Tag Archives: Ontwikkeling

  • 0

“En als je doorgaat kan het ook weer beter gaan”.

Tags : 

 

 

Uitzonderlijk

Sifan Hassan is een uitzonderlijk iemand. Ze is een vrouw die haar eigen weg zoekt in haar leven. Ze kan heel hard lopen, heel veel en spartaans trainen, zoekt steeds een andere route in haar opbouw naar wedstrijden en  haalt onmogelijk geachte successen.

In april 2023 liep ze voor het eerst in haar leven een marathon, in London, en wist die ook nog eens te winnen in een supertijd.

En dat terwijl het onderweg helemaal niet soepel ging.  Ze had pijn, moest een paar keer stoppen om te stretchen, miste op het einde een drinkpunt en moest vol in de remmen om nog een bidon te pakken. Sloot weer aan bij het kopgroepje, bood haar medeloopster nog haar drinkbus aan,  en sprintte uiteindelijk naar de winst. 

Ze was zelf helemaal overdonderd hoe het was gelopen.

 

Uitdaging en nieuwsgierigheid.

Dit is wat ze opzoekt in haar ’loop’- baan. Op de laatste Olympische Spelen liep ze de 1500, 5000 én 10.000 m. en won ze 2x goud en 1 x brons. Maar weinigen hadden dat voor mogelijk gehouden.

En nu dus voor het eerst in haar leven een marathon gelopen. En hoe! Een uitzonderlijke combinatie.

Ik las dat ze vooral op zoek was naar ervaren hoe het haar zou vergaan. Een marathon uitlopen, omdat ze dat nog nooit had gedaan. Ze liep niet om te winnen, of met een tijd voor ogen, maar om te voelen hoe het is om een hele wedstrijdmarathon te lopen.

Ook toen het onderweg niet lekker ging dacht ze niet aan stoppen. Of opgeven omdat er toch geen goede tijd in kon zitten. Ze ging door. Elke 5 km die ze nog door kon lopen gaf haar ‘5 km meer marathonervaring’. En dat wilde ze ervaren, zo lang mogelijk.

De commentatoren vonden dat ze beter uit kon stappen. Die keken naar het eindresultaat wat ze zou kunnen halen. Die hadden haar al opgegeven. Te hoog gegrepen. Als je het toch niet haalt kan je beter uitstappen.

Maar zo dacht Sifan niet.

 

Komt je dit bekend voor?

Bovengemiddeld talent?
Jezelf steeds opnieuw willen uitdagen?
Niet steeds hetzelfde programma willen, maar je grenzen verleggen?
Hard werken, gaan, en de beleving net zo waardevol vinden als het eindresultaat?
Plezier halen uit het onderzoeken wat je kan?
Onverwachte combinaties uitproberen, die nog niet eerder zijn gedaan?

 

Niet opgeven.

Dan helpt deze gedachte van Sifan Hassan  je vast ook. Als het niet lukt, je je slecht voelt, misschien niet het resultaat lijkt te gaan halen dat iedereen van je verwacht, kijk hoe je door kan gaan.

Niet met het eindresultaat in gedachten, maar om te willen ervaren wat het je brengt.

Niet opgeven. Het kan altijd ook weer beter gaan. 

 

Ik kan helpen.

Wil jij leren onderzoeken hoe jij weer verder kan gaan? Ook als het nu niet lekker loopt?

Je kunt bij mij terecht voor één coachingsgesprek; het Vliegwielgesprek, of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

Werk ze!

 

 

 

Artikel uit het ED, d.d. 25 april 2023

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau! 

Image by RAEng_Publications from Pixabay


  • 0

En wie voedt onze kinderen op?

Tags : 

Bovenstaande vraag blijft maar door mijn hoofd spoken. Bij elk nieuwsbericht dat ik lees.

Teveel vrouwen werken deeltijd. Ook mannen gaan steeds vaker minder werken als er kinderen komen. We moeten allemaal meer werken. We hebben tekorten in allerlei opleidingen en werkgebieden. Vakmensen, zorg, onderwijs, kinderopvang, tandartsen en huisartsen.

We komen maar niet echt in actie om klimaatproblemen aan te pakken. We blijven inzetten op behouden van wat we nu doen. Alsof niet overal doordringt dat de tijd echt dringt.

Kinderen die niet meer naar school gaan. Kinderen, meisjes, vrouwen die slachtoffer zijn van seksueel geweld, afpersing via social media.

Overal boze groepen mensen tegenover elkaar. En armoede in Nederland.

En als klap op de vuurpijl: zoveel jonge mensen die mentaal in de problemen zijn. En die niet allemaal kunnen rekenen op professionele hulp. En één op de 7 jongeren heeft inmiddels hulp nodig. Maar van wie dan?

 

Ze doen niet wat je zegt, ze doen wat je doet.

Deze zin kwam laatst ook weer ter sprake in een coachingsgesprek bij mij aan tafel. Bij de ontwikkeling van kinderen zijn niet ‘geschreven regels’ het belangrijkste fundament, maar wat ze zien en meekrijgen in hun directe omgeving.
Wat je kent, wordt gewoon. Ze doen wat jij doet. De goede en minder goede dingen.

En daar ontstaan patronen. Patronen die jouw fundament zijn voor je eigen volwassen leven. Waar je je eigen stevigheid en veerkracht uit kan halen. Maar soms ook waar je zo graag los van zou willen komen, je tegen af wil zetten, je aan wilt ontworstelen, omdat je je eigen ontwikkelingspad wilt volgen.
Met mensen bij mij aan tafel onderzoeken we ook die patronen.
Wat heb je meegekregen en wat niet?

 

Hoe was het bij ons?

Laatst waren 2 van mijn 3 kinderen even thuis. Altijd fijn. Eén van de twee was  een muisklik verwijderd van afstuderen (hij levert deze week zijn master scriptie Natuurkunde in)  had de tijd genomen om, na zes jaar, nog eens langs te gaan bij de docenten van de middelbare school waar ze alle drie hun diploma hebben gehaald. Hij had een geweldige dag. Had met veel van zijn docenten kunnen bijpraten en herinneringen opgehaald. En zij vonden het ook erg leuk om hem weer te zien.

Die schooltijd heeft ook mijn kinderen gevormd. En met hun bijzondere kanten, (HB en autisme) en emotionele klappen in die periode, was dat voor ons net zo goed laveren.

Ik ben altijd dankbaar geweest dat ik altijd heb kunnen werken, en dat er dagverblijf en oppas was. Maar ook dat ik echte tijd en aandacht voor mijn kinderen heb kunnen hebben. Zodat we over zowat alles wat belangrijk was hebben kunnen praten. School, opgroeien, emoties, vermoeidheid, uitvallen, omgang met anderen, waarden en fatsoen, verantwoordelijkheid voor je zelf, anderen, je werk, je schermtijd.

Natuurlijk ging er genoeg mis, maar er ging gelukkig ook zoveel goed.

 

Dus wie voedt de kinderen van nu op?

Wie maakt tijd voor jouw kinderen? Wie praat echt met ze over wat ze meemaken en waar ze mee zitten? Heb je die tijd zelf?

Of moeten we dat over laten aan de professionals in de tijd dat wij werken? De kinderopvang, de school, de buitenschoolse opvang, de (sport)clubjes, TikTok? Of de hulpverleners, waar maandenlange wachtlijsten zijn? Allemaal mensen die werken met andermans kinderen. 

Kinderen verzorgen, bezighouden, regels uitleggen, of een uurtje met ze praten, kunnen heel veel mensen. Opvoeden niet.

 

Kinderen opvoeden is nooit weggegooid tijd en geld.

Ik ben vóór ouders die werken én genoeg tijd, geld en energie hebben om op te voeden. In al die jaren dat dat nodig is. Dat is goed voor de ouders en voor de kinderen, de jongeren en volwassenen van straks. En voor onze wereld.

Mensen die houvast en vertrouwen hebben meegekregen, kunnen beter omgaan met tegenslag, zijn beter instaat om voor zichzelf én anderen te zorgen. En hoeven daardoor wellicht ook minder beroep te doen op overheidszorg en gelden. Zodat die voorzieningen beschikbaar zijn en blijven voor de mensen die het het hardst nodig hebben. En zodat die hulptroepen op een gezonde en lonende manier hun belangrijke werk kunnen blijven doen.

 

Heb jij vragen over de relatie tussen werk en opvoeding?

Je eigen opvoeding en je situatie nu? Of jouw rol als opvoeder? 
Met of zonder HB-kenmerken, of andere bijzondere kanten?

Je kunt bij mij terecht voor één coachingsgesprek, het Vliegwielgesprek of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma.

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Christina Wendlandt via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Een goed CV en De nieuwe Vermeer

Tags : 


Een CV is als een goed schilderij.

Dit viel me  laatst in toen ik nog even snel de was in de wasmachine gooide: Een goed CV heeft wel wat weg van een goed schilderij.
Dat zit zo. Ik sprak iemand uit mijn privékring die op zoek moet naar ander werk. Hij heeft hier en daar al wat lopen, wat gesprekken gevoerd, maar nog geen passende plek gevonden. Ik bood aan om mee te denken. Dat wil hij wel, hij stelt voor dat als hij weer een vacature vindt, dat ik dan eens naar brief en CV kijk.
En dat wringt bij mij een beetje. Ik wil dat best doen, maar een CV, brief of social media profiel staat nooit op zichzelf.


De nieuwe Vermeer.

Ik kijk best graag naar dit soort programma’s. Enthousiaste deelnemers, uitleg van deskundigen. Aan talent geen gebrek, soms geschoold, soms selfmade. Voordat de schilderijen getoond en beoordeeld worden is er al heel veel studie aan vooraf gegaan. Uitleg over techniek, compositie en bedoeling. Elk schilderij bestaat uit heel veel voorwerk, nadenken, keuzes, gelaagdheid, bedoeling, technieken, lijnen, kleurgebruik, accenten.


Nooit in één keer goed.

Een schilderij wordt nooit in één keer op het doek gezet.
Eerst de ondergrond, de schetsen, vlakverdeling. Grove opzet, en steeds verder verfijnd met lijnen en kleur. Opnieuw. Een versie over de vorige. Werking van het licht. Je ziet het groeien. Als kijker zie je het eindresultaat. 


Wat wil je dat de aandacht trekt?

En altijd de vraag: wat wil je hier laten zien? En is je dat ook gelukt? Soms is de uiteindelijke ‘uiterlijke’ schoonheid van het schilderij niet eens  het belangrijkste. Maar of het uitdrukt wat het uit wil drukken. Een goede schilder trekt je aandacht naar wat hij wil dat de aandacht trekt.

Dus als ik mensen wil helpen een CV te maken dat voor hen werkt, wil ik ook dat ze het nodige voorwerk doen.

– Wat is jouw basis.
– Welke opzet kies je.
– Wat wil je uitdrukken,
– Welke kleur, toon en woordkeus,
– Wat benadruk je, wat laat je weg.
Wat wil je dat de aandacht trekt?

Niet iedereen hoeft het goed te vinden. En niet iedereen vindt hetzelfde mooi. Smaken verschillen. Maar een goede basis maakt een goed CV.


Het CV is het uiteindelijke resultaat.

En een CV is zoveel meer dan een opsomming van historische feiten. Die zullen wel kloppen.
Het is je laatste stap in je proces, het eindstation van je presentatie. Niet het begin. Pas als je goed weet wat wilt uitdragen met je CV kan je het beoordelen.

Laat dit CV zien wat ik wil laten zien? Dus…. als mensen mij vragen te helpen bij het CV kan ik dat eigenlijk alleen maar goed doen als we ook tijd hebben om goed voorwerk te doen.


Laat het me weten als ik jou kan helpen.

Je kunt bij mij terecht voor
– één coaching gesprek, het Vliegwielgesprek,
– of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma.

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

 

 

 

Afbeelding van Ellen via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau! 

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Een leven lang leren. Wat doe jij om jezelf te blijven verrassen?

Tags : 


Iets nieuws leren.

“Ik wil dat je leert dat jij mij vragen stelt als iets niet is gelukt”. Dit zei mijn strenge vakdocent de afgelopen les tegen me. Daar had ik niet van terug. Ik wist niet eens waarom ik het eerst niet snapte. Dit ging niet over mijn werkstuk, maar over mij.

Ik ben halverwege een driejarige opleiding waar ik met mijn handen leer werken in plaats van met mijn hoofd. En we hebben een topdocente, met haviksogen, ze ziet alles. Die ons alles laat uitproberen, en niet snel tevreden is . Ik ben nu  al voor de derde keer aan hetzelfde werkstuk begonnen omdat het steeds niet goed genoeg is.

Ik had niet gedacht dat ik dit nog eens zou meemaken. Iets nieuws leren wat niet “vanzelf” meteen goed gaat.


Als leren je goed af gaat.

Mijn leven lang leer ik snel. Ik vloog door de school. Heb in mijn studie nog nooit een herexamen hoeven doen en heb zelfs mijn rijbewijs in een keer weten te halen. Ik heb, behalve rijles en zwemles, geen ervaring met stap voor stap leren van een docent. Ik volg de les, lees de stof door en weet genoeg van de materie voor dat moment. En verder leer ik het door te doen als ik het nodig heb.

En zo heb ik ook in mijn professionele leven me altijd ontwikkeld. Luisteren naar vakmensen,  kijken, lezen, verwerken, verbindingen leggen, en doen.  Nieuwe dingen gaan me in de regel best goed af.

Zelden heb ik docenten hoeven vragen. Als ik iets niet snapte zocht ik het zelf wel uit.


Waar ik aan gewend ben.

En dan nu deze opmerking. Confronterend.

Want wat zit er eigenlijk onder?

Ik verwacht altijd van mezelf dat ik iets in een keer kan. Ik gun mezelf zelden leertijd. Ik wil ook meteen een goed resultaat, mijn lat ligt altijd hoog. Ik vind altijd dat ik het moet kunnen.

Tegenslag los ik zelf op. Het komt niet in me op om hulp te vragen. Heb er ook weinig ervaring mee. Ik moet toegeven dat ik weinig geduld heb met mezelf. Voor anderen heb ik dat juist heel veel. Zo was ik als kind al volgens mijn moeder. Ze kent me niet anders.


Bore out voorkomen.

Afgelopen week kwam het in twee gesprekken met mijn kinderen op de constatering dat wij allemaal behoefte hebben aan genoeg nieuwe dingen. In studie en in werk. Niet méér van het hetzelfde, maar méér wat we nog nooit hebben gedaan. “Mam, je bent toch niet voor niks nu nog aan deze opleiding begonnen.”, zei mijn jongste.

Bore out voorkomen.  Uren maken waarin je ondervraagd bent, zuigen ons leeg. Uren maken waarin we iets nieuws hebt kunnen doen, geven energie.


Iets nieuws leren geeft mij energie.

Ik leer heel veel van de ze opleiding.
Sowieso het vakmanschap.

Iets fysiek maken. Ontwerpen, vooraf nadenken over hoe het moet, materialenkennis, gereedschappen gebruiken. Ik wil het ook echt goed kunnen.

Maar ook zoveel over mezelf.

Het hoeft niet in een keer goed. Soms moet je eerst oefenen voor je het kunt. Je kunt ook iets herstellen, i.p.v. meteen afschrijven en denken dat je het niet kunt.  

Je kunt altijd hulp vragen als het jezelf niet lukt. Daar zijn leermeesters voor. En je mag met jezelf ook best wat geduld hebben.

Ik ga zo weer verder in mijn werkplaats voor de opdracht van deze week. Ik heb namelijk ongelofelijk veel plezier in het leren van een nieuw ambacht.

Wil jij ook je blijven ontwikkelen? Kan je hulp gebruiken om te onderzoeken wat jij nodig hebt?   

Je kunt bij mij terecht voor één coachingsgesprek, het Vliegwielgesprek,
of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

Werk ze!

 Heleen

 

 

 

Afbeelding van Victoria_Watercolor via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau! 

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Hoe opzeggen in je proeftijd een positieve ervaring kan zijn.

Tags : 


Echt gebeurd. Met toestemming opgeschreven

Student,  twintiger, bezig met de laatste loodjes aan zijn Masterscriptie:  

“Ik ga solliciteren bij restaurant XXX. Dan kan ik wat anders doen dan alleen scriptiewerk, en ook wat bijverdienen. En Horeca heb ik nog nooit gedaan, ben benieuwd of dat iets voor me is.”

“Heb het formulier ingevuld, ze gaan me bellen.”

“Ik kreeg iemand van het hoofdkantoor. Ze werken eigenlijk alleen met mensen met ervaring in de Horeca. Heb ik niet, wil ik juist leren.
Maar ze gaan me toch voordragen aan de manager hier.”

“Heb de manager gesproken, heb eerlijk gezegd dat ik geen Horeca ervaring heb, maar dat ik het wil proberen. Je moet ergens ervaring opdoen toch? Ik hoor het volgende week.”

“Ik mag beginnen! Volgende week eerste dienst.”

En hoe ging het?

“Poeoeoe, dat viel niet mee. Met zo’n vol dienblad lopen is echt heel moeilijk. Heb per ongeluk een glas rosé over iemand heen gegooid. Maar was niet heel erg.
Ik zie wel heeeel erg op tegen de volgende keer, maar ik ga toch maar.
Ik heb nu al buikpijn.”

En hoe gaat het nu?

“Wel oké, het drank lopen gaat al beter. En de mensen zijn echt heel aardig. Ben nog blijven hangen voor een drankje. Ben wel dood na zo’n dienst. En volgende week moet ik ook blijven tot sluit.”

Wordt het al wat makkelijker?

“Mwah, het lopen wel, maar alle gasten willen leuk tegen je doen en dat gaat op zich prima, maar zo’n hele avond onverwachte dingetjes valt niet mee. Na het werk moet ik twee dagen bijkomen. En vooraf doe ik ook weinig omdat ik er nog heen moet en dan sta ik op spanning.
Kost me zo wel heel veel tijd en energie. En die heb ik eigenlijk nodig voor schrijven.”

Kijk het nog even aan, misschien kost het minder energie als je het beter kan.

 “Doe ik.”

“Heb er nu een aantal weken op zitten.  Ik heb toch besloten dat ik er mee stop. Het restaurant is te groot en te druk, vooral op vrijdag en zaterdag. Het kost me elke week 3 dagen in plaats van 12 uur. En dat heb ik er niet voor over. Het is best leuk, maar zo leuk nou ook weer niet. Ik vind het wel een beetje vervelend om nu  op te zeggen, ze hebben me toch een kans gegeven.”

“Ik heb dit mailtje gemaakt voor mijn baas, vind je dat ik dat zo kan wegsturen?  Komt ie:

Beste S.

Met deze mail wil ik graag een gesprekje aanvragen over mijn werk bij XXX.

Hoewel ik het werk op zichzelf en de collega’s leuk genoeg vind, merk ik dat XXX simpelweg te groot en te druk is voor mij om redelijkerwijs vol te kunnen houden. Wat ik niet heb gezegd bij de sollicitatie omdat ik dacht/hoopte dat het niet zo in de weg zou zitten, is dat er enig autisme in me zit. Dat uit zich in dat ik de uren in aanloop naar mijn dienst op spanning doorbreng, de uren tijdens het lopen ook en ik ben de hele dag na het werk uitgeteld, vooral na een vrijdag of zaterdag maar ook zelfs na een doordeweekse dag. 

Wederom, ik heb geen probleem met het werk dat ik doe ,maar simpelweg met de drukte en alle indrukken die ik te verwerken krijg. Ik ben blij dat ik de kans heb gekregen in de horeca, ondanks dat ik niet ervaren ben, maar de onverwachte extra spanning zit mezelf en mijn werkmotivatie erg dwars.

Kan ik een gesprekje met jou aanvragen om te bespreken hoe het nu het handigst verder kan?

En? Verstuurd?

“Ja. Ik kreeg dit terug:

Mijn complimenten voor je mail. Netjes verwoord en goed dat je het zegt. In principe zit je in je proeftijd en mag je stoppen wanneer je wil. Op deze rechten wil ik je wel wijzen. Fijner is natuurlijk dat je zoveel mogelijk je rooster uitwerkt. Bedenk vast voor jezelf wat je fijn vindt en nog wil en kan doen. Dan bespreken we dat zo spoedig mogelijk. Daarnaast goed dat je het hebt geprobeerd in de Horeca! We spreken elkaar snel en anders van de week via de telefoon kan ook nog.

Nou, ook mijn complimenten aan S. dat ie zo’n fijn mailtje  terugstuurt.”

Je laatste dienst al gehad?

“Ja, afgelopen vrijdag. Ging best goed.  S. was er ook, nog even mee gepraat. Hij snapt het wel. Ik mag altijd terug komen. Ben toch blij met mijn besluit, dit restaurant was een maatje te groot voor wat ik kan verwerken. Ik denk nog even na over een andere plek. En ik kan ook altijd nog bijles geven.”

Goed gedaan!

denk ik dan. En dat allemaal in 4 weken tijd.
– Iets gaan doen wat je spannend vindt.
– Je niet meteen laten ontmoedigen als het niet meevalt.
– Je realiseren dat je ergens echt verkeerd zit.

Zou jij ook graag een goed gesprek met je baas willen hebben? En kan je daar hulp bij gebruiken?  

Je kunt bij mij terecht voor één coachingsgesprek; het Vliegwielgesprek of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma.

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

 

 

 

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

 

 

 

 

 

Afbeelding op deze pagina van user32212 via Pixabay


  • 0

Ik ben geen hoogbegaafdheidscoach.

Tags : 


Ik ben geen hoogbegaafdheidscoach.

Dat lijkt gek. En toch klopt het.
Ik ben wel al meer dan 20 jaar gespecialiseerd in werken met hoogbegaafdheid.

Mensen helpen, vaak goed opgeleid, veel werkervaring, mét hoogbegaafdheid, om hun spoor weer te vinden in de wereld, in hun werk en leven. Dat is waar mijn kennis en werk- en levenservaring uit bestaat. Waar mijn plezier in zit.  Wat ik kan.

Als hoogbegaafdheid bij je hoort, sta je net wat anders in het leven. Loopt je ontwikkeling anders. Heb je andere dingen nodig. En heb je gesprekspartners nodig die iets met je kunnen.


De week van de hoogbegaafdheid.

In de week van de hoogbegaafdheid is op heel veel plekken extra aandacht voor, en informatie over hoogbegaafdheid in alle levensfases. Gelukkig dat er zoveel meer kennis is dan 20 jaar geleden.
Van jonge kinderen tot eigengereide pubers.
Van jong volwassenen en studenten tot aan mensen op hoge leeftijd.
In Nederland en Vlaanderen.

Als jij meer weer weten over hoogbegaafdheid, steek dan volgend jaar tijdens de week van de hoogbegaafdheid je licht op bij al die mensen die hun kennis en inzichten met je willen delen. Houd de website in de gaten wanneer volgend jaar deze week weer plaatsvindt.

Er is vast iets te vinden voor jouw vragen in jouw buurt.


…en kom gerust naar mij

als je vragen hebt over hoe jij verder wil in je werkleven.

Ik begeleid mensen met hun werk en loopbaanvragen, en als hoogbegaafdheid een rol speelt kan ik je daar goed mee helpen. We onderzoeken onder andere

– Hoe het er bij jou uitziet
– hoe het je werk- én je persoonlijk leven kleurt
– en wat jij nodig hebt.

Ook ik heb in al die jaren veel bijgeleerd. Over neurodiversiteit, de combinatie hoogbegaafdheid en (vermoeden) van autisme en/of ADHD.
Autisme bij vrouwen, gelukkig ook steeds meer in de aandacht.
Leven met hoogbegaafdheid en autisme zijn rode draden in mijn leven.
Ik werk in de regio Eindhoven, maar ook mensen van verder weg weten de weg te vinden.


Ben ik er alleen voor hoogbegaafden?

Zeker niet, maar ik weet er wel veel van. En in de communicatie en interactie zullen we elkaar herkennen. Lees wat rond in de blogs en kijk of er onderwerpen tussen zitten die ook bij jou passen.

Je bent welkom als je hulp zoekt bij je werk- en loopbaan vragen.  Het hele jaar, niet alleen in deze speciale week.


Laat het me weten als ik jou met jouw vragen kan helpen.

Je kunt bij mij terecht voor
– één coaching gesprek, het Vliegwielgesprek,
– of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

Werk ze!

Heleen

 

 

 

 

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau! 

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Bij Philips verdwijnen 1100 banen. Deja vu.

Tags : 


Als er zoveel banen verdwijnen.

Afgelopen maand las ik dat er bij Philips opnieuw veel banen gaan verdwijnen. Ik schrok van het aantal. 

Philips was mijn eerste werkgever. Ik ben daar als vers afgestudeerde enthousiasteling mijn loopbaan begonnen. Op een Opleidings- en Trainingsfunctie. Trainingen geven aan hoogopgeleide en slimme technische jonge (toen vooral) mannen, in de eerste fase van hun loopbaan. Ik vond het werk en de populatie geweldig.  Het ging me ook goed af. Ik was er als een vis in het water.

En toen, ik werkte er een jaar,  kwam de eerste grote reorganisatie:

Operatie Centurion, onder leiding ven Jan Timmer. Duizenden ontslagen. Ongekend. Ook mijn vader was er één van. Wat een schok.


We hadden geen kennis.

Er was nergens in het bedrijf kennis en ervaring hoe je dat moest begeleiden. Niet voor de leidinggevenden die keuzes moesten maken en mensen moesten vertellen dat hun baan ophield.

En ook niet voor diegenen die op zoek moesten naar een andere werkplek.

Wat een ongelofelijke klap was dat voor hen. Bij Philips bleef je je hele leven werken, je kon altijd ergens anders in het bedrijf terecht. En nu niet meer.

Verlies verwerken, emoties, onzekerheid. Maar ook: wie ben je, wat kan je, wat wil je en hoe vind je buiten Philips iets wat bij je past. Solliciteren, hoe doe je dat?


In de voorhoede.

Met een aantal collega’s belandde ik zo in de voorhoede. Overal werd kennis vandaan gehaald over:
– jezelf in kaart brengen,
– weten wat bij je past,
– zelfredzaamheid als het bedrijf niet meer voor jou zorgt.
– De arbeidsmarkt onderzoeken je er op begeven
– brieven en CV’s maken
– over jezelf praten

Een geweldige leertijd, met zoveel mooie momenten.

Sindsdien is loopbaanbegeleiding uitgegroeid tot een volwassen vakgebied. Met HBO en universitaire opleidingen, leerstoelen, heel veel ervaring, en zeeën aan  modellen en instrumenten.

Was er in 1990  allemaal nog niet. 


De essentie is niet veranderd.

Achteraf gezien ‘was ik er bij! ’

Ik was bij het ontstaan van een nieuw vakgebied wat nu niet meer uit onze wereld weg te denken is. Het is inmiddels vanzelfsprekend dat je het heft in eigen hand houdt in je werk en loopbaan. En als je hulp nodig hebt is een overvloed aan kennis, helpers, (loopbaan)coaches, zelfhulpboeken, podcasts en filmpjes over hoe je het moet aanpakken.

De essentie van dit vak is niet veranderd. Het gaat nog altijd om
– onderzoeken wat voor iemand je bent,
– wat je aan kennis en ervaringen hebt verzameld
– waar je energie van gaat stromen,
– wat je nodig hebt,
– waar en hoe je dat kan vinden.

Er is in ruim 20 jaar wel een overvloed aan bijzondere aandachtsgebieden bijgekomen waar mensen met specialistische kennis hulp bij kunnen bieden. Ik denk aan familie-, of organisatie patronen, trauma, rouwverwerking, pesten, energiebalans, inclusiviteit.


Hoogbegaafdheid, autisme, neurodiversiteit

Ik ben meegegroeid met het vakgebied. Ook ik heb me verder ontwikkeld op gebieden die een grote rol spelen in mijn werk en persoonlijk leven. Toen ik kinderen kreeg die zich buiten de boekjes en lijstjes ontwikkelden, zag ik de overeenkomsten met mensen in mijn werkwereld.  Ik heb me sindsdien gespecialiseerd in hoogbegaafdheid. Toen jaren later kenmerken en gedrag  in ons gezin bij autisme bleken te horen, ben ik aardig thuis geworden in werken met autisme bij hoog intelligente en hoogbegaafde volwassen. En bij vrouwen en meisjes. En daar weet ik nu veel van.

De essentie van mijn kijk op persoonlijke ontwikkeling en werk is niet veranderd, de kennis over de impact van neurodiverse kenmerken wel.

En ik heb het tij mee. Neurodiversiteit staat nu volop in de aandacht.

Steeds minder als beperking, steeds meer als gegeven en natuurlijke variatie.


En Philips?

Ik heb er toch buikpijn van. Hoe zo’n geweldig groot bedrijf waar ik vol verwachtingen mijn werkende leven begon, het Philips van nu is geworden. In het nieuws door de ene tegenvaller na de andere. Bedrijfsonderdelen worden verkocht en ingekocht. Het loopt niet meer voorop in research en het bedenken van nieuwe dingen.

Door de jaren heen ben ik altijd mensen van Philips blijven begeleiden. Vooral mensen met bijzondere kenmerken die meer nodig hebben dan het vinden van een nieuwe werkplek.  En die ook een gesprekspartner zoeken die begrijpt hoe het bij hen werkt. Vaak researchers, of technisch specialisten. Nu ook weer aan het weer werk met iemand, voor wie het nog niet duidelijk is of zijn  functie blijft.

Bij de grote aantallen ben ik niet meer betrokken. En dat hoeft ook niet.
Maar het deja vu gevoel verdwijnt denk ik nooit meer.


Verdwijnt jouw werk? Of wil je zelf onderzoeken hoe je verder wilt?

Heb jij te maken met kenmerken in het mandje neurodiversiteit?

Je kunt bij mij terecht voor een coaching gesprek,
– het Vliegwielgesprek,
– of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

Werk ze!

 Heleen

 

 

 

Afbeelding van Manfred Antranias Zimmer via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Er is een tijd van komen er is een tijd van gaan.

Tags : 


Komen en gaan.

Vandaag heb ik mijn sleutels en pasje van de fietsenstalling ingeleverd. Per 01 feb 2023 werk ik niet meer vanuit het Werkparadijs. 10 jaar lang heb ik met veel plezier mijn gasten kunnen ontvangen aan de Paradijslaan in hartje  Eindhoven. Alleen al de straatnaam gaf mij vanaf het begin een goed gevoel. Paradijslaan. Paste ook zo mooi bij mijn werk. Wie wil dat nou niet?

En nu sluit ik deze periode af. Met een beetje buikpijn.


Bewust afronden.

Ik heb vandaag geprobeerd de route vanaf huis nog eens heel bewust te fietsen. Zo’n 25 minuten door weilanden, langs vijvers en parken, door mooie oude wijken, langs het theater en dan daar rechtsaf. Over de Dommel en ik ben er.
Dat ga ik zeker missen, zeker als straks de bladjes weer aan de bomen komen. De fietsrit was altijd een fijn begin van de dag.

Het voelt dubbel. Ik verlaat een mooie werkplek, en maak weer ruimte voor iets nieuws. Ik heb de sleutels afgegeven, een kopje koffie gedronken en een bedankje overhandigd aan mijn “steun- en toeverlaten” in het gebouw, de receptioniste en de Braziliaanse vrouw die al jaren schoonmaakt.


Nieuwe fase. Werken vanuit mijn thuistuinkamer.

Mijn werk gaat gewoon door, dat stopt niet.

Ik heb de luxe van een fijne thuiswerkplek waar ik voorlopig weer gebruik van ga maken. Ik was ook sinds corona en de start van een nieuwe opleiding toch al veel vaker thuis aan het werk.
Daarbij gaat het Werkparadijs de komende 1,5 jaar grondig gerenoveerd worden en het is fijn dat ik niet in ‘verherbouwgeluiden’ hoef te werken.

Een fijne rustige werkplek om met mensen persoonlijke dingen te kunnen bespreken is uiteindelijk het belangrijkste.


Tijd van komen en tijd van gaan.

Niks blijft. Er komen dingen op je pad en je sluit dingen af. Soms omdat je zelf het initiatief hebt genomen, soms omdat het gewoon gebeurt. Ik geloof niet in pure maakbaarheid. Ik geloof in je wensen en gevoel serieus nemen, en de moed vinden om de keuzes te maken die je daar het dichtst bij brengen.

Geldt voor mijn gasten én voor mijzelf.  


Nieuwsgierig.

Een nieuwe fase brengt mij ook altijd een nieuwsgierigheid. Al vanaf mijn studietijd heb ik een stemmetje in mijn hoofd bij nieuwe situaties: “Zo Heleen, ik ben benieuwd hoe je dit gaat doen.” En dat gevoel heb ik nu ook. Ik heb zoveel plannen en mooie dingen te doen dat ik heel benieuwd ben waar het mij gaat brengen.


Zit  jij ook voor een overgangsfase?

Wil jij zelf een nieuwe weg inslaan? Met jezelf, je leven of je werk? Of zijn de omstandigheden zo dat je niet meer op dezelfde voet door kunt?

Hebben je vragen te maken met werken met plezier, burn-out of bore-out, werken met hoogbegaafdheid, of neurodiversiteit?
Dan ben ik vast een goede gesprekspartner voor je.


Laat het me weten als ik jou hierbij kan helpen.

Je kunt bij mij terecht voor één coachingsgesprek, het Vliegwielgesprek of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma.

Mail me gerust, dan vinden we wel een goed moment voor een afspraak.

Werk ze!

 

 

 

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book cadeau!

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay


  • 0

Breinbehoefte. Wat heb jij nodig?

Tags : 

Hoe vind jij evenwicht tussen wat je brein nodig heeft en wat je aan prikkels kunt hebben?


Steeds vollere wereld.

Zoveel prikkels. Licht en geluid, mensenmassa’s, media, mobieltjes, successen en mooie plaatjes op socials, Instagram en TikTok,  ‘must reads’, FOMO, overal reclames. Wie voelt zich niet overspoeld.

De wereld was in mijn jeugd zo anders dan die van mijn studerende en werkende kinderen. En de kinderen van nu groeien al weer zo anders op dan mijn twintigers.

Hoe blijf je overeind en mentaal gezond? Wat heb jij nodig?


Ik weet best wat van hoogbegaafdheid

Ik ben mijn leven lang vertrouwd met hoogbegaafdheid. Eerst als gegeven, we weten niet anders in het gezin waar ik uitkom, en later in mijn eigen gezin.  En nu, (inmiddels ook al weer ruim 25 jaar, time flies) als vakkundig en geschoolde  professional in de werkwereld. 

Eén van de kenmerken die de boventoon voert bij hoogbegaafden is vaak de intense waarneming en beleving van alles wat er om je heen op je afkomt. Alles komt met kracht binnen, ervaar je bewust, roept direct gedachten en gevoelens bij je op. Niks gaat achteloos voorbij. Bij alles ervaar je de impact, stel je je vragen, denk je alweer twee stappen verder. Vermoeiend voor je omgeving, soms ook voor jezelf.

Een ander kenmerk is dat je hoofd niet stil lijkt te kunnen staan. Zo veel breinverkeer, bewust en onbewust. Zelfs in je slaap. Domino Day in je hoofd en dat dan de hele dag. Geen uitknop.

In positieve zin is dat geweldig: mooie plannen, ideeën, hoog energieniveau, creativiteit. Maar soms ook leidend tot piekeren en somberheid, zorgen, apathie of inertie.

Herstel- of ontspantijd nemen valt nog niet mee


Neurodiversiteit.

Inmiddels vind ik de scheidslijn niet meer zo helder. Wat veel hoogbegaafden ervaren kan ook gelden voor mensen met autisme, of hoog gevoeligheid. Of mensen met NAH, niet aangeboren hersenschade. Ik vind het plakkertje niet zo relevant. Wel de kennis over en begrip van diversiteit. Gelukkig weten we daar steeds meer over.


Autisme

Wie mij en ons gezin langer volgt, weet vast dat we ook een gezin vol autisten blijken te zijn. Met en zonder diagnose.(autisten diploma, zoals mijn middelste dat noemt).

Wij lange tijd maar denken dat het bij de jongens zit, blijken de meisjes er net zoveel van te hebben. Bij mijn oudste dochter zijn we autisme pas op het spoor gekomen toen we een artikel lazen van Annelies Spek over autisme bij meisjes. Zij was toen al een studerende twintiger. Bij één van de jongens vermoedden we het al wat eerder.

Dit najaar was ik naar het jubileum congres van FANN *, een onderzoeks- en ervaringsnetwerk van en voor vrouwen met autisme.

Annelies Spek hield haar verhaal over zingeving. Wat is voor jou belangrijk in het leven. En daar kwam de spanning tussen enerzijds sensorisch overprikkeld zijn en anderzijds  een brein hebben dat uitdaging nodig heeft nog eens ter sprake.


In je werk

Interessant en uitdagend werk, waar je brein naar snakt, gaat vaak gepaard met grotere verantwoordelijkheid, meer interactie, meer druk, meer ballen in de lucht houden, meer managen en leidinggeven. Dat is vaak te veel tegelijk voor prikkelgevoeligen.

Minder prikkels in je werkomgeving is vaak alleen haalbaar bij minder interessant en breinuitdagend werk. En te weinig breinuitdaging leidt weer tot verveling, minderwaardigheid, gevoel van zinloosheid en vermoeidheid.

Best een puzzel.


Onderzoek je breinbehoefte en prikkelverwerking

Met mijn gasten aan tafel (en ook met mijn studerende en werkende kinderen) is dit een vaak terugkomend thema.

Breng in kaart wat jouw brein nodig heeft en waar jouw grenzen liggen in prikkelverwerking. En onderzoek wat er wel kan. Dat  helpt echt.  

En dat is beter voor jou zelf én voor je werk.


Laat het me weten als ik jou hierbij kan helpen.

Je kunt bij mij terecht voor één coachingsgesprek, het Vliegwielgesprek of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma

Werk ze!

 Heleen

 

 

 

* FANN is een landelijk interdisciplinair netwerk voor professionals die zich inzetten voor de verbetering van diagnostiek en behandeling van meisjes en vrouwen met een autisme spectrum stoornis (ASS).Doelstellingen van FANN zijn het stimuleren van uitwisseling van kennis, het bevorderen van samenwerkingen binnen wetenschappelijk onderzoek en het bevorderen van implementatie van wetenschappelijke kennis in de praktijk. 
https://www.fann-autisme.nl/

 

Afbeelding van David Bruyland via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay


  • 0

Wat ik kan leren van een hond en een geboortebord.

Tags : 

Automatismen.

Wij zorgen een poosje voor een leuke, mooie hond, waarvoor een nieuw thuis gezocht moet worden. Wij kennen de hond heel goed en het is een plezier om haar in huis te hebben. Er is wel een maar…ze is heel waaks, zit in haar herdersbloed, en ze kan nogal hard aanslaan bij onverwacht bezoek.

Om ons te helpen kregen we bezoek van een heel prettige en deskundige hondengedragsprofessional. Zij wist precies aan te geven waarom de hond doet wat ze doet. Wat leerzaam.

Ze gaf aan dat de hond zich gedraagt zoals te verwachten is met haar kenmerken. Dat je haar dat nooit kan afleren, maar wel kan aanleren hoe daar op een goede manier mee om te gaan. En dat de hond een reden heeft om haar natuurlijk gedrag te laten zien, hard blaffen bijvoorbeeld, ook al zouden wij het graag zo snel mogelijk willen stoppen. Zo logisch.

Op de fiets.

Een dag later fietste ik ergens waar ik vaker fiets. Langs die bosweg staan grote villa’s en daar in een tuin stond een naambord voor een pasgeboren kindje. Het was een niet Nederlandse jongensnaam die mij meteen deed denken aan een film. Ik betrapte mezelf er op dat me dat opviel. Wie zouden daar wonen. Blijkbaar heb ik een automatische nieuwsgierigheid als ik een onverwachte combinatie bespeur. Ik moest denken aan de automatismen van de hond. Hoe zit dat eigenlijk met mijn eigen automatismen? Zou ik hetzelfde hebben gedacht als ik zo’n babybord met een voor mij gewonere naam had gezien? Interessante vraag.

Hoe erg is het om automatismen te hebben?

Onze hond heeft haar automatismen, ik heb de mijne. In onze wereld barsten we van de automatismen en aannames. Die bedenken we niet bewust ter plekke, maar ploppen op uit ons onderbewuste. Het is er al voor je erover nagedacht hebt. Dat is soms functioneel, maar soms ook hinderlijk en confronterend. Of arrogant. Of zelfs discriminerend. Van de hond vind ik het heel begrijpelijk, zit in het ras.. Van mezelf, en mensen in het algemeen, kan ik het ook wel begrijpen, maar ik zou willen dat we er alerter op waren.

Aannames kunnen je in de weg zitten.

Aannames zijn ook automatismen. En nogal eens onterecht. Aannames over jezelf én over anderen. Voorkomen lukt niet altijd, je kan wel leren ze te herkennen en te onderzoeken. Je realiseren dat het heel anders kan zijn. Ook al weet je waar ze vandaan komen, aannames kunnen belemmerend werken. Beletten om iets te doen. Of iets niet te doen. Je automatismen en aannames onderzoeken is  aan te leren.  

Voor de hond is het lastig, ik kan nog best veel leren.

Hoe zit het met jouw automatismen en aannames?

Waar zitten ze jou in de weg om te doen wat je zou willen doen?

Ik kan je helpen. Mail of bel me gerust. Ik vertel je er met plezier meer over.

Je kunt bij mij terecht voor één coaching gesprek, het Vliegwielgesprek of voor een uitgebreidere route uit het Goudmijnprogramma.  

Werk ze!

 

 

 

Afbeelding van Agata via Pixabay

———————————————–>

 

Wil je Burn-out of Bore-out vóór zijn? In mijn gratis E-book ‘In 5 stappen weer fluitend naar je werk!’ vind je handvatten die jou helpen om op tijd bij te sturen. Schrijf je dus nu in voor mijn E-zine en je krijgt het E-book

Afbeelding van Peggy und Marco Lachmann-Anke via Pixabay