Author Archives: Heleen Florusse

De kracht van gedeelde herinneringen: “In de Biesbosch.”

Vorige maand was ik jarig en kreeg van mijn kinderen van 19, 18 en 15 een bijzonder cadeau: een rondvaart in de Biesbosch.

En afgelopen zondag was het dé dag.

Ik hoefde niks te doen, de oudste reed en had de kaartjes.  De hele familie moest alleen vroeg op om de boot van 10.00 uur in Drimmelen te kunnen halen. En dat voor pubers. Maar we hadden het er voor over en was een geweldige dag! Zonnetje, volop ruimte op het bovenste dek om te staan of te zitten en te kijken waar je wilde. Massa’s reigers, meerkoeten en een lepelaar gezien. Heerlijk.

Mijn moeder was ook mee. En dat was extra leuk. Want als kind hadden wij een Friese schouw, een platbodem zeilboot, in de jachthaven van Drimmelen liggen en we gingen als gezin vaak varen in de Biesbosch.

De rondvaart was voor mij en mijn moeder een verbinding met vroeger. En mijn kinderen hadden die herinneringen natuurlijk niet, maar vonden het best leuk om wat sterke verhalen uit mijn kindertijd te horen.

Verhalen en gedeelde herinneringen scheppen een band. Ze geven je het besef waar je vandaan komt. Mooie gedeelde herinneringen kunnen je kracht geven, saamhorigheidsgevoel. Nare herinneringen kunnen je in z’n greep hebben. Maar kunnen ook herkenning en erkenning geven.

We hadden een hele leuke dag! Ik vond het een groot cadeau om weer verbinding te voelen met mijn eigen historie. Met mijzelf als kind, mijn vader en moeder en broers. En zo maakten we vanzelf ook weer nieuwe gezamenlijke herinneringen met mijn kinderen.

Dit was mijn besef van afgelopen weekend:

• Gedeelde herinneringen zijn zo waardevol, geven je leven van nu perspectief.
• Verhalen leggen verbindingen tussen generaties, laten je weten waar je vandaan komt.
• Met ervaringen die je nu deelt met je dierbaren, ( je gezin, je relatie, etc.) maak je weer nieuwe herinneringen voor later.

Dus bezuinig nooit op het samen iets beleven, het maken van gezamenlijke herinneringen!

Ze zijn veel waardevoller dan je wellicht denkt.

Is het onderzoeken van jouw levensverhaal misschien iets voor jou? Laat het me weten!

Werk ze!

Geboortelijk zijn en Kairos, de god van het geschikte moment.

• Wat maakt ons mensen uniek?
• Wat drijft mij om met hart en ziel mensen te helpen een weg te vinden om weer met plezier en energie te leven en werken?
• En wat heeft dat met elkaar te maken?

Ik heb al vaker geschreven dat ik enorm aangeraakt kan worden door wat andere mensen prachtig weten te formuleren. Afgelopen week weer zo’n ervaring. Het interview met Joke Hermsen, filosofe en schrijfster van het boek Kairos, een nieuwe bevlogenheid.  In het VPRO programma ‘Boeken’, op 30 maart 2014.

Dit heb ik er uit gehaald omdat het zo raakt aan hoe ik wil leven en werken.

Het thema in haar boek Kairos heeft te maken met het beginsel dat niet alleen onze sterfelijkheid ons als levende wezens bindt. Het typeert ons als mens juist dat wij ook leven vanuit een ander beginsel: er is altijd een nieuw begin mogelijk. Wij zijn ook ‘geboortelijk’.

We leven in een tijd met vele crises. Op allerlei gebied. Maar wij mensen hebben het vermogen om steeds een nieuw begin te kunnen maken. Je kunt altijd een nieuwe weg in slaan. Een nieuwe gedachte krijgen. En dat is een hoopvolle gedachte.

Overigens kan je niet zomaar vanuit het niets altijd een nieuw begin verzinnen. Voor elk begin heb je een wel een beginsel nodig van waaruit je een nieuwe stap kunt zetten.

Een nieuw begin is niet hetzelfde als het najagen van een utopie. Juist niet.

Maar, volgens Joke Hermsen, in een tijd waar in we geneigd zijn ons te laten leiden door cynisme,nihilisme en ironie, worden we geleid door angst.

Als we ons kunnen laten leiden door enthousiasme, inspiratie, ‘geboortelijk’ zijn, ofinitiatief nemen, dan kunnen we iets veranderen! En neem die beslissingen met aandacht en concentratie en op het juiste moment. Zoals de Griekse god Kairos de maat en het juiste moment aangeeft.

In dit gedachtegoed , wat behoorlijk filosofisch is, zie ik eigenlijk grote overlap met hoe ik in mijn werk wil staan. Als je geleid wordt door cynisme, nihilisme en ironie, zal het veel moeilijker zijn om een nieuw begin te vinden.

Als je stappen wilt zetten naar een nieuw begin, heb je dit nodig:

• Een beginsel van waaruit jij leeft en werkt.
• Enthousiasme
• Inspiratie
• ‘geboortelijk’ kunnen/durven zijn
• Initiatief nemen

Vind ik hoopvol. Je kunt altijd weer op een nieuwe gedachte komen. Of verrast worden. Zo probeer ik te leven te werken En anderen te helpen met hun nieuwe begin.

Werk ze!

Durf, moed, lef en comfortzone.

Is er een verschil tussen durf, moed en lef? De overeenkomst vind ik groter dan het verschil. Gevoelsmatig maak ik wel onderscheid.

Ben benieuwd of jij dit onderscheid ook maakt:

Durf heeft voor mij te maken met iets doen waar je eigenlijk angst voor hebt. Als je dan toch besluit om het te doen, vergt dat dat je je over die angst heen zet.

Moed gebruik ik voor een gevoel dat meer met je innerlijk te maken heeft. Je hebt een droom, een richting waarvan je heel sterk voelt dat je die in wilt slaan maar het is onbekend waar het je gaat brengen. Je gaat een onbekende kant op, maar je doet het omdat je voelt dat je het moet doen.

Lef associeer ik met iets avontuurlijks, een beetje waaghalzen, lak hebben aan wat anderen zeggen of denken. Een statement maken.

Voor elk van de drie woorden geldt dat je je bewust buiten je comfort zone begeeft. Je zet een stap die je niet zomaar zet. Je moet omgaan met een nieuw gevoel. Het is letterlijk ‘spannend.’ Je voelt die spanning ook overal in je lijf.

Deze week weer drie momenten waarop ik me realiseerde wat het met je doet als je uit je comfort zone komt.

• De mensen die afgelopen week een knoop hebben doorgehakt en de moed hadden om een programma bij mij te beginnen. Die ervoor kiezen om te onderzoeken hoe ze met hun bijzondere kenmerken kunnen omgaan, zodat ze weer met plezier verder kunnen leven en werken. En in zichzelf investeren in tijd en geld, zonder dat ze precies kunnen overzien wat ze gaan tegenkomen. Ik heb er bewondering voor en ik ga met ontzettend veel plezier met ze aan het werk. Ik gun ze van harte dat ze verrijkt worden en hun weg op een mooie manier kunnen vervolgen.
• Een interview met Jeroen Krabbé. De 60 inmiddels ruim gepasseerd. Acteur, schilder, vader, echtgenoot en nog veel meer. Hij vertelde dat een nieuw stuk spelen hem nog steeds spanning bezorgt. Elke keer opnieuw je bloot geven. Aan iets beginnen waarvan je nog niet weet hoe het gaat zijn. Niet op routine, maar steeds opnieuw je grenzen verleggen. En de spanning niet uit de weg gaan, maar steeds weer opzoeken omdat je voelt dat je het moet doen. En dat al meer dan 40 jaar!
• En in mijn eigen wereldje voelde ik de spanning van de deelnemers aan de ORION AWARD. Een wedstrijd tussen muziekbands van middelbare scholen. Op het grote podium in het Parktheater in Eindhoven. Volle zaal. Voor veel scholieren voor het eerst. Maar ze stonden er toch maar. Er was een behoorlijk geldbedrag te verdienen voor de winnaars, te besteden aan hun muzikale ontwikkeling. Eén band kende ik erg goed, daarom was ik er ook. En wat waren ze ongelofelijk zenuwachtig! En goed! En het belangrijkste: wat hebben ze er van genoten!

Al deze jonge en oudere mensen doen iets wat ze graag willen, maar wat zeker niet gemakkelijk en comfortabel aanvoelt. Een stap in het onbekende.

En ja, dat kost zenuwen, maar de winst is zo ontzettend groot. Je beleeft dingen die je anders nooit zou kunnen beleven. Het verrijkt je leven, verlegt je horizon. En alleen dan maak je groei mee, voldoening, krijg je meer vertrouwen in jezelf en in het leven.

Ik heb van al deze mensen in de afgelopen week geleerd dat je het onbekende niet moet vermijden, maar dat je met vertrouwen aan een nieuw avontuur mag gaan beginnen.

Dus ik wens iedereen de durf, de moed en het lef dat je nodig hebt om uit je eigen comfort zone te komen. Er gaat elke keer weer een nieuwe wereld voor je open!

Werk ze!

Wintersport, Carnaval en Alleman.

Waar je ook woont in Nederland, elk jaar in februari of maart hebben veel mensen een weekje vakantie. Krokusvakantie, voorjaarsvakantie, carnavalsvakantie…
Ik gunde het mezelf eerst niet, maar heb er toch ook aan toegegeven. Gas terug genomen. En daar had ik geen spijt van.

Wat brengt een vrije week ons eigenlijk?  Is het een noodzakelijke  “break” in ons jachtige bestaan?

By M. van de Reep (flickr.com)

Als je op wintersport gaat, hoe ga je daar dan naar toe? Ga je omdat  het erbij hoort, iedereen gaat. Vind je het een vanzelfsprekendheid? Kan je de kosten gemakkelijk dragen? Of was een minder dure bestemming verstandiger geweest? En heb je er echt van genoten? Kom je moeier thuis dan je vertrok? Of ben je juist weer opgeladen door het gevoel van snelheid, vrijheid, de sneeuw en de bergen, zodat je weer fris thuiskomt en met hernieuwde energie er weer tegenaan kunt?

Of heb je carnaval gevierd?
Ben jij een rasechte carnavaller die elk jaar weer uitkijkt naar deze vier dagen? En heb je een feestgevoel gehad? Je even bevrijd gevoeld van alles?  Is het een vrijbrief voor veel drinken, een paar dagen per jaar? Of heb je er, in één of meerdere opzichten, een kater aan overgehouden?
Misschien heeft carnaval nog een betekenis voor je? Ben je je bewust van de vastenperiode tot aan Pasen?

Heb je een ander bestemming gezocht voor je vrije week?
Was je in een andere omgeving? Of ben je lekker thuis gebleven. Heb je bewust dingen gedaan waar je anders te weinig  aan toekomt? Heb je kunnen ontspannen?

Iedereen heeft het nodig om af en toe de druk van de ketel te halen. Te voelen hoe het is als je niet van alles moet, maar dat je dingen doet omdat je ze graag doet. Zo’n week kan wonderen doen. Zeker in het voorjaar.

De decembermaand was druk.  Dan volgen de donkere januari- en februarimaanden en we snakken naar meer daglicht, zon, aangename temperatuur, de natuur die weer tot leven komt.
Dus we kunnen die week in het voorjaar zo goed gebruiken.

We merken pas hoe we er aan toe waren als we ontspannen. Je voelt dan pas hoe moe je was. En als je die week echt dingen los hebt kunnen laten, energie hebt bijgetankt, heb je jezelf een dienst bewezen, hoe je de tijd ook hebt doorgebracht.

Ik hoorde dus bij de thuisblijvers. En ik vind ontspannen dan nog best moeilijk. Het gaf me wel de kans om een deel van “Alleman” te zien op TV. Wie kent die geweldige film van Bert Haanstra nog? Een prachtige zwart-wit film over het leven van alledag 50 jaar geleden. Een fragment ging over wat mensen doen op zondag. Eerst naar de kerk. En dan? Lummelen! Rondje lopen. Met je handen in je zakken door de tuin, het park of het dorp slenteren. Geen smartphones, Facebook, WhatsApp. Misschien een familiebezoekje. En verder…. Niets! De week overdenken. Of je zonden. Bijkomen van het werken en weer uitrusten voor de volgende week.

Was toen alles beter? Vast niet. Maar lummelen vinden we al lang niet meer positief. Niet van onszelf, onze partner of onze kinderen. Vrije tijd moet je goed besteden. Mogelijkheden genoeg.
Hoe zou het zijn als we elke week een dag zouden lummelen? Zouden we ons dan nog van vakantie naar vakantie slepen? Zouden we minder stress ervaren, of die beter kunnen kwijtraken? Zouden we creatiever worden?
Mij lijkt het zo gek nog niet. Gezien de moeite die het me al kostte om bewust een weekje minder hooi op mijn vork te nemen zou ik het eigenlijk vaker moeten doen. Lummelen.

Werk ze!