Tag Archives: Ontwikkeling

  • 0

Ik ben niet dom, ik maak fouten.

Tags : 

 

Fouten maken.

Ik kan er slecht tegen. Van die van mezelf, bedoel ik. Van anderen vind ik het heel normaal. En meestal ook geen probleem.
Daarbij, als er ergens een fout gemaakt is, kan je dat niet meer terugdraaien. Je kunt wel kijken of je kan herstellen, en wat je vanaf nu wel kan doen. 
Zelfs onherstelbare fouten met schade zijn al gemaakt. Er rest je niet meer dan om te gaan met je emoties en te kijken hoe verder.

 

Mijn top drie.

Zo baal ik  bijvoorbeeld enorm van mijn  eigen taalfouten. Ik schrijf vaak en veel korte stukjes. Ben snel met mijn gedachten. En ik kan heel slecht typen. Op laptop en telefoon. Dus ik stuur wel eens iets weg met fouten. Typefouten, spellingsfouten, grammaticafouten. En dan schaam ik me dood. Ook in de stukjes die je van mij leest glippen er fouten doorheen. Hoewel ik altijd probeer om nog een keer kritisch na te lezen. Maar niet tot in het oneindige. En soms zie je het zelf gewoon niet meer.

Ik heb inmiddels geleerd dat maar te accepteren. Anders moet ik nog meer tijd besteden aan controle. Of niet meer schrijven.

Of communicatiefouten. Daaronder vallen voor mij de momenten dat ik onhandig ben geweest naar anderen. En ik het ook anders had kunnen doen. Soms ben ik te snel in mijn reacties, soms ook te laat. Heb ik niet genoeg doorgevraagd, of ben ik niet alert geweest op de boodschap achter de boodschap. Of ben ik gewoon zelf niet duidelijk geweest.

En vaardigheidsfouten. Dan kan ik iets niet goed. Of niet netjes genoeg. Niet goed genoeg volgens mijn maatstaven. Daar kan ik ook in doorschieten. Terwijl anderen het wel goed, of mooi vinden.
Ik denk dan toch zelf al snel dat ik het eigenlijk beter had kunnen of willen doen.

 

Ben ik een perfectionist?

Vind ik zelf niet. ik hoef niet alles perfect te kunnen. Zeg ik. Maar als ik het gevoel heb dat ik het beter kan en ik heb het niet gedaan, dan heb ik daar buikpijn van. Ook al vraagt niemand dat van mij.
Mijn interne lat ligt altijd hoog. Ik heb veel capaciteiten meegekregen, heb ik niks voor hoeven doen, en dan mag ik daar ook wat van verwachten. 

Voor anderen ben ik veel minder streng dan voor mezelf. Behalve als mensen zich beter voor willen doen dan ze zijn.
En ik trek me heel graag op aan mensen waar ik van kan leren. Ik zoek graag goede leermeesters.

 

Ik ben niet dom, ik maak fouten.

Ik ben niet dom als ik fouten maak. Jij ook niet. Als je slordig of gemakzuchtig bent, of je werk niet serieus neemt, is het voor mij een ander verhaal. Dan heb ik daar wel last van. Maar dat niet alles altijd perfect gaat is niet meer dan normaal.

Het blijft een uitdaging om minder streng te zijn voor mezelf. Ik probeer het wel.
Dat geeft meer ruimte om blij te zijn met wat ik gedaan heb.
En dat leeft fijner. Lichter.

 

Hoe ga jij om met fouten en imperfectie?

Van jezelf? En van anderen? Zit perfectionisme je in de weg?

Ik kan je helpen te onderzoeken hoe jij weer evenwicht vindt tussen hoge verwachtingen en realiteit. Bij jezelf en bij anderen. 
Mail me gerust voor een eerste afspraak. Dan onderzoeken we hoe jij het beste uit je werk en leven kan halen. Met en zonder fouten.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Tumisu via Pixabay

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Pexels via Pixabay


  • 0

Heb jij problemen door hoogbegaafdheid?

Tags : 

 

Uitvaller.

Elke uitvaller is er één te veel. Omdat uitvallers van alles mislopen wat nodig is om je te ontwikkelen tot heel mens. Het is  ook best een raar woord, uitvaller. Alsof je zelf actief uitvalt.

De meeste buikpijn krijg ik van scholieren die thuiszitten. Kinderen die niet de ervaring kunnen hebben van naar school gaan. Niet leren te leren in een begeleide of aangeboden vorm. Minder kans hebben op interactie met anderen, buiten hun eigen kringetje. Geen mogelijkheid hebben dingen te leren die ook zij zo hard nodig hebben. Aan input, communicatie, een plek tussen anderen, mensen om zich aan op te trekken, structuur, even rust. Uitdaging.

Of  jong volwassenen die buiten de boot vallen, om welke reden dan ook.
Die een groot deel van hun tijd doorbrengen in overlevingsstand. Of in eenzaamheid. Die geen perspectief zien op een fijn leven, omdat ze gestoord worden in hun ontwikkeling. Juist in de jaren dat ze volwassen gaan worden en ze vrijuit moeten kunnen experimenteren.

En in de werkwereld. Mensen die geen fijne werkplek hebben kunnen vinden. Nergens aan de beurt komen. Of uit zijn gevallen en de weg naar herstel en fijn werk nog niet hebben gevonden.

 

Al vier jaar thuis door hoogbegaafdheid.

Laatst  las ik een artikeltje over een man, midden vijftig, die sinds vier jaar geen werk heeft. Hij had geen idee dat hoogbegaafdheid  bij hem hoorde. Hij schetste zijn ervaringen op de middelbare school (van gymnasium naar HAVO en uitvallen). Toch een brede HBO opleiding gedaan. In militaire dienst, met de ene botsing na de andere. Diverse banen en evenzoveel ongelukken.

Hij kreeg veel later pas door had dat hij hoogbegaafd was en dat zijn hoogbegaafdheid hem waarschijnlijk altijd parten had gespeeld.

En nu dus al jaren thuis.

En dan denk ik meteen: wat ontzettend jammer! Dat hij dus nooit weet gehad heeft van hoe hij leert, denkt, voelt, leeft, en wat hij nodig heeft en dat de conclusie is dat hoogbegaafd en werk niet samengaan, en dat daarom betaald werk niet meer voor hem weggelegd is.

 

En dat laatste klopt niet.

Ook al zijn er talloze voorbeelden dat hoogbegaafden hun plek niet kunnen vinden, hoogbegaafdheid en fijn werk kunnen heel goed samen gaan. Daar heb ik ook zoveel voorbeelden van, in mijn werk- en in mijn privéwereld.
Maar dat vraagt wel wat.

 

Hoogbegaafdheid is geen karikatuur.

Geen IQ getal, nerdgehalte, (sociale) onaangepastheid of arrogantie.

Hoogbegaafdheid heeft te maken met buitengemiddelde aangeboren kwaliteiten. Cognitief, creatief, explorerend, analytisch, inhoudelijk, speels, gevoelig.

Of, zoals in de Delphi definitie:

Een hoogbegaafde is een snelle en slimme denker, die complexe zaken aankan, een sensitief en emotioneel mens, intens levend. Autonoom, nieuwsgierig en gedreven van aard. Hij of zij schept plezier in creëren.

Het is zo belangrijk dat je leert ontdekken wat er allemaal bij hoogbegaafdheid kan horen. Hoe het bij jou zit, want iedereen is anders.
Waar je energie van krijgt en waar het van weglekt. In welke omstandigheden en met welke anderen, jij goed gedijt.

Als hoogbegaafde heb je waarschijnlijk andere behoeftes en uitdagingen nodig dan vele anderen. Dat je die uitdagingen en omstandigheden die jij nodig hebt niet vindt in je werkomgeving, ligt niet pur sang aan hoogbegaafdheid. Vind ik een denkfout.

 

Mismatch.

Als je niet goed weet, voelt, of kunt verwoorden, wat jij zoekt en nodig hebt in je werk (of als jij dat wel kunt, maar het is er gewoonweg niet),  is de kans groot dat je er niet gedijt en dat het stukloopt.

Wat jij nodig hebt is alleen niet overal en bij iedereen voorhanden. De behoefte aan een werkplek waar jij tot je recht komt, met de ruimte en mensen die jij nodig hebt, is niet standaard. Dat is nou juist het lot van hoogbegaafden.
Maar onmogelijk is het zeker niet. 

Hoogbegaafdheid is op zich geen oorzaak om uit te vallen. Niet weten wat je nodig hebt, niet kunnen praten over je behoeftes en mogelijkheden, elkaar te weinig begrijpen, elkaar niet serieus kunnen of willen nemen, is dat wel.

Als er  een onoverbrugbare mismatch is tussen wat jij nodig hebt en wat ze je kunnen bieden, dan zit je daar verkeerd.
En dat geldt voor iedereen, hoogbegaafd of niet.

Alleen, als hoogbegaafde heb je bijzondere kenmerken, bijzondere bagage en ervaringen en bijzondere behoeftes. En daar zijn minder werkplekken geschikt voor, dus is het moeilijker zoeken en vinden.
En dat geldt ook voor iedereen die afwijkt van gemiddeldes.

 

En dan nog even over uitvallen.

Voordat je uitvalt is er al zo veel gebeurd. Teleurstelling, je gevoel van eigenwaarde, fysieke en mentale uitputting, eenzaamheid en frustratie, laten diepe sporen na. Mensen die uitgevallen zijn hebben al zo lang geknokt. Hebben zoveel meer energie nodig om eerst weer mens te worden, te helen, voor ze aan een baan zoeken toekomen, dat hun extra last loodzwaar is.
Dat gun je niemand. Geen kind, geen jong volwassene, geen mens in het volwassen werk leven.

 

Onderzoek jouw hoogbegaafdheid!

Ben jij hoogbegaafd? Of heb je het vermoeden maar weet je het niet zeker?Lijkt het logisch, als je al jouw leer- , en werk- en levens  ervaringen onder de loep neemt?

Investeer in onderzoek. 
Investeer in het uitvinden van wat jij nodig hebt, in deze fase van jouw leven.

Ga dan op zoek naar de plekken die bij je passen. Misschien liggen ze dichterbij dan je denkt. Of misschien moet je met een lantaarntje zoeken en duurt het wel even. Maar het is de moeite waard.
Garanties heb je nooit, maar je kan je kans op succes er wel mee vergroten.

En wellicht uitvallen voorkomen. Want met 10 – 0 achterstand ben je nog verder van huis.

 

Mail me hier als je mijn hulp kunt gebruiken.

In een eerste gesprek vinden we altijd al de eerste stappen die je kunt zetten. Ik help je met plezier met je onderzoek en het vinden van een passende plek.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Pexels via Pixabay


  • 0

De wereld van ASML

Tags : 

 

Recent is het boek “Focus, de wereld van ASML” verschenen. Ik was bij een lezing van schrijver/journalist Mark Hijink die vertelde over het proces van het jaar voorbereiding  en de totstandkoming van het boek.

Het was een interessante avond.

ASML is ontstaan in mijn werk-leven. Ik leef samen met iemand die bij Philips letterlijk op de gang erbij was toen de eerste stappen naar ASML werden gezet. Die toen niet meteen mee ging, maar er later ook ruim 10 jaar kneiterhard heeft gewerkt. Hoge werkdruk, veel reizen, knallende bijeenkomsten. Die verhalen ken ik.

Ik heb zelf lang bij Philips gewerkt en deze twee bedrijven, lopen als rode draad door mijn werk- en privéleven.

 

Een wereld tech bedrijf

In de lezing ging het vooral over de chipwereld.
Van kleiner naar nog kleiner. Van vraag naar nog veel grotere vraag. Van Eindhoven naar wereldspeler. Van 40 naar meer dan 40.000. 

En de positie van ASML nu, in deze veranderende wereld.

 

Biografie en patronen

Vanuit mijn invalshoek, mens en werk, hoorde ik ook een aantal andere dingen.
Mark Hijink is eigenlijk de biograaf. Hij beschrijft de ontwikkeling van de geboorte tot volwassenwording van het bedrijf.
Ik zie paralellen met mijn werk, biografie en op zoek naar patronen. Wat helpt je, wat zit in de weg.

De start was moeilijk. Het woord doodgeboren kindje passeert vaak. De ups en downs, het toeval, de financiële zorgen in de eerste tijd. De groeistuipen.

Maar ook de kenmerken en energie van de kartrekkers. Martin van de Brink, die de aanjager en CEO was en die komend jaar gaat vertrekken. En Peter Wennink, als tegenpool naast Martin, die het evenwicht kon brengen wat zo hard nodig was. Ook hij maakt plaats voor opvolgers.

 

Werkcultuur

Ik heb veel meegekregen van de werkcultuur, ook al heb ik er zelf nooit gewerkt.  Martin v.d. Brink werd geportretteerd als technisch visionair. Altijd ver vooruit kijken. Ongefilterd, zo beschreef Hijink hem.

Alles komt er ongefilterd uit, soms hard, direct, en met veel vuur. Alles komt ook ongefilterd binnen. Ideeën, enthousiasme, tegengas.

Nu zou je er al snel aan label aan kunnen koppelen.

De werkcultuur binnen het bedrijf was lang tijd ook zo. Hard werken, overal oplossingen voor zoeken, nee bestaat niet, de discussie en wrijving nodig hebben om beter van te worden. Spreek je uit, ook als het kritisch is, want daar leren we van. Ook een hoog ‘afbrand’ gehalte. Ik heb hier thuis vaak gehoord dat het er destijds in de vergaderkamers stevig aan toe kon gaan.

Die cultuur, manier van werken zit nog steeds in de kern van het bedrijf, volgens Hijink.

Intussen is het bedrijf volwassen geworden. Ze kunnen de mensen niet aangesleept krijgen. Ze willen zoveel mogelijk (technisch) talent binnenhalen. En er voor zorgen dat al die mensen met energie en trots en plezier werken. Dat is ook een uitdaging. Zowel intern als in de omgeving in de regio.

De focus ligt op 2035. Technisch en wat betreft groei.

 

De mensen die werken bij ASML

Dat is meer mijn terrein. Hoe is het om te werken in deze organisatie? Eén van de aanwezigen in het zaaltje benadrukte dat het bedrijf echt niet alleen het talent van Martin v.d. Brink is, maar dat er zo veel talent werkt.

Ik spreek vaak mensen die er met plezier werken. Maar ik weet ook dat niet iedereen er goed kan gedijen. Ondanks je talent en energie.

Ik begeleid ook veel hele slimme technische mensen die er juist niet graag willen gaan werken, ondanks de uitdagingen en super randvoorwaarden. Alles komt voor.

ASML is begonnen onder moeilijke omstandigheden en grote druk. Zeker in de beginfase was niet iedereen daar tegen bestand. Er zijn ook mensen letterlijk aan onderdoor gegaan. De mensen die ASML hebben gebracht tot waar het nu is, hebben dat kunnen  doen omdat ze er mee om konden gaan. Of offers hebben gebracht. Zich staande konden houden in een cultuur die paste bij de manier waarop het bedrijf werd geleid. Zelf ook cultuurdrager waren.

Mark Hijink noemde terloops dat het werkklimaat van toen nu onder een vergrootglas zou kunnen liggen, gezien de NPO onderzoeken. En die voorbeelden hoor ik thuis ook. Je moest er tegen kunnen.

ASML heeft zich ontwikkeld, de cultuur is ook mee ontwikkeld. De ambitie, drive en resultaatgerichtheid zit nog in de haarvaten, het oog voor de mensen die er werken is nu wel veel meer open. Moet ook wel, met zoveel nieuwe mensen, uit allerlei hoeken van de wereld, met zovelen op een werkplek. En allemaal samen bijdragen aan die enorme machines. Welbevinden, opleidingen, prettige werkomgeving.is dan belangrijk.

 

Neurodiversiteit.

De aandacht hiervoor is de laatste tijd enorm in opkomst.

ASML zit vol met bijzonder bedrade mensen. Zo  hebben ze extra aandacht voor mensen met autisme. Niet gek, want de talenten van deze mensen zijn enorm waardevol, maar ze moeten wel kunnen leven binnen het bedrijf.
Dus goed voor de mensen zelf, en ook voor het bedrijf.

Heb jij de talenten die ze bij ASML kunnen gebruiken? Zou jij je weg kunnen vinden in de cultuur van het ASML van nu?
Ik denk dat ASML een geweldige werkgever is die je mooi en uitdagend werk kan bieden . Waar je trots op kunt zijn dat je er bij hoort.
Ik denk ook dat niet iedereen er goed kan gedijen, ondanks je talenten. Ook al is het bedrijf anders dan in de beginfase.

 

Zoek het uit

Dit is wat ik iedereen aanraad. Zoek het uit. Zoek uit hoe jij bent, waar je talenten in zitten, en wat jij nodig hebt om lekker te werken. En zoek uit of de werkplek die je op het oog hebt ook bij jou past.

 

Ik kan je helpen.

Of je nu een nieuwe werkplek zoekt, of niet lekker zit op je huidige werkplek. Of terug komt van een periode niet werken.
En als je weet dat je bijzonder bedraad bent, is onderzoeken wat bij je past extra belangrijk.

In een eerste gesprek vinden we altijd de eerste aanwijzingen. Mail me gerust, dan maak ik tijd voor jou om mee te zoeken.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van PublicDomainPictures via Pixabay

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Pexels via Pixabay


  • 0

Bijzondertjes zijn geweldig.

Tags : 

 

Dit is Bob

Bob is een bijzondertje. Was. Want hij was helemaal op en is overleden…

Bob was de kat van mijn middelste. Hij had Bob overgenomen uit een opvang. Een bijzondertje dus. Dat was een reden om juist hem in huis te nemen.

Bob was al op leeftijd, had geen tanden meer en leed aan een kattenziekte. De eerste weken leefde Bob onder de bank. Maar in de loop der tijd ontpopte Bob zich als een ware huisvriend die gezelligheid en warmte zocht en kon geven. Mijn middelste en zijn vriendin waren dol op Bob.  Mijn jongste, die in de buurt woont, had ook een speciale band met Bob. Hij paste regelmatig op en zag hem ook wekelijks. Bob was van een schuwe ‘onder- de- bank- zitter’ een echte huisgenoot geworden.

 

Paniek

En toen werd Bob ziek. Echt ziek. Niet meer eten, niet meer goed kunnen bewegen. En ik hoorde de zorg en paniek bij mijn middelste. Ze hebben een week lang elke dag de dierenarts bezocht, in de hoop dat ze iets voor Bob konden doen. Nog van alles geprobeerd met medicatie. Maar uiteindelijk was Bob niet meer te redden.

Ze hebben op een maandag uiteindelijk met z’n vieren de moeilijke gang naar de dierenarts gemaakt en Bob daar achter moeten laten. Voor Bob het beste.

 

Bijzondertjes

Mijn drie kinderen zijn volwassenen geworden. Met hun hobbels, toppen en dalen door hoogbegaafdheid en autisme. Ze hebben een eigen leven opgebouwd, hebben vrienden en relaties en hebben hun studies (zo goed als) afgerond. En dat vind ik ook bijzonder. Het leven komt in volle intensiteit op hen af. Elke dag. Ze zijn grenzeloos in hun ideeën en fascinaties, en worden elke dag geconfronteerd met het verdelen van hun energie. Dat gaat vaak goed, maar ook heel vaak niet.

En dan dit. Met Bob. Ik heb lang met mijn middelste gepraat over paniek, machteloosheidsgevoel, heftige emoties, verdriet, liefde voor de kat en noodzaak om in actie te komen. Slagvaardiger te zijn dan hij van nature is. De zorg van mijn jongste om Bob, maar ook voor zijn broer.  De gezamenlijke zorg voor Bob en voor elkaar.

Mijn jongste heeft zelfs een sollicitatiegesprek verzet om Bob weg te brengen.  Dat vind ik zo sterk (“dan leren ze me meteen een beetje kennen, mam.’’). 

En dat gesprek had hij al een keer moeten verzetten, omdat hij een week eerder aangereden was op de fiets en er nog hechtingen verwijderd moesten worden uit zijn gezicht en hij nog een hersenschudding moet verwerken.

 

Herpakken.

Ze veren weer op. Zijn intens verdrietig, maar kunnen dat accepteren en kunnen de draad weer oppakken.

Het sollicitatiegesprek kon een dag later en is prima gegaan. De stages zijn weer opgepakt. En ze hebben zich bij de opvang gemeld, dat ze weer bereid zijn om een bijzondere kat op te vangen.

 

Neurodiversiteit in praktijk.

Dit is een persoonlijk verhaal uit mijn leven. Maar zo veel meer dan dat

Voor mij weer een voorbeeld van alle theorie over neuro diversiteit in het echt.
Mensen met bijzondere kanten, labels, bijzondere bagage, horen niet aan de kant. Ze zijn in staat bijzondere dingen te bereiken, maar wel op hun manier. Met hun ideeën, kijk op de wereld, oog voor details, oog voor anderen, niet doorsnee levenservaring, zijn ze een verrijking.

En ja, die bijzondere kanten vragen soms ook wat andere randvoorwaarden.
Hun energie, positieve én zorgelijke, stroomt niet perse van 9.00 tot 17.00. Informatie of emotie moet verwerkt worden, en dat kan even duren. Hulp vragen is nooit gemakkelijk, maar kan een wereld van verschil maken.

Kunnen we voortaan afspreken dat bijzondere mensen niet ‘geduld’ of ‘gedoogd’ hoeven te worden, maar gezien kunnen worden als natuurlijke variatie in een populatie? Met alle plussen en minnen? Daar wordt iedereen beter van.

Heb jij bijzondere kanten te bespreken of te onderzoeken?

Mail me gerust. In een eerste gesprek vinden we direct al inzichten waar jij weer mee verder kunt.

Werk ze!

 

 

 

 

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Pexels via Pixabay


  • 0
Een hoofd vol? Ga zwemmen!

Een vol hoofd? Ga zwemmen!

Tags : 

 

Ga zwemmen.

Dat advies kreeg ik jaren geleden, toen ik in de spreekkamer op zoek was naar ‘iets’ wat mij door mijn vermoeidheid en drukkigheid heen zou kunnen helpen. Ik was in de bloei van mijn leven. Leuk werk. Leuk gezin, met man met ook leuk werk en een extra studie en 3 leuke en slimme kinderen, die iedere dag begonnen met de mededeling dat ze écht niet naar school konden, want buikpijn.

Lekker veel ballen in de lucht. Konden we ook. Maar ik was zó moe.

 

Hersteltijd.

Ik was me toen nog niet bewust van de behoefte aan hersteltijd. Dat ik ook zelf moest zorgen dat ik kon opladen. Of ontladen.
In uren kregen we het nog best allemaal geregeld, maar mijn hoofd was zo ontzettend vol.
En ik kreeg de bekende fysieke klachten die horen bij teveel.

Dus ik ging zwemmen. Elke vrijdagochtend, nadat alle kindertjes weer veilig waren overgestoken bij de zebra en ik de oranje brigadiersjas weg had gehangen, pakte ik mijn fiets en ik lag 20 minuten later in het water.
En het hielp… Helemaal. Niks.

Ik zwem op zich graag. Ik heb het goed geleerd door de wedstrijdtrainingen in mijn jeugd, en daar heb ik nog plezier van. Maar ik kwam niet vooruit. Een half uur was al te lang. En ik maalde maar door.
Zwemmen voor een leeg hoofd? Niet dus.

 

20 jaar later.

Mijn kinderen zijn al lang uit huis, mijn dagen zijn verre van hectisch. Ik werk, ben druk met een nieuwe opleiding van 4 jaar. In mijn hoofd borrelt het als vanouds met van alles.

Ik zwem weer elke week. Een vol uur, gestaag doorzwemmen. In dat uur draait mijn hoofd overuren. En ik dacht vanochtend weer aan het advies om te gaan zwemmen om je hoofd leeg te maken.

 

Mijn inzicht: een vol hoofd is op zich niet het probleem.

In de wereld van hoogbegaafden, autisten, AD(H)D’ers, andere neurodiversen is een vol hoofd heel vaak een thema. En dit bedacht ik me ook allemaal tijdens mijn baantjes vanochtend.

Hoe komt het dat dat hoofd niet uit kan? Ook niet als ik zwem?
Natuurlijk helpen allerlei manieren om jezelf te gunnen het hoofd leeg te maken. 
Hoe je dat ook doet. Naar buiten. Fysiek of creatief bezig. Lezen, muziek, yoga, in bad. Hersenkrakers.

Ik bedacht me dat een vol hoofd op zich niet het probleem is. In je hoofd gebeuren de mooiste dingen.
Zolang je er ook maar energie van krijgt.
Je bezig bent met iets wat je goed doet, uitdaagt, motiveert, waar je plezier in hebt.
Je mooie ideeën, oplossingen of inzichten vindt.

 

Wanneer is het wel een probleem?

Als je niet meer weet hoe je kan ontspannen, ontladen of opladen.
Je er slecht van slaapt. Je balans zoek raakt.
Maar vooral ook: als de drukkigheid op gaat aan je veel zorgen maken, malen, herhaling van zetten, kringetjes. Negatieve ‘als .. dan… ‘ spiralen.

Loops waar je niet uit komt. En je maar blijft redeneren in jezelf, argumenten blijft zoeken voor links- of rechtsom.
Vechten tegen je volle hoofd, in de hoop dat het dan leger wordt.

Het gekke is dat je soms niet te weinig, maar teveel tijd hebt, die je dan automatisch gevuld wordt met bovenstaande dingen.

 

Wat helpt?

In mijn geval:

Het besef dat mijn volle hoofd van nature altijd aan staat, dat is mijn fabrieksinstelling. 
De uitknop zoeken heeft weinig zin, nog nooit gevonden.
Niet mínder willen doen, maar méér gaan doen waar ik ook energie van terug krijg (en dat besefte ik vroeger echt niet).

Dus uiteindelijk toch best wat geleerd in mijn leven.

Druk en vol is eigenlijk niet het probleem. Druk en vol met energieslurpers wel. En teveel ruimte in mijn hoofd over hebben, en die dan besteden aan de verkeerde dingen. Ondervraagd worden.

 

Heb jij een vol hoofd?

Heb je er last van? Wil je onderzoeken wat jij nodig hebt om energie over te houden met hoe jij bedraad bent? 
Ik help je met plezier. Dan onderzoeken we jouw situatie, vragen. Wat jouw dromen zijn. En we zoeken uit hoe je daar komt. 

Mail me hier gerust voor een eerste afspraak. Dat geeft je meteen al inzicht wat jij kan doen met jouw volle hoofd.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van 8174853 via Pixabay

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Pexels via Pixabay


  • 0

De ene hoogbegaafde is de andere niet.

Tags : 

 

Een no brainer.

Zal iedereen meteen met me eens zijn. Iedereen is anders. 
Als ik iets ervaren heb in mijn lange loopbaan is het dat kenmerken die horen bij een label, nooit hetzelfde uitpakken voor elk individu. Je wordt door zoveel meer in je leven gevormd.

 

Drie 25-jarigen.

De afgelopen maand zat ik in één week met drie totaal verschillende jonge mannen aan tafel. Alle drie 25, alle drie hoogbegaafd, alle drie een afgeronde  master in hun bagage.

Maar wat een werelden van verschil.

 

 1. Even niets liever dan een horecabaantje.

De eerste ken ik al zijn hele leven. Ik schrijf er vaker over. Een enthousiaste nieuwsgierige, ondernemende en sportieve jongeman. Die heel veel doet en kan, maar ook heel gelukkig kan zijn als er even helemaal niks moet.

Hij heeft voor de zomer zijn laatste verslagen ingeleverd en deze maand is zijn officiële diploma-uitreiking. Tot zijn eigen verrassing ook nog cum laude geslaagd. Hij heeft het altijd druk, heeft ie ook nodig, want anders valt hij stil.

Toch heeft hij een pauze nodig gehad na al zijn studiejaren. Hij had na het inleveren nog even helemaal geen zin om een echte natuurkundebaan te zoeken en werkt nu al  een aantal maanden in de horeca. 

We hebben besproken dat daar niks mis mee is. Dat hij zo het geld kon verdienen, wat hij nodig had om zijn kamer te betalen en te kunnen eten, nu zijn studielening ophield. En dat ik verwachtte dat vanzelf het moment zou komen dat hij wel aan een passende baan toe was.

En dat is ook zo gebeurd. Hij is er nu wel klaar voor en heeft de eerste contacten bij interessante bedrijven inmiddels gehad.

Hij komt wel op een plek die bij hem past. In zijn tempo.

 

 2. Hoogoplopende conflicten in het bedrijf

De tweede jongeman kwam bij mij aan tafel via iemand in het bedrijf, bij wie hij haast dagelijks naar binnen stuiterde om stoom af te blazen. Hij had op zijn 25ste al een aardig werkleven achter de rug. Hij is ‘buiten categorie’ intelligent. Heeft een ingewikkeld leven gehad zonder steun van ouders en heeft op eigen kracht, door zelf te gaan lezen en te gaan studeren, een masterstudie in AI afgerond. Heeft in de VS gewerkt bij een grote firma, is weer teruggekomen omdat de (werk) cultuur hem helemaal geen goed deed.

Hij werkt nu bij een kleiner bedrijf. Met meteen een grote technische verantwoordelijkheid. En nu loopt het spaak.

Hij krijgt alle steun van de directie.  Maar de conflicten stapelen zich op.

Of ik hem kan helpen aan wat trucjes om die te voorkomen. En hoogbegaafd? Dat vindt hij niet interessant.

We hebben onderzocht en besproken wat zijn patronen zijn. Met zijn aanleg en bedrading, maar ook door zijn levenspad. Hoe dat verschilt van anderen. En wat dat vraagt van de samenwerking.

Ik hoorde laatst terug dat hij zichtbaar vrolijker door het bedrijf loopt. Beter ziet hoe de conflicten groeien. Dat hij niks aan de ander kan doen, alleen aan zichzelf. En dat hem dat oplucht. Hij weet beter wat hij kan verwachten. Wat wel en niet kan.

En hij denkt na over zijn eigen ontwikkeling binnen dit bedrijf en over zijn horizon.

 

 3. Op de drempel van het volwassen leven.

De derde 25-jarige in die week is pas afgestudeerd, een dubbele master. Had hard gewerkt,  door de coronajaren voornamelijk vanuit huis. Daardoor had hij wel interactie gemist met leeftijdgenoten en medestudenten. Hij woont bij zijn ouders, die hem in alles ondersteunen.

Hij had al snel een eerste baan gevonden waar hij, compleet onverwacht, niet mocht blijven na de proeftijd. En daar was hij zo van ondersteboven, dat hij helemaal vastzat door boosheid en frustratie. Hij begreep het niet, (en ik denk ook dat het bedrijf niet zorgvuldig met hem is omgegaan). In zijn reactie op deze teleurstelling was hij meteen obsessief aan de slag gegaan met verfraaien van zijn cv en het zoeken van vacatures. Zo snel mogelijk iets anders vinden. Terwijl hij eigenlijk vooral het gevoel van afwijzing en teleurstelling nog moest verwerken.

We hebben onder andere besproken over dat je nooit alleen op goede studiecijfers kan leunen. Er is ook zo iets als wereldwijsheid. Je bewegen in een nieuwe (werk)omgeving. Omgaan met tegenslag. Iets aannemen van een ander.

Vast blijven zitten in frustratie brengt je niet verder.

De schaatsbaan ging dit weekend weer open en hij schaatst graag. Ik zei dat hij vooral ook lekker moest gaan schaatsen en andere dingen doen die hem plezier en energie geven. En echt niet 7 dagen in de week bezig hoeft te zijn met het vinden van een nieuwe werkplek.

 

De ene hoogbegaafde is de andere niet

Drie keer 25,
Drie keer anders opgegroeid,
Drie keer hoogbegaafd,
Drie keer studie afgerond met goed resultaat,
Drie keer een ander verhaal.

Hoogbegaafdheid  is nooit de kern van mijn gesprekken, Maar als het bij je hoort, heeft dat een grote invloed op jouw pad en op hoe je de wereld ervaart. Altijd.

Ik vind  het altijd mooi om mensen verder te helpen op hun weg.
Hoe die ook loopt.
En hoe jong of oud je ook bent.

 

Wat is jouw verhaal?

Speelt hoogbegaafdheid een rol in wat jij tegenkomt?
Ik help je graag weer in het juiste spoor. Mail me gerust, en wie weet ga ik binnenkort met jou op onderzoek uit.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van nathalieburblis via Pixabay

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Pexels via Pixabay


  • 0

En dan is het opeens weer januari. Hoe start jij op?

Tags : 

 

Jezelf weer in gang trekken.

Ik vind mezelf nooit seizoensgevoelig. Geen fratsen met goede voornemens en zo. Gewoon doorrollen, met plannen en besluiten die je het hele jaar door kan nemen.  
En toch…… zo gewoon is het toch niet.

 

Als je weer invoegt in je organisatie.

Je eerste werkdagen merk je het toch. Een nieuwe start. Met nieuwjaarswensen. Opstarten van nieuwe projecten die nu echt moeten gaan lopen. Of de draad weer oppakken van activiteiten die je in een ver verleden, december vorig  jaar, hebt achtergelaten. Waar was je ook al weer?
Je merkt dat je gaandeweg weer in je ritme komt, je agenda stuurt je vanzelf weer in allerlei activiteiten, richtingen en patronen.

 

Als je op jezelf bent.

Als je op jezelf bent ligt het weer net iets anders. Dan is de jaarwisseling toch een ding. Een besef dat er alweer een jaar voorbij is. 

Ik merk het aan de mensen die een nieuwe werkplek zoeken.
Voor hen ligt er geen werk te wachten waar ze zo weer in kunnen schuiven. Die moeten al hun energie weer bij elkaar rapen om weer opnieuw te gaan netwerken, solliciteren, hopen en afwachten wanneer het muntje hun kan op rolt. En dat is  mentaal zwaar. Weer een jaar verder.

Ik merk het aan studenten,
die geen colleges meer volgen maar zelf de regie moeten nemen over hun afstudeerwerk. Zichzelf weer in gang moeten weten te trekken, zonder anderen, omdat dit eenzame onderzoeks- en schrijfwerk toch echt alleen gedaan moet worden.

Ik merk het aan de zelfstandigen,
die niet meteen een volle portefeuille met opdrachten hebben.  Die misschien heel hard gewerkt hebben om van alles af te ronden voor 2023, en nu weer de contacten moeten gaan opstarten met mogelijke klanten die ‘in het nieuwe jaar er op terug komen.’

Ik merk het aan mezelf.
Ik volg een praktische vakopleiding en de lessen beginnen weer. Ik dacht dat ik heel veel tijd zou hebben voor de praktijkopdrachten die ik deze week moest inleveren, en het was toch weer te weinig, dus toch weer stress in mijn werkplaats omdat het veel werk was en ik wel iets moest inleveren.
En ook weer de draad oppakken met mijn gasten, die weer verder moeten met hun proces.

 

Bijzonder bedraad?

Voor mensen met bijzondere kenmerken is jezelf alleen op gang moeten krijgen soms nog lastiger. Die hebben in hun volle hoofd zo’n wirwar, dat ze die veelheid en drukte niet om weten te  zetten in acties of overzicht.

 

De kerstvakantie voelt niet als een echte vakantie.

Zolang ik werk, verkijk ik me op de kerstvakantie. Je snakt ernaar in de decemberweken. Gezellige weken, maar zo vol. Sinterklaas, cadeautjes, gezellig maken in je huis.  Ook al probeer je te beperken en ook echt vrij te nemen voor jezelf.  Er zijn toch feestdagen, familie bezoekjes, voor velen ook nog hier en daar een verjaardag, (waar je heen gaat, want je hebt toch vakantie.) In sommige families oplopende spanningen. Voor kinderen met gescheiden ouders dubbel programma.
Toen mijn kinderen nog thuis woonden probeerde ik altijd een extra week vakantie te nemen als de school weer begon. Voor mezelf. Om bij te komen. (en heel vaak was er dan eentje ziek of zo. Maar toch.)
Er zijn mensen die daarom de boel de boel laten en de kerstvakantie buitenshuis plannen.

 

Hoe is jouw jaar begonnen?

Sta je in de startblokken om weer fris aan het nieuwe jaar te beginnen? Of heb jij een zwaar gevoel. Dat je niet bent opgeladen zoals je had gehoopt. Dat je moeite hebt de draad weer op te pakken met wat er ligt. 
Er weer een jaar voorbij is.

 

Mijn tips.

Wees aardig voor jezelf. Het is niet gek als je hoge verwachtingen hebt, en je je vol energie voelt bij de start van een nieuw jaar.
Het is ook niet gek als je je terneergeslagen voelt. Dat je wéér een jaar verder bent, en nog niet bent waar je wilt zijn. En even niet weet waar je de energie vandaan moet halen om jezelf weer op te starten. 

Bespreek je echte gevoel met iemand anders. Niemand is altijd positief en optimistisch, hoeft niet, jij ook niet.

Breng structuur aan in je week. Plan vaste blokjes tijd om aan de gang te gaan met wat je te doen hebt. En creëer zo ook ruimte om er even helemaal niet mee bezig te zin. Ook al heb je tijd genoeg.

 

Ik kan je helpen.

Als je behoefte hebt aan iemand met verstand van zaken die met je meeloopt om te onderzoeken wat je nodig hebt en hoe je dat kan aanpakken, mail me dan HIER.
Ik kan in een eerste gesprek met je onderzoeken wat jij nu nodig hebt.
En je verder helpen en begeleiden als je daar behoefte aan hebt.

Ik wens je alle succes in het komende jaar!

 

 

 

Afbeelding van Pexels via Pixabay

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Felix Lichtenfeld via Pixabay


  • 0

Hoe was jouw jaar?

Tags : 

 

Druk in je agenda of in je hoofd.

December is een drukke maand. Niet alleen in je agenda, maar ook in je hoofd. Misschien zit je deze weken bomvol met festiviteiten en activiteiten in je gezin, je familie, je werk.
Misschien niet eens, maar wordt je geconfronteerd met alle decemberdrukte en zet het je aan het denken. Of gaan je gedachten ook naar alle verschuivingen en zorgen in de wereld en kruip jij het liefst weg onder je dekentje tot het weer voorjaar wordt.

Hoe deze maand ook voor je is: feestelijk, druk, zorgelijk, of van alles wat.
Vergeet niet wat ruimte te maken om je te realiseren wat er wel goed is gegaan.


Hoe wil jij volgend jaar terug kunnen kijken?

Stel: we spreken elkaar in december 2024. En we hebben het over jouw ontwikkelingen. Hoe het je gelukt is om weer met energie te leven en werken. En wat je gedaan hebt om zo ver te komen.
Dat zou toch geweldig zijn?


Bijzonder bedraad? Een neurodivers brein?

Ik kan je helpen. Zeker ook als je weet dat je bijzondere bedrading bij jou een rol speelt. Weet ik veel van. Over hoogbegaafdheid, autisme, (bij mannen én vrouwen) AD(H)D, Of een combinatie. Of juist onduidelijkheid.

Ik loop graag met je mee en geef je jouw handvatten. Mail me gerust als je hulp kunt gebruiken om van volgend jaar een mooi jaar te maken.
– Waarin je weer het gevoel hebt dat je op je plek zit.
– Meer grip hebt op jezelf, op je omgeving, op de inhoud van je werk.

En reserveer vast een plekje aan tafel voor een eerste coachgesprek, een mooie start van het nieuwe jaar! Je gaat dan meteen al met maatwerk tips de deur uit, jouw nieuwe jaar in. 

Ik sluit dit jaar met een mooi gevoel af.
En ik wens jou en al jouw geliefden

 

Een hele fijne decembermaand en een mooie en hoopvolle start van het nieuwe jaar!

 

Tot in 2024!

 

 

 

Afbeelding van Oleksandr Pidvalnyi via Pixabay

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Felix Lichtenfeld via Pixabay


  • 0

Ik moet gewoon de zak vervangen.

Tags : 

 

Een vol hoofd.

Ik weet niet beter. In mijn hoofd gebeurt altijd van alles. Dingen die ik zelf opzoek, maar ook dingen die op me af komen. En die ik dan moeilijk los kan laten. Hoewel ik verstandelijk heel goed weet dat het niet bij mij hoort.

Ik weet nu veel beter hoe het bij mij werkt. Ik heb een alerte, sensitieve, nieuwsgierige, snelle en verantwoordelijke geest. Ik doe graag veel dingen, en die doe dan ook het liefst heel goed. En ik wil ook heel graag dat het goed gaat met de mensen om mijn heen. Mijn eigen gezin, vriendenkring, de gasten aan tafel met wie ik werk. Je kent de mix vast wel.

 

En ontspan…..

Het heeft lang geduurd voor ik er achter kwam dat een overprikkeld brein bij mij leidt tot stevige migraine. Ik was zo ongeveer de laatste die het patroon door had.

En het gaat nu al stukken beter. Ik heb ook de mogelijkheid om mijn leven beter te doseren dan vroeger. De kinderen zijn uitgezwaaid. En die krijgen nog steeds mijn volle aandacht als het nodig is, maar ik heb niet meer de dagelijkse zorg.

Naar buiten helpt. Ik fiets en loop zo veel mogelijk.

En ik volg al zo’n 25 jaar yogalessen. Een avond in de week, al jarenlang met de dezelfde docent, dezelfde vaste kern mensen in het groepje. Dat doet mij goed.

 

De zak zit vol.

Gisteravond  op de terugweg had ik opeens een inzicht.

Ik moest nog iemand naar huis brengen, had ze gevraagd, en hoewel ik niet te beroerd ben om iets te doen voor een ander, ben ik na de yogales het liefst alleen. Geen gesprekjes meer, geen ingewikkelde onderwerpen. Gewoon even met mezelf zijn, uitdrijven en de ontspanning vast houden voor de rest van de avond.

Soms kan er even niks meer bij. Ik moest opeens denken aan een volle stofzuigerzak. Ik zuig gewoon altijd alles op! Alles wat er om me heen gebeurt. Zonder onderscheid. En dat verzamelt zich allemaal. Het lukt mij niet mijn stofzuiger uit zetten. Dat is mijn aard. Alles komt binnen wat er voor de zuiger komt.

En de zak zit vol!

Nu nog een manier vinden om de zak te legen. Dan kan ik weer ruimte maken. En weer met een fijn gevoel mijn omgeving opzuigen. Want dat doe ik altijd.

 

Kun jij hulp gebruiken?

Heb jij ook het gevoel dat je te vol zit? Dat er meer binnenkomt dan waar je plek voor hebt? Dat je te weinig ruimte hebt voor de dingen die jij belangrijk vindt?

Kom langs, dan help ik je met onderzoeken hoe jij weer ruimte krijgt om de te doen waar je gelukkig van wordt. Mail me gerust.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van wastedgeneration via Pixabay

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Felix Lichtenfeld via Pixabay


  • 0

Wordt autisme erger als je ouder wordt?

Tags : 

 

Heleen, vroeger hadden de kinderen toch veel minder last van hun autisme? Wordt dat erger als je ouder wordt?

Vroeg hun oma, net 88 geworden, laatst aan mij. Dat was nog eens een vraag.

 

We hadden geen idee

We hadden eerlijk gezegd toen ze kleiner waren geen idee dat we een gezin vol autisme hebben. Dat ze slim zijn, kon je vanaf hun baby- en peutertijd al merken. Bij alle drie. Daarover heb ik me vanaf de oudste als een gek ingelezen in die tijd. Weet ik inmiddels heel veel van. Maar ik vond alles nog best normaal. Ik herkende het wel. Ook uit mijn eigen gezin, met mezelf, twee meer dan intelligente broers en ook zulke ouders. Konden we hebben.

 

Wat waren signalen?

Dat ze lang gefascineerd konden zijn door één thema, nieuwsgierig waren, nogal eigenzinnig, niet snel opgaven als ze iets echt vonden. Zichzelf van alles aanleerden. Eindeloze fantasiewerelden bedachten en bouwden in de huiskamer. Met alle Duplo, Playmobil en knuffels die we in huis hadden. Aangevuld met getekende plattegronden op tig aan elkaar geplakte A4-tjes, met complete legenda’s. Toen ze ouder waren hele bouwwerken in de tuin timmerden, met het ‘grote mensen gereedschap’ van hun vader. Precies volgens hun eigen plan. En daar dan weken mee bezig konden zijn. Lekker in hun eigen wereld.

Elke avond dezelfde riedel liedjes zingen. Voorgelezen willen worden, 2 stukjes  uit de dieren-  of dinosauriërs encyclopedie,. En 3 verhaaltjes uit Jip en Janneke. Of één rondje PimPamPet. Heel voorspelbaar allemaal.

Konden we hebben.

Met sommige andere dingen juist weer lang hulp nodig hadden. Gevoelig waren, soms snel van slag en er lang in konden blijven hangen. Vooral als het anders ging dan ze zelf hadden bedacht. Of als iemand oneerlijk of onaardig was. Dat ze andere kinderen, of de leerkracht,  niet altijd goed snapten, maar daar wel mee om leerden gaan.

Heeeel veel schoolbuikpijn. Hoe vaak de school niet belde dat het echt niet meer ging…. Overloaded raakten en dan echt moesten bijkomen. Best wat schooldagen gemist.

Past allemaal bij hoogbegaafdheid, vonden we.

 

Rituelen hebben ons geholpen.

In ons gezin, met drie hoogbegaafde kinderen, twee werkende ouders die samen 4 van de 7 dagen zorgden, en voor de andere 3 dagen van de week een hele fijne opvangplek voor ze hadden gevonden, hebben onze eigen vaste gewoontes ons enorm geholpen.

We hadden al snel bedacht dat dagelijkse momenten zo min mogelijk stress zouden moeten geven. Want die komen elke dag terug. We waren voorspelbaar rondom ochtend-, dag-, en avondrituelen. Eigen bekers, eigen  kleuren bakjes voor fruit en chips, eigen plek aan tafel. Iedereen zijn eigen werkje. Het eten niet door elkaar, maar gescheiden op je bord. Geen champignons, die voelen raar. Geen draadjes aan de mandarijnstukjes. We deden vaste prik woordspelletjes aan tafel om chaos met vermoeide kindjes voor te zijn.

En binnen die kaders mochten ze heel veel zelf bedenken. Dat ging heel vaak heel prima. En soms ook helemaal niet……..tuurlijk niet. Bij wie wel?

 

Tot ze de deur uitgaan

Zolang we met elkaar in huis woonden waren dingen overzichtelijk. Volgens onze gewoontes. En als iemand ergens vast liep, hielpen ze/we elkaar. Hun hele schooltijd lang.
Tot ze op kamers gingen om te studeren.  En de vertrouwde structuur en vangnetten van het gezin wegvielen. Toen werd het anders.

Alles zelf doen. Een kamer zoeken. Zelf verantwoordelijk zijn voor je studie, je tijdindeling, financiën, boodschappen en eten, je huishouden, je dagritme. In groepjes werken. Allerlei sociale verwachtingen en verplichtingen, huisgenoten die anders zijn dan je gewend bent. Universiteitsportalen en doolhoven die weinig vriendelijk zijn. Nieuwe gebouwen. En als je ergens achterop raakt is het heel erg moeilijk om in je eentje de aansluiting weer te vinden.

Ze raakten uitgeput. Depressief.

Twee van de drie hebben zich in hun studententijd laten onderzoeken op autisme. Op het spoor gekomen door een artikel van Annelies Spek over autisme bij meisjes. Allebei bingo. De derde hoeft geen diagnose, maar de herkenning is heel groot.

 

Dunne lijn

Ze komen uiteindelijk wel waar ze willen zijn. Maar het kost hen ook heel veel energie. De lijn tussen ‘leuk, en spannend’ en ‘teveel, en hersteltijd nodig hebben voor verwerking’ is erg dun.  Dat heeft heel veel tranen gekost.

De één werkt, de ander is net klaar en is op zoek, de derde heeft veel last gehad van de coronatijd, heeft een (autistische) burn-out doorgemaakt en heeft heel veel moeite gehad om het leven en studie weer op orde te krijgen. Maar ook hij gaat er komen, alleen in een andere tijdbestek dan de wereld van hem vraagt.

 

En de vraag van oma?

Oma is 88. Is niet opgegroeid met aandacht voor en kennis van bijzondere kenmerken. Dat was er vroeger niet. Ze is dol op al haar kleinkinderen. Heeft ze van kinderen volwassen zien worden. En verzuchtte laatst tegen mij dat ze, nu ze ouder zijn, het niet perse gemakkelijker hebben.

Dus oma: nee, ik denk niet dat hun autisme erger wordt. Maar in een complexere wereld van student zijn, werken en relaties  is het leven anders dan binnen de voorspelbare kaders van ons gezin. En moeten ze hun eigen evenwicht gaan vinden.  Ik denk ook dat invoegen in onze maatschappij veel vraagt van mensen die anders “bedraad” zijn. Welk label je er ook op zou kunnen plakken.

 

We hebben het tij mee.

Er is zoveel meer kennis over hoogbegaafdheid, autisme, neurodiversiteit. En ook steeds beter bespreekbaar wat je nodig hebt om tot je recht te komen en niet kopje onder te gaan. Ook in werksituaties.
Ik zie het aan mijn kinderen, ik zie het in de groeiende aandacht voor neurodiversiteit. ( lees ook Als alle breinen werken van Saskia Schepers)

Ze  vinden hun pad wel oma, ook als het minder soepel gaat dan je zou wensen. 
En nog steeds helpen ze elkaar als het nodig is.

 

Kan ik jou helpen?

Laat het me weten als ik ook jou kan helpen om je weg te vinden in je werk. Mail me gerust, en wie weet zie ik jou binnenkort bij mij aan tafel voor een eerste gesprek.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Monfocus via Pixabay

 

———————————————->

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Felix Lichtenfeld via Pixabay