven

Zomaar twee ontmoetingen die mij ook weer helpen aan de oppervlakte te krijgen wat voor mij belangrijk is. Het mooie  is dat mensen na een gesprek met mij vaak hetzelfde ervaren.

In één coaching gesprek komen al zoveel inzichten naar boven, dat dat hen vaak weer de energie en vertrouwen geeft om zich te realiseren wat kenmerkend en belangrijk voor hen is. Om door te gaan met de goede dingen of juist ergens mee te stoppen. Iets de tijd durven geven om te zien hoe het zich ontwikkelt en dan een beluit te nemen.

 

Kan jij ook één goed gesprek gebruiken?

Kan jij ook zo’n gesprek gebruiken dat je een zwieper geeft? Om inzichten te krijgen of te sparren? 
Iets verrassends, of een rake tip te horen waar je mee verder kunt? Niet te lang, maar meteen verhelderend?
Dan is dit interessant voor jou.

 

NIEUW in het aanbod

Vanaf dit najaar kan je bij mij ook terecht voor een Vliegwielgesprek.
Een eenmalig coaching gesprek vol tips en inzichten, wat je vaart meegeeft om door te rollen..

Mail me als dit voor jou op het goede moment komt. We vinden wel een plekje in de agenda’s

Ook de Goudmijnprogramma’s zitten weer in het aanbod van dit najaar. Je kunt je vanaf deze maand weer aanmelden en dan kunnen we dit jaar nog een heel eind op weg zijn.

Werk ze!

 

 

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Image by RAEng_Publications from Pixabay


  • 0

Sparren of onderzoeken? Wat heb jij nodig?

Tags : 

Toverwoorden

Korter, sneller, compacter. Toverwoorden, lijken het soms wel. In de wereld én in coachingsland. Waarom moet alles zo lang duren? Waarom beginnen we er niet gewoon aan, in plaats van weer opnieuw te bespreken wat we al hebben besproken. Wachten slurpt energie.

 

Snelheid

In mijn wereld ontmoet ik veel mensen die heel snel kunnen gaan.  Ze zijn snel in informatie en inzichten verzamelen, begrijpen en verwerken. Zien gemakkelijk samenhang, denken stappen vooruit. Kunnen gevolgen overzien, scenario’s bedenken.

Leren ook snel.  En in veel gevallen gedijen die mensen, jong en oud, bij snelheid, compactheid, complexiteit. Hoogbegaafden zullen dat zeker herkennen, zowel in onderwijs als in werkomgeving.

Of, zoals mijn oudste zei toen ze 5 jaar was en na een paar zwemlessen in het ondiepe maar alvast in het diepe wilde meezwemmen : ik zie toch hoe het moet?

 

In mijn werk

Ik zie in mijn werk die snelheid ook vaak terug. In één gesprek passeert er zoveel, dat het al enorm kan helpen om te ordenen, uit de kluwen van gedachten te komen, of nieuwe inzichten toe te voegen. Geweldig!

Maar het is ook een tegelijkertijd een valkuil. Die snelheid kan ook een proces in de weg zitten. Leer-, veranderings- of ontwikkelingsprocessen kosten nu eenmaal de tijd die het kost.

Om inzichten te laten indalen is het soms nodig om iets te laten rusten. Te overdenken. Later nog eens vanuit ander perspectief te bekijken.

Het meest voor de hand liggende kan hoeft niet het meest bruikbare te zijn. Als je het de tijd geeft, nog eens met een ander bespreekt, ander perspectief toelaat of er gewoon nog eens over nadenkt, kan het toch anders liggen dan je in eerste instantie dacht.

 

Sparren of onderzoeken.

In mijn coaching komt allebei voor. Soms is één gesprek genoeg om iemand weer vaart mee te geven. Maar soms is het juist nodig dat je verder kijkt dan de eerste inzichten. Dat je de tijd neemt om te dubbel checken. Dat je een ander perspectief gebruikt om te onderzoeken of je dan op hetzelfde uitkomt. 
Onderzoek je eerste indruk, ook al klinkt alles zo logisch en onderbouw je intuïtie met voorbeelden of gedachten. 
Juist snelle mensen kunnen soms meer ‘proces tijd’ gebruiken.

Ik maak daarom graag onderscheid tussen sparren en onderzoeken.

Sparren is voor mij een snelle en levendige interactie.  Met onderwerpen die op dat moment voorbij komen. Vaak een wervelwind van inzichten, tips, informatie, theoretische onderbouwing, blikwisselingen, metaforen. Van het een naar het ander. Verhelderende taal.
Een snel en goed gesprek. Je kunt weer door.

Onderzoeken werkt anders. Volgens een vooraf uitgezette structuur onderzoeken we de verschillende persoonlijk gebieden die inzichten kunnen geven in wat je met je mee brengt, hoe je met jouw situatie omgaat of kunt gaan, wat je nodig hebt en hoe je komt waar je het beste past.

De gesprekken kunnen net zo vlinderend of diepgaand zijn als elk ander gesprek, maar we werken toe naar een onderbouwing van gevoelens, intuïtie, gedachten en plannen. Een stevig fundament waarop je verder kunt bouwen.

Dit onderzoeksproces werkt als de vishengel. Die je elk moment later weer kunt gebruiken om opnieuw je situatie te onderzoeken als je richtingsvragen hebt of vast dreigt te lopen.

 

Wil jij met mij sparren?

of heb je iets te onderzoeken?

Mail me gerust. We vinden dan een goed moment om elkaar te spreken bij mij aan tafel.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Image by RAEng_Publications from Pixabay


  • 0

Resetten. Jezelf ontslaan. Hoe vaak doe jij dat?

Tags : 

 

Mijn laatste inzichten op papier voor mijn zomervakantie van dit jaar begint. Misschien geldt dit voor jou ook.

 

Wat heb jij afgerond?

Zo tegen het einde van een periode bekruipt mij altijd van alles tegelijk.
Wat heb ik afgerond, wat nog niet?
Ben ik er blij mee?
Wat is jammer, had ik graag anders gewild.
Wat kan ik laten liggen om straks weer mee verder te gaan.
En waar wil ik eigenlijk niet meer mee verder gaan?

 

Perspectief

Heb ik nodig. En als ik mijn voelsprieten de laatste tijd uitsteek, zie ik dat iedereen naar perspectief snakt. Wat je situatie ook is. Of je nu in de zorg werkt, of huisarts bent, thuiszitter (hoogbegaafd of niet), huizenzoeker, jongere, 50+ en werkzoekend, long covid patiënt, of klimaat ongerust. Of boer natuurlijk.

Ik heb altijd een vergezicht nodig. Iets wat ik kan gaan doen, waarvan het eindpunt een heel eindje weg ligt. Zonder dat ik precies weet wat het resultaat gaat zijn en hoe de weg er naar toe gaat lopen. Dat brengt mij in beweging, geeft mij energie. Daarom kan ik soms rigoureuze besluiten nemen. Niet uit roekeloosheid, maar omdat er lange tijd iets borrelt, wat ik niet eens kan benoemen, en er dan altijd een moment komt dat ik een besluit kan nemen een pad in te slaan. 

Zo leef ik en zo werk ik.

Mijn vakantie voor deze zomer is ook zo’n besluit. Bestemming München, nog geen idee hoe die reis gaat lopen. We stappen gewoon op onze fietsjes, tandenborstel en wat schone kleren mee en trappen maar.  We denken dat we er zo’n 10 tot 12 dagen over doen, maar we merken het wel. En we zien wel hoe we weer terugkomen. Lange afstandsfietsen is voor mij resetten.

Ik ben ook een nieuw vak aan het leren. Een mooi ambacht. Met mijn handen werken. Eind september 2021 besloten, meteen begin oktober begonnen met de wekelijkse lessen. Het eerste leerjaar van drie zit er bijna op. Wat een goed besluit. Het is geweldig om te doen, en ik moet nog heeeeel veel leren……

 

Resetten

Ik ben deze periode niet alleen het afgelopen jaar aan het beschouwen, maar ook mijn bestaan.

 – Waar sta ik in mijn leven en met mijn werk?
 – Waar wil ik mee door en wat wil ik achter me laten?
 – Wat mag in deze levensfase meer aandacht krijgen en wat mag wel wat minder?

 

Voldoening

Ik heb prachtig werk. Het geeft mij elke keer weer energie om mensen te helpen in hun zoektocht, met alle vakkennis, ervaring met ‘bijzonder bedrade mensen’ en levenservaring die ik heb. Die energie kan ik weer doorgeven, gaat haast vanzelf. En met resultaat, mensen vinden hun weg weer.

Nog steeds vind ik dit werk ontzettend leuk en zinvol om te doen. In welke vorm dan ook. Dus ik blijf dit nog wel even doen.

En daarnaast geeft ‘iets heel anders’ doen, iets moois maken, een ambacht leren, me zoveel extra’s. Dus daar ben ik ook blij mee.

 

Mezelf ontslaan.

En ik ga mezelf ontslaan. Ontslaan van dingen die ik al heel lang doe, maar nu achter me mag laten. En dat vind ik nog veel spannender dan iets nieuws gaan doen.

 

Kan ik jou helpen bij het resetten of jezelf ontslaan?

Mail me gerust voor één van de gratis eerste afspraken, dan onderzoeken we hoe ik jou kan helpen dingen méér, minder, anders of niet meer te doen.

Zodat jij ook kunt resetten en weer met plezier verder kan leven en werken.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Matthias Böckel via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Image by RAEng_Publications from Pixabay


  • 0

Meters maken. Hoe begin jij ergens aan?

Tags : 

 

 

Dit onderwerp is vaak in mijn aandacht. En voor mensen met bijzondere bedrading ook vaak een thema.

Ik spreek veel mensen die zichzelf gemakkelijk voorbij lopen. Altijd aan staan. Veel hooi op hun vork nemen. Veel kunnen en ook veel doen. En soms ook heel weinig gas terug nemen, met overbelasting of uitputting tot gevolg.

Ik spreek ook veel mensen bij wie het anders werkt. Die van alles zouden willen doen, het ook kunnen,  barsten van de ideeën, plannen én capaciteiten, maar die moeilijk van de grond komen. Niet gemakkelijk in beweging komen, uitstellen, vaak te laat beginnen of achter de feiten aan lopen. Dan niet gedaan krijgen wat ze willen doen, of geen tijd meer hebben om het resultaat te halen wat ze eigenlijk best zouden kunnen halen als ze meer meters hadden gemaakt. Of er helemaal niet aan beginnen en daar dan toch gefrustreerd over kunnen zijn.

 

Henk Angenent

Ik moest hier aan denken bij het lezen van een interview met Henk Angenent, de laatste Elfstedentocht winnaar. Hij heeft een initiatief om de Elfstedentocht te fietsen met liefhebbers, voor het goede doel.  Ruim 200 km.

Want hoe doe je dat, 200 km fietsen.

Ik bleef hangen bij de zin: “de kilometers die je voor koffietijd fietst, heb je niet in de gaten, die krijg je cadeau.”

Dit is letterlijk hoe het bij mij werkt! Ik fiets graag grote afstanden, maar heb serieuze motivatieproblemen als ik

 1. geen echt doel heb
 2. te laat begin.

Ik kom dan niet op gang, of houd het niet vol. Of zit met nul motivatie en plezier op de fiets.

 

Meters maken als je energie hebt.

Voor mij is het heel belangrijk om

 – op tijd te vertrekken,
 – al een flink stuk gedaan te hebben voor de eerste pauze.

Dan maak ik met gemak mijn meters en als ik halverwege de middag voel dat de energie op begint te raken heb ik al een groot aantal kilometers gemaakt. Voelt al voldaan, zelfs als ik vroeg stop. Als ik te laat, of pas in de middag begin, kan ik het veel moeilijker opbrengen. Terwijl ik het goed kan en graag doe. Da’s best gek.

Ik studeerde ook zo. Ik had weinig ochtendcolleges en als ik niet rond 9, uiterlijk half 10, zelf aan de studie ging, kwam ik letterlijk niet meer op gang. Ging ik klusjes doen, uitstellen en daarna balen dat ik mijn tijd zo onbevredigend had benut.

 

SOGgen

SOGgen, Studie Ontwijkend Gedrag, is in ons gezin een veelgebruikt begrip. In mijn geval ook Stofzuig Ontwijkend Gedrag. Woggen kennen we ook: Werk Ontwijkend Gedrag.

 

Wat is jouw beste strategie om meters te maken?

Stuiter jij uit de startblokken en ren je jezelf gemakkelijk voorbij? Of ben jij een slow starter, met uitstellen of afstellen als gevolg?

Onderzoek jouw ingesleten patronen. Waar kan je opschuiven? 
Hoe voorkom je uitputting door te laat in de remmen te knijpen? En hoe voorkom je dat je niet toekomt aan wat je zou willen of kunnen doen, met alle frustratie en onafgemaakte zaken als gevolg.

 

Ik kan je helpen

uit te vinden wat voor jou werkt. En hoe je daarin op kunt schuiven, zonder te forceren. Zodat jij jouw meters maakt. 
Met het resultaat dat je van jou mag verwachten.

Mail me gerust voor een eerste afspraak bij mij aan tafel. Dan onderzoeken we hoe ik jou het beste kan helpen met jouw meters.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Christopher Jayanata via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Image by RAEng_Publications from Pixabay


  • 0

Je maakt altijd een keuze. Over spijt en zaadjes planten.

Tags : 

 

 

Mooie gesprekken

Ik heb vaak onverwachte en mooie gesprekken met mijn studerende (en werkende) kinderen. En heel vaak over dezelfde onderwerpen als ik met mijn gasten aan tafel bespreek.

Deze week komt één van de drie weer naar Nederland, na een half jaar studeren in Zweden. Hij heeft hier nog zijn master af te maken en weet nog niet wat hij daarna wil gaan doen. We bellen af en toe en laatst zei hij: “Mam, ik denk er over nog een extra master te volgen als ik klaar ben.” Nu bespreken we zijn leven lang al keuzes, ideeën en mogelijkheden, dat is blijkbaar al die jaren gewoon gebleven.

 

Help, zoveel keuzes, ik weet het nog niet

Hij vindt vaste stof fysica een interessante studie richting, zeker geen spijt van,  maar er is nog zoveel meer in het leven. En hij heeft in Zweden studenten ontmoet die ook hele interessante dingen doen.

Dus ik zei: “Vertel….”

“Weet je mam, als ik J. hoor over zijn biologie word ik daar ook zo enthousiast van. En eigenlijk heb ik het gevoel dat ik nog niet klaar ben met het studeren, ik ben 23, dus ik zou nog best iets extra’s kunnen doen…..”

“Dit is ook wel de kans om nog een keer naar het buitenland te gaan, misschien opnieuw Zweden, daar is studeren gratis. Of Ierland, of Schotland, lijkt me ook wel wat.”

“Eerst maar eens deze studie goed afronden. En misschien ben ik het dan zo zat en wil ik daarna toch wel liever gaan werken. Of toch voor een PhD gaan, maar dan blijf ik waarschijnlijk in het in het vakgebied waar ik nu in zit. Ik weet het eigenlijk nog niet.”

 

Over zaadjes planten.

Hij heeft nog even, dus hij heeft alle tijd om de komende maanden te onderzoeken hoe hij straks verder wil in deze fase van zijn leven. We bespreken alle wilde ideeën en losse flodders. Dat zijn allemaal zaadjes, waarvan je nooit weet welke er op gaan komen.

Wat helpt is ze de tijd geven te ontkiemen, er goed voor zorgen, aandacht geven. En erover praten met anderen. Je voelsprieten uitsteken en je licht opsteken. Je merkt dan vanzelf waar je aandacht bij blijft, en waar de aandacht toch verslapt. Geef het tijd.

 

En spijt hebben.

Spijt is een vreemd begrip. Natuurlijk wil je ‘achteraf’ geen spijt voelen, maar hoe bepaal je die kans vooraf? 
Je kunt ergens voor kiezen, en ervaren dat het heel anders loopt dan je had verwacht of gehoopt.
Je kunt ook ergens niet voor kiezen, en ervaren dat het heel anders loopt dan je had verwacht of gehoopt.

We bespreken dat je het beste
 1. de tijd kunt nemen om je mogelijkheden te onderzoeken
 2. een inschatting kan maken wat het beste bij je past,
 3. dat gaan doen,
 4. en dan zien hoe het loopt.

Je kunt altijd bijsturen, gewoon afmaken waar je aan begonnen bent, of opnieuw een keuze maken als dat nodig is.
Zoals ook één van mijn favoriete OMDENK quotes:

Het gaat niet om het maken van de beste keuze. Het gaat om het maken van een keuze, en er dan het beste van maken.

We sloten af met dat hij vanzelf een keuze maakt als het moment daar is. En dat is dan op dat moment de beste keuze. 
Ik vind het geweldig dat hij mij nog steeds deelgenoot maakt van zijn ideeën, plannen, wensen. Ik ben heel benieuwd welke keuzes hij uiteindelijk gaat maken.

 

Welke zaadjes plant jij en verdienen jouw tijd en aandacht?

Kun jij hulp gebruiken bij het maken van keuzes?
Mail me gerust voor een van de gratis eerste gesprekken. We onderzoeken dan jouw situatie en hoe ik je kan helpen bij het maken van keuzes.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Christopher Jayanata via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Image by RAEng_Publications from Pixabay


  • 1

Waarom 3 uur coaching niet genoeg is.

Tags : 

 

 

En een goed gesprek iets anders is dan een coachproces.

 

Binnen 2 dagen was het STAP budget van de overheid al zo goed als vergeven. Goed nieuws, want dat betekent dat er grote behoefte is aan deze hulp. Geen goed nieuws, want voor veel hulpvragen blijkt het ontoereikend.
Je hoopt als gebruiker dat het je brengt naar een betere situatie. In de praktijk is het een mooi bedrag, voldoende voor een cursus, of een begin, maar weer niet genoeg voor een gedegen opleidings- of coach traject. Dus onderzoek goed hoe je het het beste kan besteden.

 

Heleen kan ik bij jou ook terecht met het STAP budget?

Het antwoord is nee.
Waarom doe ik dat eigenlijk niet, vraag ik me dan af? Ik zou er best mensen mee op weg kunnen helpen. Het is een toegankelijke manier om bij te dragen, ik kan er weer een omzetstroom mee genereren.
Ik lees voorbeelden van mensen die er geweldig mee geholpen zijn, en over collega’s die er prachtig werk mee doen. En toch stap ik er niet in. Wat is dat toch, waarom werk ik er niet mee?

 

Waarom het niet bij mij past.

Het ligt aan mij. Ik heb moeite met me voegen naar de administratieve regels. Ik heb ook moeite met de afbakening die werken binnen zo’n regeling met zich meebrengt. Het aantal coach uren is weer teveel om alleen maar een goed gesprek te hebben, te weinig om een proces op gang te krijgen.
Ik heb ook moeite met de verwachting dat een zoekproces in een paar coaching uren te doorlopen is. Onze gesprekken zullen zeker waardevol zijn, maar voor mijn aanpak is de tijd te kort om iets goed te onderzoeken. Of een proces op gang te brengen dat beklijft.
En ik doe naar mijn maatstaven iets goed, of ik doe het niet. Zo werkt het voor mij.

 

Waarom ik denk dat het niet bij mijn gasten past.

Ik ben er voor de veel – en sneldenkers  twijfelaars, de doordenkers, zelfdenkers. Gevoelsmensen, standvastigen, eigenwijzen. Mensen met hoge verwachtingen, sterke aannames. Zelfcritici. Mensen die zelf barsten van de capaciteiten maar zichzelf altijd meten met de allerbesten om zich heen. Of die al snel denken dat anderen iets beter kunnen dan zijzelf. Die zelf al van alles hebben bedacht, zijn ze ook goed in, maar toch niet verder komen. Mensen met bijzondere bedrading.
En juist deze mensen soepeler met zichzelf en hun situatie om te laten gaan vraagt vaak meer dan een paar goede gesprekken.

 

Soms is één gesprek voldoende.

Ik spreek al mijn nieuwe gasten minstens één keer heel uitgebreid. En daarin onderzoeken we hun situatie en vragen, en of ze mijn hulp kunnen gebruiken.  Het mooie is dat dat altijd echte en goede gesprekken zijn. Het komt regelmatig voor dat dat ene gesprek al verschil gemaakt heeft.
Niet iedereen komt voor een vervolg.
Soms levert dit ene gesprek al zoveel helderheid op dat ze zelf verder kunnen.
Of komt een uitgebreider programma wat betreft tijd en geld niet uit.
Regelmatig komen mensen later, zelfs na één of meer jaren, er nog op terug. Dat eerste  gesprek is zo blijven hangen dat nu ze alsnog verder willen.
En laatst mailde iemand (waar ik een jaar geleden één gesprek mee had gehad) dat ze vanuit het STAP budget met een coach was gestart waar het zo slecht mee klikte dat ze het had stopgezet en ze vroeg of ik nog wat voor haar kon doen

 

Onbevredigend.

Hier heeft het voor mij mee te maken. Ik wil voldoening voelen van wat ik doe.
In het bedrijf waar ik jarenlang heb gewerkt had ik soms ook maar 3 coachingsuren met iemand. En hoewel die tijd altijd goed besteed was, gaf het mij meestal te weinig voldoening. Je kon best fijne gesprekken hebben, of uitvinden wat er nodig was, maar er was altijd te weinig tijd om een proces te laten ontstaan.

 

Merken dat het je echt iets oplevert.

Ik wil graag ervaren dat onze tijd je ook iets blijvends oplevert. En dat jij hetzelfde gevoel hebt. En niet iets aanstippen of signaleren, en vervolgens geen tijd hebben om een ontwikkeling of een verandering teweeg te brengen.

 

Een goed gesprek

‘Een goed gesprek’ is in mijn werk voor mij vaak niet voldoende.
En bij mij geen mogelijkheid voor STAP. Of andere UWV constructies.
Wel van harte welkom voor een eerste gesprek, ( bied ik je graag aan, altijd voor mijn rekening). Een gesprek dat op zichzelf al heel waardevol kan zijn.
Of een begin kan zijn van een proces waarbij ik je heel graag help.

Mail me gerust.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van 5598375 via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Image by RAEng_Publications from Pixabay


Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book
vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen.
Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld. Onder elke E-zine staat een afmeldlink zodat jij je weer heel eenvoudig uit kunt afschrijven. Door dit formulier in te vullen geef je Florusse Ontwikkeling Training Coaching toestemming je gegevens te gebruiken voor het toesturen van E-zines en om je op de hoogte te houden van blogs, artikelen en andere relevante informatie.
Schrijf je nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book automatisch in je Inbox.
Bedankt voor uw aanmelding!
We moeten uw e-mailadres nog bevestigen.
Je gegevens worden vertrouwelijk behandeld. Natuurlijk kun je je altijd weer afmelden.
We hebben u zojuist een email gestuurd met daarin de link.
Klik op de link om het aanmeldproces te voltooien.
En ontvang per direct mijn gratis E-Book.
Florusse Ontwikkeling-Training-Coaching
Paradijslaan 32a
5611 KN Eindhoven