Author Archives: Heleen Florusse

Van baan naar baan naar baan

Hoe kan het dat ik nooit lang in een baan kan blijven, terwijl de kwaliteit van mijn werk eigenlijk nooit het probleem is?

Hoogbegaafd en steeds opnieuw niet lang in een baan kunnen blijven

Afgelopen maand sprak ik weer twee mensen bij mij aan tafel met een zelfde vraag: “Hoe kan het dat ik nooit lang in een baan kan blijven, terwijl de kwaliteit van mijn werk eigenlijk nooit het probleem is?“
Eén van de twee had een indrukwekkend lange lijst met werkgevers. Ze had eigenlijk nooit moeite met aan een baan komen, maar het was steeds maar voor korte tijd. Ze kon maar twee werkplekken aanwijzen waar ze langere tijd had gewerkt. En ook met plezier.

Ze had al in zoveel verschillende richtingen geleerd en gewerkt. Opgeleid tot HBO informaticus. Maar ook tuinontwerp, webdesign, toelatingsexamen gedaan voor politieacademie, ondernemer, defensie, sales, planning. Zo vaak met goede moed opnieuw begonnen. Bewonderenswaardig.
En oh, ja, ze had ook stevige zorgtaken op haar bordje gekregen in de afgelopen jaren.

Ze had nu via het UWV weer de zoveelste baan in het vizier. Volgende week beginnen. Op zich wel aardig werk, maar de eerste weken moest ze daarvoor dagelijks ver rijden om intern opgeleid te worden en daar zag ze als een berg tegenop. Dat kost haar zoveel energie dat ze het liefst zou willen afbellen. Maar ja, het UWV……

Is er een verband met hoogbegaafdheid?

En waarom ze bij mij aan tafel zat? Ze was heel recentelijk op het spoor van hoogbegaafdheid gekomen. Zou er een verband zijn? En hoe kan ze wel met plezier ergens blijven werken?

We hebben dat uitvoerig besproken. Dit waren de belangrijkste conclusies:

• Ze was erg snel van begrip. Had het werk overal snel door, deed het vaak ook heel goed, maar zag ook direct hoe het anders of beter kon. En liet dat ook merken.
• Ze stelde hoge eisen aan haar eigen werk, maar ook aan dat van anderen.
• Ze had grote behoefte aan autonomie.
• Grote behoefte aan “even met rust gelaten worden”,
• Ze kon heel erg lang doorgaan voor ze opgaf.
• Ze is erg principieel.

En dit waren nu net de dingen waar collega’s of chefs weinig oog, of zelfs begrip, voor hadden En haar functies waren altijd op zo’n niveau in de organisatie dat ze dicht op elkaars lip werkten en er weinig ruimte was voor eigen ruimte.
Behalve dus op die plekken waar ze langere tijd met veel plezier gewerkt had.

Of ze daadwerkelijk hoogbegaafd is gaat ze nog laten onderzoeken. Maar haar verhaal, haar ervaringen, haar kenmerken, haar bovengemiddelde toets scores op testen, een hoogbegaafde broer, geven mij het gevoel dat het heel waarschijnlijk is.

Toch een leuke plek gevonden, met bespreking van hoogbegaafdheid!

We hebben gesproken over wat zij nodig heeft om wel goed te gedijen. En hoe je dat kan zoeken, of bespreekbaar kan maken op je werk.

Een week later belde ze me op vrijdagavond. De eerste week in de nieuwe baan was bepaald niet meegevallen. Maar in de tussentijd was ze met een ander bedrijf in gesprek geraakt. En daar had ze zicht op een baan die veel beter bij haar paste. Wat betreft inhoud, rustige werkplek, regelmaat. En oh ja, ze had meteen maar gemeld dat ze vermoedelijk hoogbegaafd is, En dat dat voordelen maar soms ook nadelen heeft. En weet je wat? Ze heeft die baan gekregen! Ik wens haar van harte weer een fijne periode van lekker werken met plezier toe!

Vermoed jij dat hoogbegaafdheid je in de weg zit? Wil jij ook graag dat je werk bij jou past? Mail me gerust, dan onderzoeken we hoe ik jou kan helpen.

Zoeken naar evenwicht voor een gezonde toekomst

Zoeken naar evenwicht.
Wat is jouw bijdrage?
Misschien wel meer dan je denkt.
 

Toekomstvisie

Afgelopen weken heb ik in mijn wereld het werk en visie van Ruud Veltenaar onder de aandacht gebracht. De noodzaak om anders met de wereld om te gaan dan we nu doen is zo overduidelijk. Vorig weekend kwam daar voor mij een helder verhaal bij. Over de donut economie. Kate Raworth, Brits econome. Wederom raad ik je van harte aan haar te volgen!
 

Een persoonlijke zoektocht naar je toekomst

Hoe kwam haar verhaal bij mij?
Ik begeleid een leuke vrouw, opgeleid als chemisch technologe aan de TU/e, al de nodige jaren werkervaring in diverse technische omgevingen. Projecten begeleid in binnen en buitenland. Aan den lijve ervaren hoe het als (technisch)hoogopgeleide vrouw in een mannenbedrijf kan lopen. En wij hebben sprankelende gesprekken. Zij heeft behoefte aan heroriëntatie. Hoe wil ik verder in het leven? Met werk, met privé vragen, met bijdragen aan de maatschappij. En ze had een plaatje bij zich. Over een evenwichtige samenleving. Een cirkel. Als een donut.

En dit weekend zag ik dat plaatje opeens voorbij komen. Bleek een model van Kate Raworth, een econome die een heel andere kijk op onze economie geeft . De donut economie. Na enig speurwerk zag ik dat VPRO Tegenlicht een uitzending aan haar had gewijd. Ga dat bekijken!
https://www.vpro.nl/programmas/tegenlicht/kijk/afleveringen/2017-2018/de-donut-economie.html
 

Kern van toekomst visie van Kate Raworth

We kunnen zo niet doorleven, we putten de planeet uit.
Ze stelt de basis van ons huidig economisch denken ter discussie: Waarom kijken we niet beter naar levende organismes in de natuur? Waarom vinden we dat alles moet blijven groeien? Dat is in de natuur ook niet zo. Groei is nodig om tot bloei te komen. En dan kan er weer opnieuw groei ontstaan. Maar niets kan oneindig doorgroeien. Ook de economie niet.

Zij pleit voor het zoeken naar nieuw evenwicht. Hoe kunnen we voorzien in de basisbehoeften van alle mensen, zonder de planeet uit te putten. Waar zijn de grenzen van belastbaarheid. Wanneer is genoeg genoeg? Kunnen we meer doen met hergebruik in plaats van steeds maar nieuwe grondstoffen gebruiken?
Circulair leven.
Praktische voorbeelden zijn er.
 

Wat kan ik zelf bijdragen aan een gezonde toekomst?

En net als bij Ruud Veltenaar vraag ik me af: wat ik kan eigenlijk nu al bijdragen? Ik leid geen bedrijf, ben niet politiek actief. Kan geen sommen geld investeren in baanbrekende initiatieven. Dit is wat ik wel kan doen:

In mijn werk:
Ik help mensen met bovengemiddelde capaciteiten om hun weg te vinden in werk en leven. Als ik kan bijdragen aan hun welzijn kunnen zij hun energie en kennis weer goed doorgeven. Ze kunnen een plek vinden waar zij met hun capaciteiten, kennis en ervaring weer een bijdrage kunnen leveren aan onze wereld en aan anderen.
Hergebruik van talent. Een domino effect.

Persoonlijk: Ik heb drie kinderen mogen grootbrengen. Ook alle drie met bovengemiddelde capaciteiten. Ik heb kunnen meegeven dat ze daar iets mee doen. Dat ze keuzes durven maken waar ze blij van worden. Want vanuit plezier kan je meer bereiken. Ze geholpen om met tegenslag te leren omgaan. Zich te kunnen bewegen tussen anderen. Zich ook in te spannen om iets te bereiken. Een moreel kompas te ontwikkelen. En ook zij gaan weer verder in hun leven. Doen hopelijk goede dingen en geven weer door.

Rondom huis: energieverbruik terugdringen, zonnecellen op het dak, afval, meer hergebruik, minder kopen. Langer doen met mijn mobieltje. Kritisch zijn in waar ik mijn geld in stop.

Kan ik meer doen? Zeker, ben ik van overtuigd. Maar ondanks dat kan ik in ieder geval elke dag op kleine schaal al proberen bij te dragen wat ik kan.

Heb jij je al eens afgevraagd waar jouw bijdrage in kan zitten? Misschien is het meer dan je denkt. En als je nieuwe wegen wilt inslaan kan ik je zeker helpen te ontdekken welke wegen dat zouden kunnen zijn.

Mail me gerust!

Flow. Het loopt zoals het loopt.

Flow. Het loopt zoals het loopt.

Flow

We kennen het woord allemaal. En hopelijk ken je het gevoel ook. Dat alles moeiteloos lijkt te gaan. Dat je met plezier doet wat je doet. Dat tijdbesef vervaagt, je haast niet door hebt hoeveel tijd er al verstreken is. Ik heb Mihaly Csikszentmihalyi, “de weg naar Flow”, terwijl ik met dit stukje bezig ben, toch weer even van de plank gehaald. Eigenlijk zou ik het opnieuw moeten lezen. Ik leg het nog maar even op mijn stapeltje.

En je kent vast ook een ander gevoel. Dat het helemaal niet zo lekker gaat. Dat er genoeg te doen is, maar dat het stroef gaat. Je er eigenlijk ook niet zoveel energie voor op kunt brengen. Je te moe bent voor alles. En wat dan?
Ik heb weer uit eigen praktijk ervaren dat dingen lopen zoals ze lopen. Dat je niet altijd hoeft te forceren om in het flowgevoel te komen. Dat er soms meer tijd nodig is dan je als ongeduldige  zou willen, maar dat je ook vertrouwen mag hebben dat er altijd weer een nieuwe fase komt. Of een oplossing.

Flowgevoel terugvinden

Ik ervaar een flowgevoel als ik iets schrijf. Mijn gedachten kan delen. Ideeën kan doorgeven.
Dat gevoel was de afgelopen paar maanden ver te zoeken. Ik had geen rust, geen ideeën, geen enkele behoefte om iets te delen. En dat terwijl ik genoeg te doen had. De afspraken met de mensen aan tafel liepen gewoon door. Alleen was er iets anders. Iets wat veel meer aandacht opslokte dan ik door had.  We hebben een flinke verbouwing van vier maanden achter de rug. Gekampeerd op de bovenverdieping, 5 weken geen keuken. Allemaal gelukt… Maar ook: beneden en in de tuin één grote bouwput,  continu mensen in je huis. Overal stand by  zijn om te zorgen dat het wordt zoals je het wil hebben.
En ik vond het gek dat ik geen ruimte meer had in mijn hoofd. Terwijl ik wel tijd had.

Nu is het zo goed als klaar. En als vanzelf komen er weer nieuwe dingen op mij pad.
Alsof het heeft gewacht tot ik er weer ruimte voor had.
Ik blijf me verwonderen hoe het kan lopen zonder dat ik bewust aan het sturen ben.

Weer terug in de flow

Nog twee van zulke voorbeelden.

1.      Ik kreeg een mail van iemand die ik twee jaar geleden weer op weg had geholpen met zijn leven en werk. Hij zat er toen aangeslagen bij, op alle fronten. Vervelende scheiding, nog geen evenwicht met de kinderen, alleen op een flatje, op een vervelende manier weg op zijn werk. En een hardloper die niet meer hardliep.  Na een periode ging het privé beter en vond hij een nieuwe werkomgeving. Lesgeven in het vak waar hij uit kwam.
Deze week dus,  twee jaar later, mailde hij me spontaan hoe goed het nu met hem ging. Het onderwijs was nieuw, maar erg leuk. Hij was een bedrijfje begonnen in sportartikelen en dat ziet er kansrijk uit. Privé gaat het goed met relatie en kinderen. En hij heeft zich weer opgegeven voor een marathon. Geweldig.

2.      Nog iemand vroeg mijn raad. Onvoldoende uitdaging in de opdrachten in haar werk. Zorgen over een dierbaar iemand. Ze was moe, had veel op haar bordje maar dat kon ze op zich wel hebben. Maar toch elke nacht te vroeg wakker. Een paar weken later waren als vanzelf twee problemen opgelost. Ze is op het werk onverwacht gevraagd om iets nieuws op te gaan starten wat heel goed bij haar past. De privé zorgen zijn onverwacht minder. En het slapen gaat langzaamaan beter. Maar vooral: ze voelt zich beter. Heeft het niet rustiger, maar gaat met meer energie door de dag. Een wereld van verschil.

Hard aan werken

Soms is ergens ”hard aan werken” niet de beste optie. Maar is het beter om:
·         je te blijven concentreren op de dingen die voor jou goed zijn,
·         vertrouwen te durven hebben in dat het goed komt en
·         ondertussen niet af te glijden in moedeloosheid of neerslachtigheid.

Ben jij jouw flow even kwijt? Mail me gerust, ik kan je helpen!

Werk ze!

Zit jij op je plek?

Waar woon jij? Bevalt het je? Of zou je jezelf liever ergens anders zien? Kan je je nog herinneren hoe je in je huis terecht bent gekomen? Hoe je hebt gezocht?
Als je weet wat bij je past is het gemakkelijker om kansen te herkennen en een besluit te nemen.

Deze week viel me weer eens op hoeveel overeenkomst er zit tussen op zoek gaan naar met plezier wonen en  met plezier werken. Wat geldt voor een huis zoeken, geldt eigenlijk ook voor een werkplek zoeken.
Ik vertel je hier een mooi praktijkverhaal, vers van de pers.

Mijn oudste heeft vorig week een huis gekocht. Een mijlpaal! En spannend. Een groot besluit. Eén waar ze op haar jonge leeftijd al goed over heeft nagedacht, samen met haar vriend. Ze huren nu nog van studentenhuisvesting, maar dat loopt af omdat ze allebei dit jaar zijn afgestudeerd. Tot mijn geluk vertelt ze me nog steeds veel en hebben ze me regelmatig deelgenoot gemaakt van hun zoektocht en overwegingen. Bij hen ging het zo:

·         Ze hebben eerst zorgvuldig de woonplaats afgewogen waar ze graag willen wonen. Afstand naar werk, regio, voorzieningen in de plaats. Wegen, station. Liever kopen dan huren.
·         Vervolgens hebben ze hun financiën besproken. Wat is er mogelijk, wat zijn boven en ondergrens. Waar moeten ze allemaal rekening mee houden?
·         Ze hebben hun wensen onderzocht. Waarbij voelen ze zich prettig? Ruimte in het huis, een tuin, omgeving, voorzieningen. Hun wens om zelf het huis nog naar hun zin te kunnen maken. Dus liefst geen “helemaal kant en klaar instap” huis.

Zijn ze al een poosje mee bezig. En toen: speuren maar. Makelaars. Funda. Foto’s kijken. Aanbod, prijzen. Tot dat ene huis voorbij kwam. Mam, kijk deze eens!
In de wijk die ze graag  wilden, voldoet prima aan hun eisen, financieel passend.

Lang verhaal kort: bezichtigen, door de wijk gelopen, nog een keer bezichtigen, vriend met bouwkennis meegenomen. En afgelopen vrijdag belde ze.
Bod geaccepteerd! Gekocht!

“Ja mam, nu lijkt het net of we het eerste beste huis dat we hebben bekeken meteen maar gekocht hebben, zonder verder rond  te kijken“

Maar zo ligt het natuurlijk niet. Als je goed weet
·         wat je zoekt,
·         wat je nodig hebt om je fijn te voelen,
·         wat je wensen zijn
·         wat je grenzen zijn
·         waar je water bij de wijn wil/kan doen
·         wat je zelf nog kan invullen

Dan herken je de gouden kans als die voorbij komt!  Al het onderzoekswerk heb je al gedaan voordat je de reële mogelijkheid voorbij ziet komen.
Toeval? Ik denk het niet. Pas appte ze weer, oh ja mam, we hebben ook al een keuken uitgezocht. Zelfde verhaal.

Als je weet wat bij je past is het gemakkelijker om kansen te herkennen en een besluit te nemen.

Weet je dat het met een fijne werkplek zoeken vaak precies hetzelfde loopt? Het is het verhaal van alle mensen die ik aan tafel heb en die, als bij toeval,  hun kans “opeens” voorbij zien komen.

Dat toeval kan je absoluut een handje helpen. Hoe?
·         Onderzoek wat je het liefste wilt
·         Wat je nodig hebt, wat je al meebrengt, waar je in wil groeien
·         Wat je grenzen zijn

Ik help je graag als je op zoek bent naar jouw gouden kans. Vanaf oktober weer van harte welkom voor een eerste gesprek. Ik laat je dan met plezier zien hoe ik jou kan helpen. Mail me gerust.

Werk ze!